Voor de mensen die het nog niet weten via vrienden of familie, facebook of e-mail, het sprookje is gedaan (nee, niet het sprookje van de prins en de prinses, wees gerust =p), we verlaten Newcastle vandaag. Binnen een anderhalf uur, meerbepaald. De koffers zijn na veel gezucht en gesteun gepakt (en zullen met nog meer gezucht en gesteun versleurd worden van t ene land naar t andere land via taxi, trein, bus, boot in de auto van ons liefje/ouders...) Veel heb ik dus niet te vertellen behalve misschien dit: een klein bedankje voor iedereen die dit heeft mogelijk gemaakt. T kan wat sentimenteel worden, dus wie vreemde neigingen krijgt bij het woordje 'sentimenteel', gelieve zich te onthouden.
Zoals bijvoorbeeld mijn ouders. Ik ben misschien niet altijd de modeldochter geweest en toch hebben ze mij deze kans gegeven en zoiets zal ik nooit vergeten. Ik ben ook geen knuffels- en kusjesmens, dus geef ik liever hier meteen al een knuffel *knuffel*. De kus mogen jullie wel nog verwachten =).
Mijn prins, die, ondanks het feit dat we toch niet al te best functioneren op afstand, mij toch heeft laten gaan en dat met een kusje erbovenop. O, en het ondenkbare is gebeurd: we zijn er nog beter uitgekomen =).
Onze vriendjes, die ons toch wel misten en die ons op tijd en stond entertainden met mailtjes en leuke facebookberichtjes =). K zou niet weten wat zonder jullie gedaan =).
Lisa, omdat ze mij, na drie maanden constant op mijn gezicht gekeken te hebben, nog altijd niet beu is, raar maar waar en er altijd met een glimlach was voor mij op makkelijke en minder makkelijke momentjes.
Marie, omdat ze al mn boeken al heeft meegebracht naar België en zo mij gered heeft van een nog pijnlijker rug. En voor de heerlijke week die ze ons bezorgd heeft, zonder haar waren onze laatste dagen iets meer als een zwart gat geweest =).
Stijn, omdat een vent mee hebben ook wel zn voordelen heeft.
Zo, ik ga eens ontbijten, zodat ik toch wat stevig in mn schoenen sta, want geloof t of niet, dit wordt toch best een zware reis.
vrijdag 22 april 2011
zondag 10 april 2011
Fantastisch toch? (of toch 90% van dit verhaal)
Hellooooooo, world! Ha, jullie waren al van plan om mij te belagen met enorm boze e-mails en sms'jes en facebookberichten en weetikveelwaaroverjullieallemaalbeschikkenvancommunicatiemiddelenommensenmeeteambeteren, omdat jullie ervan overtuigd waren dat ik t niet ging halen e, mn andere berichtje van de week?? Wrong! I made it! 'Cause here I am, baby!
Haha, jullie denken waarschijnlijk, man, die Maaike staat actief en yes, totally true, ik BEN superactief. Het zonnetje schijnt nu al drie dagen superduperheerlijk en niets kan mijn humeur verpesten! Of toch bijna niets (als Prins me opeens zou dumpen, zouden hier heel wat minder vrolijke berichtjes staan... =p).
Goed, best een bewogen weekje achter de rug, dus ik zal er maar eens aan beginnen, denk je ook niet?
Hmmmmm, ik moet al diep nadenken om te bedenken wat we maandag gedaan hebben, maar goed, mn hersencelletjes zijn nu ook niet helemaal afgestorven (en oke, eerlijk is eerlijk, k heb Lisa toch wel even moeten vragen wat we dinsdag en woensdag gedaan hebben, maar goed, t was niet zoooo interessant, dus dan kan je mij dat niet kwalijk nemen e), dus ik weet nog dat we maandag naar Morpeth zijn geweest, een klein stadje op een half uurtje bus van Newcastle (langer zou de rit niet mogen duren, want als er één iets is dat k nog altijd niet gewoon ben, dan is t wel de rijstijl van de buschauffeurs (en nee, t is niet in de positive way)). Daar was de school met al de cute kindjes waar k jullie in t vorige berichtje over verteld heb, maar toen we erdoor reden, vonden we t best leuk, dus besloten we het dorpje zelf even te verkennen. T was best leuk, klein maar gezellig met een supermooi park (vraag me niet wat er met mij scheelt, maar ik ben opeens volledig pro-parken... Hopelijk ben ik vlug genezen van dat virus. Of wait, mss ook niet, want k vind t best leuk (daaaaaaaaaaamn, who am I and where is Maaike?)). Helaas hebben we alles gezien onder een heerlijk laagje nattigheid, want de weergoden waren ons helaas niet goedgezind. O well, we lieten t niet aan ons hart komen en ons fototoestel moest weer een paar overuren doen.
Geen zorgen, we laten het beestje ook genoeg rusten, want dinsdag bleven we lekker ouderwets aan onze haard en het enige dat een klein beetje meldenswaardig is (ik zei, een klein beetje e, dus niet teleurgesteld zijn), was de afspraak met onze 'mama' hier. Gewoon even zien of we nog leefden (which is the case), niet depressief waren door het gemis van ons kikkerlandje (which is NOT the case, hell no!) en of we nog altijd heel gelukkig waren met alles wat we hadden en deden in Newcastle (ow, yeah, baby!).
Woensdag had de zon eindelijk haar andere batterij gevonden, want opeens zagen we dingen die verdacht veel leken op zonnestralen! Tja, konden we moeilijk negeren, dus gingen we naar t stad voor een rondje cultuur. We deden de musea die we nog niet bezocht hadden, bekeken een middeleeuws huis en liepen wat door t stad. Man, we zullen t hier toch wel missen, hoor. Altijd zie je wel iets nieuws en altijd is er wel iets te beleven/te zien/te bezoeken/te horen/te kopen... Het zal een gemis worden, elke dood momentje kunnen opvullen met een bezoekje aan t stad.
Donderdag hadden we dan de allerlaatste schoolse verplichting van onze universiteitscarrière. We mochten eens in een secundaire school gaan observeren. De belangrijkste vaststellingen:
Jongeren zijn jongeren, of ze nu Belgisch zijn of Brits, ze zien er hetzelfde uit, ze klinken hetzelfde (niet van taal, maar van intonatiepatronen (bored tijdens de les, keiluid tijdens de pauze)) en ze ruiken hetzelfde.
Het Belgische systeem en het Britse systeem: slightly different, same results. In de Engelse scholen doen ze al veel meer hun best omtrent het activeren van de leerlingen, maar de resultaten zijn even slecht (of goed) als bij ons waar je gewoon een les doceert (alli, onze leerkrachten van in t secundair deden dat e, wij gaan t uiteraard allemaal helemaal anders aanpakken (=p)).
Britse scholen met geld = wauw. ELK klaslokaal heeft een smartboard, een computer en kilo's didactisch materiaal. Wauw. En dan heb je nog altijd leerkrachten die zeggen, Meh, valt wel mee. Kom eens naar t college in Diksmuide, schatjes...
Vrijdag scheen de zon NOG meer, dus hijsten Lisa en ik ons in ons zomerste jurkje (I confess, mine is new... (70% af! KON k niet laten liggen!!)) en gingen we op de city campus iets drinken. Alcohol in t midden van de uni? No problem! Iedereen zat met een pintje of wodkamix te genieten van de zon op het binnenplein van de uni. Iets waar de Katho iets van zou kunnen leren? Mss... Als ze de studenten ertoe zouden kunnen aanzetten om hun viezigheid zelf op te ruimen...
Daarna gingen we naar t stad. Ik had een leuk cadeautje bedacht voor mn zusje (die deze blog leest, dus ik kan jullie niet verklappen wat t is (sorry, Sietske =p)) en daarvoor moest ik in de Primark zijn. Primark = C&A, maar dan superduperpopulair bij ALLE lagen van de bevolking en ALLE leeftijdsgroepen. Anyways, wat ik mee had, kostte £6 (ja, ik kan leuke cadeaus vinden voor weinig geld =p). Goed, nu heb ik een fobische angst voor muntjes en laat dat nu even mijn dood zijn (alli, ni echt DOOD dood e, gw, dodelijk... lees gewoon verder als je wil weten wat k bedoel). Goed, dus ik GAF de sympathieke-mevrouw-aan-de-kassa-die-mij-binnen-de-paar-minuten-niet-meer-zo-sympathiek-leek mijn blaadje van £10 (ORANJE van kleur (heel belangrijk detail, let op t vervolg van mn story-without-happy-end)) en een stukje van een pond. ZODAT ik dan een BLAADJE van £5 terug zou krijgen (GROEN van kleur). MAdam-de-niet-meer-zo-sympathieke-kassierster BEKIJKT nog mijn blaadje om te zien of t wel echt is (it was), stopt t in haar kassa samen met mn muntje van een pond en sluit dat ding. Huh? Waar is mijn mooi shiny blaadje van £5? Welk shiny blaadje van £5, vraagt de helemaal-niet-meer-zo-vriendelijke-kassierster mij. Mevrouw-de-niet-zo-snuggere-kassierster dacht dus dat ik £6 had gegeven ipv £10. Verantwoordelijke erbij, geld tellen, vertellen dat ik echt wel een blaadje van 5 gegeven heb (ja, want oranje en groen, dat is dezelfde kleur (en ja, ik zal ECHT WEL een half uur wachten als k niet 150% overtuigd was van mn gelijkà). Vragen voor een tweede telling, tweede telling, alweer geen vijf pond teveel in de kassa (want ja, de klant geloven, dat is toch echt wel teveel gevraagd). Anyways, mijn goedkope cadeautje werd opeens toch wat duurder en na een half uur discussiëren en geld tellen en mij niet geloven ben k t afgetrapt. Je bent maar beter blij met je cadeautje, zusje van me! Goed, UITERAARD was ik niet echt meer het lieve, vrolijke meisje van een half uur ervoor, maar goed, ik heb t overleefd. Hoewel k me er toch best slecht over voelde, das like 40 minuten werken voor mij en das zomaar weggesmeten door een stomme kassierster. En k bedoel, een telling van de kassa is zo'n zever e, de kans dat ze like vijf pond teveel heeft meegegeven aan mensen in een volledige dag is superreëel (en een MIStelling is nog reëler, want ze kwamen bij beide tellingen volledig andere getallen uit)... Grrrr. En seriously... Zie ik er ECHT uit alsof ik zou liegen over £5??
Soit, de zaterdag was ALWEER een heerlijke dag vol bloemengeur en zonneschijn (heb je m? Heb je m? Rozengeur en maneschijn, bloemengeur en... O well...). We besloten onszelf eens tot het uiterste te brengen en... we. wandelden. naar. het centrum. Ongelofelijk maar waar. Toegegeven, ik had een paar leuke blaren waar toen k er in stekte wat water uit kwam, maar t was echt heel erg leuk. Iedereen is in zo'n heerlijke stemming e, als de zon schijnt. De vriendelijke Geordies (inwoners van Newcastle, remember?) zijn nog vriendelijker dan anders!
En dan zijn we toegekomen op het dagverslag van vandaag! Op het menu stond een metroritje als voorgerechtje. Vervolgens een soepje van markt, zon, hotdogs en cupcakes. Hoofdgerecht werd alweer een metroritje, met als dessert nog een ander marktje in het metrostation van een heerlijk dorpje aan de zee. Koffie werd gereserveerd met nog maar eens een metroritje. Alles overgoten met een vleugje zon en een heel goedgezinde Maaike en Lisa. Fantastisch toch?
Haha, jullie denken waarschijnlijk, man, die Maaike staat actief en yes, totally true, ik BEN superactief. Het zonnetje schijnt nu al drie dagen superduperheerlijk en niets kan mijn humeur verpesten! Of toch bijna niets (als Prins me opeens zou dumpen, zouden hier heel wat minder vrolijke berichtjes staan... =p).
Goed, best een bewogen weekje achter de rug, dus ik zal er maar eens aan beginnen, denk je ook niet?
Hmmmmm, ik moet al diep nadenken om te bedenken wat we maandag gedaan hebben, maar goed, mn hersencelletjes zijn nu ook niet helemaal afgestorven (en oke, eerlijk is eerlijk, k heb Lisa toch wel even moeten vragen wat we dinsdag en woensdag gedaan hebben, maar goed, t was niet zoooo interessant, dus dan kan je mij dat niet kwalijk nemen e), dus ik weet nog dat we maandag naar Morpeth zijn geweest, een klein stadje op een half uurtje bus van Newcastle (langer zou de rit niet mogen duren, want als er één iets is dat k nog altijd niet gewoon ben, dan is t wel de rijstijl van de buschauffeurs (en nee, t is niet in de positive way)). Daar was de school met al de cute kindjes waar k jullie in t vorige berichtje over verteld heb, maar toen we erdoor reden, vonden we t best leuk, dus besloten we het dorpje zelf even te verkennen. T was best leuk, klein maar gezellig met een supermooi park (vraag me niet wat er met mij scheelt, maar ik ben opeens volledig pro-parken... Hopelijk ben ik vlug genezen van dat virus. Of wait, mss ook niet, want k vind t best leuk (daaaaaaaaaaamn, who am I and where is Maaike?)). Helaas hebben we alles gezien onder een heerlijk laagje nattigheid, want de weergoden waren ons helaas niet goedgezind. O well, we lieten t niet aan ons hart komen en ons fototoestel moest weer een paar overuren doen.
Geen zorgen, we laten het beestje ook genoeg rusten, want dinsdag bleven we lekker ouderwets aan onze haard en het enige dat een klein beetje meldenswaardig is (ik zei, een klein beetje e, dus niet teleurgesteld zijn), was de afspraak met onze 'mama' hier. Gewoon even zien of we nog leefden (which is the case), niet depressief waren door het gemis van ons kikkerlandje (which is NOT the case, hell no!) en of we nog altijd heel gelukkig waren met alles wat we hadden en deden in Newcastle (ow, yeah, baby!).
Woensdag had de zon eindelijk haar andere batterij gevonden, want opeens zagen we dingen die verdacht veel leken op zonnestralen! Tja, konden we moeilijk negeren, dus gingen we naar t stad voor een rondje cultuur. We deden de musea die we nog niet bezocht hadden, bekeken een middeleeuws huis en liepen wat door t stad. Man, we zullen t hier toch wel missen, hoor. Altijd zie je wel iets nieuws en altijd is er wel iets te beleven/te zien/te bezoeken/te horen/te kopen... Het zal een gemis worden, elke dood momentje kunnen opvullen met een bezoekje aan t stad.
Donderdag hadden we dan de allerlaatste schoolse verplichting van onze universiteitscarrière. We mochten eens in een secundaire school gaan observeren. De belangrijkste vaststellingen:
Jongeren zijn jongeren, of ze nu Belgisch zijn of Brits, ze zien er hetzelfde uit, ze klinken hetzelfde (niet van taal, maar van intonatiepatronen (bored tijdens de les, keiluid tijdens de pauze)) en ze ruiken hetzelfde.
Het Belgische systeem en het Britse systeem: slightly different, same results. In de Engelse scholen doen ze al veel meer hun best omtrent het activeren van de leerlingen, maar de resultaten zijn even slecht (of goed) als bij ons waar je gewoon een les doceert (alli, onze leerkrachten van in t secundair deden dat e, wij gaan t uiteraard allemaal helemaal anders aanpakken (=p)).
Britse scholen met geld = wauw. ELK klaslokaal heeft een smartboard, een computer en kilo's didactisch materiaal. Wauw. En dan heb je nog altijd leerkrachten die zeggen, Meh, valt wel mee. Kom eens naar t college in Diksmuide, schatjes...
Vrijdag scheen de zon NOG meer, dus hijsten Lisa en ik ons in ons zomerste jurkje (I confess, mine is new... (70% af! KON k niet laten liggen!!)) en gingen we op de city campus iets drinken. Alcohol in t midden van de uni? No problem! Iedereen zat met een pintje of wodkamix te genieten van de zon op het binnenplein van de uni. Iets waar de Katho iets van zou kunnen leren? Mss... Als ze de studenten ertoe zouden kunnen aanzetten om hun viezigheid zelf op te ruimen...
Daarna gingen we naar t stad. Ik had een leuk cadeautje bedacht voor mn zusje (die deze blog leest, dus ik kan jullie niet verklappen wat t is (sorry, Sietske =p)) en daarvoor moest ik in de Primark zijn. Primark = C&A, maar dan superduperpopulair bij ALLE lagen van de bevolking en ALLE leeftijdsgroepen. Anyways, wat ik mee had, kostte £6 (ja, ik kan leuke cadeaus vinden voor weinig geld =p). Goed, nu heb ik een fobische angst voor muntjes en laat dat nu even mijn dood zijn (alli, ni echt DOOD dood e, gw, dodelijk... lees gewoon verder als je wil weten wat k bedoel). Goed, dus ik GAF de sympathieke-mevrouw-aan-de-kassa-die-mij-binnen-de-paar-minuten-niet-meer-zo-sympathiek-leek mijn blaadje van £10 (ORANJE van kleur (heel belangrijk detail, let op t vervolg van mn story-without-happy-end)) en een stukje van een pond. ZODAT ik dan een BLAADJE van £5 terug zou krijgen (GROEN van kleur). MAdam-de-niet-meer-zo-sympathieke-kassierster BEKIJKT nog mijn blaadje om te zien of t wel echt is (it was), stopt t in haar kassa samen met mn muntje van een pond en sluit dat ding. Huh? Waar is mijn mooi shiny blaadje van £5? Welk shiny blaadje van £5, vraagt de helemaal-niet-meer-zo-vriendelijke-kassierster mij. Mevrouw-de-niet-zo-snuggere-kassierster dacht dus dat ik £6 had gegeven ipv £10. Verantwoordelijke erbij, geld tellen, vertellen dat ik echt wel een blaadje van 5 gegeven heb (ja, want oranje en groen, dat is dezelfde kleur (en ja, ik zal ECHT WEL een half uur wachten als k niet 150% overtuigd was van mn gelijkà). Vragen voor een tweede telling, tweede telling, alweer geen vijf pond teveel in de kassa (want ja, de klant geloven, dat is toch echt wel teveel gevraagd). Anyways, mijn goedkope cadeautje werd opeens toch wat duurder en na een half uur discussiëren en geld tellen en mij niet geloven ben k t afgetrapt. Je bent maar beter blij met je cadeautje, zusje van me! Goed, UITERAARD was ik niet echt meer het lieve, vrolijke meisje van een half uur ervoor, maar goed, ik heb t overleefd. Hoewel k me er toch best slecht over voelde, das like 40 minuten werken voor mij en das zomaar weggesmeten door een stomme kassierster. En k bedoel, een telling van de kassa is zo'n zever e, de kans dat ze like vijf pond teveel heeft meegegeven aan mensen in een volledige dag is superreëel (en een MIStelling is nog reëler, want ze kwamen bij beide tellingen volledig andere getallen uit)... Grrrr. En seriously... Zie ik er ECHT uit alsof ik zou liegen over £5??
Soit, de zaterdag was ALWEER een heerlijke dag vol bloemengeur en zonneschijn (heb je m? Heb je m? Rozengeur en maneschijn, bloemengeur en... O well...). We besloten onszelf eens tot het uiterste te brengen en... we. wandelden. naar. het centrum. Ongelofelijk maar waar. Toegegeven, ik had een paar leuke blaren waar toen k er in stekte wat water uit kwam, maar t was echt heel erg leuk. Iedereen is in zo'n heerlijke stemming e, als de zon schijnt. De vriendelijke Geordies (inwoners van Newcastle, remember?) zijn nog vriendelijker dan anders!
En dan zijn we toegekomen op het dagverslag van vandaag! Op het menu stond een metroritje als voorgerechtje. Vervolgens een soepje van markt, zon, hotdogs en cupcakes. Hoofdgerecht werd alweer een metroritje, met als dessert nog een ander marktje in het metrostation van een heerlijk dorpje aan de zee. Koffie werd gereserveerd met nog maar eens een metroritje. Alles overgoten met een vleugje zon en een heel goedgezinde Maaike en Lisa. Fantastisch toch?
zaterdag 2 april 2011
Een shotje blog
*verlegen* 'Hoi... Ik ben euh *wriemelt aan trui* (denk: een universiteitstrui uit de films, maar dan in t grasgroen en ipv 'Harvard University' staat er 'Northumbria University' op (much cooler!)(en gekregen van mn liefje, waardoor hij NOG cooler is))... Maaike... ik weet niet of jullie eu... mij nog herinneren, maar euh... ik schreef een paar weken geleden jullie favo blog? Wel euh... k zou dat graag opnieuw beginnen. Als jullie dat euh... niet erg vinden?
Oke oke, ik geef het toe, ik heb jullie TE erg verwaarloosd. En ik schaam me rot! Ik had mezelf deze week verplicht om aan de bachelorpaper te werken en na al dat getyp was k niet echt in de mood om nog wat meer te typen en das erg, want dit getyp is natuurlijk helemaal anders dan het getokkel voor de BP... Dus, ik ZWEER t, vanaf nu krijgen jullie weer regelmatig een postje vol Newcastlenieuws. Echtig. En als ik echtig zeg, dan wil t zeggen dat ik de waarheid zeg, echtig!
Nog een reden voor de stilte is dat er eigenlijk helemaal niet veel gebeurd is in de afgelopen week. Het was de laatste week op school en dat werd toch even slikken. Ik was alles en iedereen nu eindelijk gewoon en ik moest afscheid nemen? God, dat deed toch wel zeer. Het gaf me deze week echt het gevoel van afscheid en gemis en ik zit hier verdikke nog drie weken. Veel mensen vragen ons waarom we niet vroeger naar huis komen, maar aangezien we helemaal niet wisten dat we drie weken vakantie gingen hebben (nog maar een van de vele dingen die ons verzwegen werden door de *** van internationalisering (wiens baas een heel gepeperd mailtje zal krijgen eens ik mn diploma in handen zal hebben)), hadden we dus een bootticketje terug geboekt voor de vrijdag voor Pasen, kwestie van toch zeker bijna drie maand hier te zitten e.
Om ons klasje te bedanken voor hun gastvrijheid (want zo evident is dat toch niet; opeens twee blonde Belgjes verwelkomen in je groep, we hadden evengoed als indringers beschouwd kunnen worden), gaven we die schatjes een paar Merci'tjes. We hadden ze evengoed honderd pond kunnen geven, zo blij waren ze er mee =D. Ook onze Nederlandse, ietwat excentrieke (wat wil je, hij is van Amsterdam), docent kon de chocola zeker smaken (en hij had t verdiend, want hij mixte nog altijd onze namen up =p). Uit dankbaarheid wilde hij zelfs een foto van ons maken en die wordt toch best gekoesterd =).
Gisteren was de interessantste dag van de week. Opgetogen (maar ook best verdrietig) omdat we onze laatste les hadden kwamen we toe bij het auditorium. Er zat maar één iemand. Hmmm, de andere studenten raakten wss hun bed niet uit, kan eens gebeuren (ook hier is de donderdag geen slechte uitgangsdag, maar de vrijdag en de zaterdag blijven hier de top. Studenten gaan hier (door de hoge kosten van openbaar vervoer) niet elke week naar huis, dus moeten ze zich tijdens de weekends ook bezig houden, right?). Toen er vijf minuten voor de les nog altijd maar zes man stond te wachten, werden we toch best wel bang. En idd, na een vlugge blik op het jaaroverzicht (dat wij niet hebben) bleek dat de allerlaatste les van het jaar helemaal niet doorging. Ongelofelijk, ze hebben hier al vier maand half vakantie (van half mei tot eind september) en dan kunnen ze niet eens de laatste week afmaken. Best wat teneergeslagen gingen we dan maar het stad in waar we ons trakteerden op een paar ballerina's. Wees gerust, we hebben er geen fortuinen aan gegeven, elk paar kostte zes pond en toen ik aan de kassa mijn mooi gepaste 'klutters' (aka 'enkel', aka 'kleingeld', aka 'muntjes') aan mevrouw de kassierster wilde geven, wilde ze er maar vier pond negentig van. Tja, je ziet mij niet treuren over een vrouw die mijn geld niet wil =p. En ze zitten best goed, want ik heb ze al heel de dag aan (ik moet ze toch 'inlopen', right? (bestest excuse EVER)).
Anyways, daarna gingen we op ons gemak naar de bushalte, want gisteren hadden we ook onze allereerste observatie-opdracht (volgende week volgt er nog eentje) en daarvoor moesten we naar het kleine en gezellige Morpeth. Toen we in de grote hall aankwamen waar iedereen op zijn respectievelijke bus kan staan of zitten wachten, keken we op het grote bord waar die bussen allemaal mooi gerangschikt stonden. Hmm, de bus die Lisa had opgezocht stond daar niet tussen. De directeur van de school zou ons staan opwachten en de volgende bus die op het scherm stond, was pas een uur later. Gelukkig zagen we een vroegere bus, maar die ging binnen dertig seconden vertrekken. Een sprintje redde ons van een boze directeur en we konden opgelucht op adem komen op de bus. Eenmaal aangekomen was er natuurlijk de zoektocht naar die eerder vermelde directeur. Hoe zag die eruit. Ging hij een boek en een bloem vasthouden? Niets was geweten, maar na wat gesakker in het Nederlands, kwam een vriendelijke man ons tegemoet en vroeg ons of wij 'the Belgian students' waren. Na een beamend knikje mochten we in zijn auto plaatsnemen (een BMW!!!! wel wat weinig beenruimte in de achterbank, zal k toch op letten als k de mijne ooit koop =p) en werden we in klasse naar de school vervoerd.
De school had enorm veel groen en was best groot. Vijfhonderd leerlingen voor een middenschool (negen- tot vijftienjarigen), daar is 't college' van Diksmuide niets bij. Na een snelle lunch (heerlijke quiche!) kregen we te horen dat we bij de jongsten les mochten volgen. Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik daar helemaal niet zo blij mee was. Ik ben al geen kindjesmens en dan mag ik daar tussen negenjarige pagadders gaan zitten? Right... Gelukkig kan een mens van gedacht veranderen, want wauw, die middag was zoooo super e. Die kinderen waren zo lief en enthousiast en ik heb wss duizend vragen moeten beantwoorden, zo nieuwsgierig waren ze naar ons. Mss zit die carrière in het lager onderwijs er toch nog in =p?
Daarna zette de dikke deur ons weer af aan de bushalte en besloten we de stad nog even te verkennen. In de Waterstone's (ja, ik ga in ELKE Waterstone's binnen, so?), kreeg ik de wijselijke tip een bepaalde serie te lezen, anders stond ik volledig onterecht in de sectie Fantasy. Mn liefje zal de reeks wss wel kennen, maar ik heb die jongeman gezegd dat ik nog maar net mijn eerste babystapjes in de fantasy-wereld had gezet, dus toen was hij iets begrijpender (was wss ook wat teleurgesteld door het woordje 'boyfriend' =p) en liet hij me wat door de boeken browsen. We vonden ook een heerlijke winkeltje vol prutsdingetjes en ik zag er zo'n heerlijk paar schoenen! Helaas was dit de eerste maat 37 in Engeland die te groot was, dus geen superduper openteenschoentjesinoranjemetwittestippenvoortwaalfpond voor Maaike... (Daar zal Prins wel blij mee zijn =p)
Hierna namen we op ons gemak de bus terug en liepen we nog wat in Newcastle rond (schoolbus rijdt niet tussen vijf en zeven...). Daarna een paar geroosterde boterhammetjes (wat ik niet zou geven voor een klein wit blokje van bij de bakker...) en een filmpje (Percy Jackson and the Lightning Thief, een heerlijke film (hopelijk is het boek even goed, want dat lees ik na 'I am number four' (heeeeeeeerlijkkkkkk!)). Nog een kort mailtje naar een mailtjesverslaafd liefje en dan mijn bed in tot veel te laat deze morgen.
Vandaag werd dan weer een bachelorpaperdagje (mijn Cluedo is af!), maar morgen blijven we niet binnen, want we gaan naar een kunstmarktje dat elke zondag plaatsvindt op een mooie gietijzeren brug van driehonderd meter lang. Daar kijk k best naar uit, wie weet welke kunstigheden k daar kan scoren? 's Middags trakteren we ons dan op een lunch van twee voor acht pond en wandelen we op ons gemak terug om een lazy Sunday te beleven (of mss toch nog even aan de BP te werken?).
Nog geen idee wat we volgende week doen, maar we hebben ons voorgenomen om elke markt van Newcastle eens te bezoeken en ik wil ook elk museum gezien hebben. En hopelijk waait dat mooi weer van jullie over naar ons en kunnen we eens een dagje naar zee =).
Zo, jullie shotje blog is in orde. Verwacht je deze week nog maar aan eentje =). Echtig beloofd.
Zoen
Maaike
Oke oke, ik geef het toe, ik heb jullie TE erg verwaarloosd. En ik schaam me rot! Ik had mezelf deze week verplicht om aan de bachelorpaper te werken en na al dat getyp was k niet echt in de mood om nog wat meer te typen en das erg, want dit getyp is natuurlijk helemaal anders dan het getokkel voor de BP... Dus, ik ZWEER t, vanaf nu krijgen jullie weer regelmatig een postje vol Newcastlenieuws. Echtig. En als ik echtig zeg, dan wil t zeggen dat ik de waarheid zeg, echtig!
Nog een reden voor de stilte is dat er eigenlijk helemaal niet veel gebeurd is in de afgelopen week. Het was de laatste week op school en dat werd toch even slikken. Ik was alles en iedereen nu eindelijk gewoon en ik moest afscheid nemen? God, dat deed toch wel zeer. Het gaf me deze week echt het gevoel van afscheid en gemis en ik zit hier verdikke nog drie weken. Veel mensen vragen ons waarom we niet vroeger naar huis komen, maar aangezien we helemaal niet wisten dat we drie weken vakantie gingen hebben (nog maar een van de vele dingen die ons verzwegen werden door de *** van internationalisering (wiens baas een heel gepeperd mailtje zal krijgen eens ik mn diploma in handen zal hebben)), hadden we dus een bootticketje terug geboekt voor de vrijdag voor Pasen, kwestie van toch zeker bijna drie maand hier te zitten e.
Om ons klasje te bedanken voor hun gastvrijheid (want zo evident is dat toch niet; opeens twee blonde Belgjes verwelkomen in je groep, we hadden evengoed als indringers beschouwd kunnen worden), gaven we die schatjes een paar Merci'tjes. We hadden ze evengoed honderd pond kunnen geven, zo blij waren ze er mee =D. Ook onze Nederlandse, ietwat excentrieke (wat wil je, hij is van Amsterdam), docent kon de chocola zeker smaken (en hij had t verdiend, want hij mixte nog altijd onze namen up =p). Uit dankbaarheid wilde hij zelfs een foto van ons maken en die wordt toch best gekoesterd =).
Gisteren was de interessantste dag van de week. Opgetogen (maar ook best verdrietig) omdat we onze laatste les hadden kwamen we toe bij het auditorium. Er zat maar één iemand. Hmmm, de andere studenten raakten wss hun bed niet uit, kan eens gebeuren (ook hier is de donderdag geen slechte uitgangsdag, maar de vrijdag en de zaterdag blijven hier de top. Studenten gaan hier (door de hoge kosten van openbaar vervoer) niet elke week naar huis, dus moeten ze zich tijdens de weekends ook bezig houden, right?). Toen er vijf minuten voor de les nog altijd maar zes man stond te wachten, werden we toch best wel bang. En idd, na een vlugge blik op het jaaroverzicht (dat wij niet hebben) bleek dat de allerlaatste les van het jaar helemaal niet doorging. Ongelofelijk, ze hebben hier al vier maand half vakantie (van half mei tot eind september) en dan kunnen ze niet eens de laatste week afmaken. Best wat teneergeslagen gingen we dan maar het stad in waar we ons trakteerden op een paar ballerina's. Wees gerust, we hebben er geen fortuinen aan gegeven, elk paar kostte zes pond en toen ik aan de kassa mijn mooi gepaste 'klutters' (aka 'enkel', aka 'kleingeld', aka 'muntjes') aan mevrouw de kassierster wilde geven, wilde ze er maar vier pond negentig van. Tja, je ziet mij niet treuren over een vrouw die mijn geld niet wil =p. En ze zitten best goed, want ik heb ze al heel de dag aan (ik moet ze toch 'inlopen', right? (bestest excuse EVER)).
Anyways, daarna gingen we op ons gemak naar de bushalte, want gisteren hadden we ook onze allereerste observatie-opdracht (volgende week volgt er nog eentje) en daarvoor moesten we naar het kleine en gezellige Morpeth. Toen we in de grote hall aankwamen waar iedereen op zijn respectievelijke bus kan staan of zitten wachten, keken we op het grote bord waar die bussen allemaal mooi gerangschikt stonden. Hmm, de bus die Lisa had opgezocht stond daar niet tussen. De directeur van de school zou ons staan opwachten en de volgende bus die op het scherm stond, was pas een uur later. Gelukkig zagen we een vroegere bus, maar die ging binnen dertig seconden vertrekken. Een sprintje redde ons van een boze directeur en we konden opgelucht op adem komen op de bus. Eenmaal aangekomen was er natuurlijk de zoektocht naar die eerder vermelde directeur. Hoe zag die eruit. Ging hij een boek en een bloem vasthouden? Niets was geweten, maar na wat gesakker in het Nederlands, kwam een vriendelijke man ons tegemoet en vroeg ons of wij 'the Belgian students' waren. Na een beamend knikje mochten we in zijn auto plaatsnemen (een BMW!!!! wel wat weinig beenruimte in de achterbank, zal k toch op letten als k de mijne ooit koop =p) en werden we in klasse naar de school vervoerd.
De school had enorm veel groen en was best groot. Vijfhonderd leerlingen voor een middenschool (negen- tot vijftienjarigen), daar is 't college' van Diksmuide niets bij. Na een snelle lunch (heerlijke quiche!) kregen we te horen dat we bij de jongsten les mochten volgen. Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik daar helemaal niet zo blij mee was. Ik ben al geen kindjesmens en dan mag ik daar tussen negenjarige pagadders gaan zitten? Right... Gelukkig kan een mens van gedacht veranderen, want wauw, die middag was zoooo super e. Die kinderen waren zo lief en enthousiast en ik heb wss duizend vragen moeten beantwoorden, zo nieuwsgierig waren ze naar ons. Mss zit die carrière in het lager onderwijs er toch nog in =p?
Daarna zette de dikke deur ons weer af aan de bushalte en besloten we de stad nog even te verkennen. In de Waterstone's (ja, ik ga in ELKE Waterstone's binnen, so?), kreeg ik de wijselijke tip een bepaalde serie te lezen, anders stond ik volledig onterecht in de sectie Fantasy. Mn liefje zal de reeks wss wel kennen, maar ik heb die jongeman gezegd dat ik nog maar net mijn eerste babystapjes in de fantasy-wereld had gezet, dus toen was hij iets begrijpender (was wss ook wat teleurgesteld door het woordje 'boyfriend' =p) en liet hij me wat door de boeken browsen. We vonden ook een heerlijke winkeltje vol prutsdingetjes en ik zag er zo'n heerlijk paar schoenen! Helaas was dit de eerste maat 37 in Engeland die te groot was, dus geen superduper openteenschoentjesinoranjemetwittestippenvoortwaalfpond voor Maaike... (Daar zal Prins wel blij mee zijn =p)
Hierna namen we op ons gemak de bus terug en liepen we nog wat in Newcastle rond (schoolbus rijdt niet tussen vijf en zeven...). Daarna een paar geroosterde boterhammetjes (wat ik niet zou geven voor een klein wit blokje van bij de bakker...) en een filmpje (Percy Jackson and the Lightning Thief, een heerlijke film (hopelijk is het boek even goed, want dat lees ik na 'I am number four' (heeeeeeeerlijkkkkkk!)). Nog een kort mailtje naar een mailtjesverslaafd liefje en dan mijn bed in tot veel te laat deze morgen.
Vandaag werd dan weer een bachelorpaperdagje (mijn Cluedo is af!), maar morgen blijven we niet binnen, want we gaan naar een kunstmarktje dat elke zondag plaatsvindt op een mooie gietijzeren brug van driehonderd meter lang. Daar kijk k best naar uit, wie weet welke kunstigheden k daar kan scoren? 's Middags trakteren we ons dan op een lunch van twee voor acht pond en wandelen we op ons gemak terug om een lazy Sunday te beleven (of mss toch nog even aan de BP te werken?).
Nog geen idee wat we volgende week doen, maar we hebben ons voorgenomen om elke markt van Newcastle eens te bezoeken en ik wil ook elk museum gezien hebben. En hopelijk waait dat mooi weer van jullie over naar ons en kunnen we eens een dagje naar zee =).
Zo, jullie shotje blog is in orde. Verwacht je deze week nog maar aan eentje =). Echtig beloofd.
Zoen
Maaike
donderdag 31 maart 2011
De avonturen van een weekendje mama en papa
Het is alweer een poosje geleden, maar dat heeft allemaal te maken met mijn dagboek… Ja, je leest het goed, dat is inderdaad een reden waarom er geen berichtje op de blog kwam, want ik had het voorbije weekend (van vrijdag t.e.m. maandag) het genoegen om hier in Newcastle mijn mama en papa te verwelkomen.
Nu kan je denken: ‘Zou er dan niet net wél een berichtje moeten komen, met wat je tijdens die dagen gedaan hebt?’ en daarop kan ik enkel zeggen dat je groot gelijk hebt, want de dagen waren goed gevuld. Dit is echter het punt waar het dagboek tussenbeide komt. Ik was ’s avonds (tegen dat ik terug op mijn kamer was) meestal zo moe dat ik nog snel een verslagje van de dag typte, maar het niet neerschreef in mijn boek. Zo komt het dus dat ik de voorbije dagen heel wat inhaalwerk te gaan had en de blog wat uitgesteld werd (shame on me). Nu ik weer (of toch bijna) op schema zit, kan ik jullie nu helemaal inlichten!
De vrijdag was ik na iets meer dan zeven weken uiteraard heel blij om mijn ouders terug te zien! Na die tijd hadden we natuurlijk ook wel wat te vertellen en dat konden we doen in hun hotelkamer, maar ook in de straten van Newcastle en tijdens het eten in de New York Italian. Ze brachten voor mij ook een voorraad snoepjes en chocolade mee, genoeg om de rest van de tijd hier door te komen! (Een dankjewel aan moe en paps, zus en meme .) Na een korte rondleiding in mijn Hall en de kamer waar ik dezer dagen verblijf, zat de eerste dag (ofja, avond) er al op!
De zaterdag namen we in de voormiddag de tijd om het shopping centre te doorkruisen en daarna sprongen we op de trein naar Haltwhistle, want Hadrian’s Wall stond op het programma (jej!). Eenmaal daar toegekomen hadden we een uurtje speling vooraleer de bus kwam. Waar hij precies ging stoppen, wisten we echter niet en dus brachten we eerst een bezoekje aan de Tourist Information. Daar kwamen we net op tijd toe, want ze stonden op het punt om te sluiten. We hadden veel geluk dat we onze vraag nog konden stellen, want de informatie die ik in Newcastle gekregen had, klopte niet. De bus die we hadden doorgekregen rijdt niet meer, maar gelukkig hadden we een alternatief.
Tegenover die Tourist Information was er een winkeltje en dus gingen we naar daar om pistolets en beleg. We hadden ook nog wat extra drank nodig, want we hadden enkel een literfles water mee. We kwamen bij de drankafdeling, zagen appelsap staan en namen dat mee. Terwijl we op de bus wachtten, begonnen we te eten. Paps nam een paar slokken van het appelsap. Zijn conclusie: ‘wel heel erg gesuikerd’. Ik nam de fles over, rook er eens aan (inderdaad, dat rook best suikerachtig) en nam ook een slok. Mijn conclusie: ‘het is precies siroop’. Tot slot is was mama aan de beurt en zij kon enkel bevestigen. Dan namen we maar een kijkje op de achterkant van de fles en daar vonden we een hokje ‘bereidingswijze’ terug… Hetgeen we mee hadden bleek geen appelsap te zijn, maar een soort grenadine… Heel erg gesuikerd en behoorlijk siroopachtig waren dus de juiste conclusies…
In elk geval, om over te springen naar het meest belangrijkste van de dag: iets voor tweeën konden we dan beginnen aan onze verkenning van Hadrian’s Wall! We kwamen eerst lans the Housesteads Roman Fort en konden dan genieten van de fantastische verzichten aan de muur! Uiteraard staan heel wat van die beelden vereeuwigd op foto (mijn fototoestel had heel wat werk en heeft zo’n 240 keer mogen flitsen).
Helaas ging ik die avond een vreselijke nacht tegemoet (heel veel lawaai van 4:00 tot 5:30 en sowieso al een uur minder slaap door de overschakeling op zomeruur) en dus was ik de dag erna net iéts minder wakker…
Gelukkig hadden we ook op zondag weer voldoende om handen om me wakker te houden! In de voormiddag bracht ik mijn mama en papa naar het marktje aan de quayside en kon ik hen zo ook meteen de bruggen tonen. We kwamen er langs het kraampje waar ik van Nick een sleutelhanger gekregen had (die twee dagen later helaas kapot was) en ik kreeg een nieuwe! Het is identiek dezelfde, maar alleen de grotere versie (in de hoop dat deze langer intact blijft).
Daarna gingen we naar een elektronicawinkel. Paps kon geen foto’s meer trekken, doordat het kleine kaartje vol was en dus gingen we een groter kopen. Eenmaal hij opnieuw foto’s wou trekken, merkte hij echter dat er een error werd weergegeven… Het fototoestel is waarschijnlijk te oud en hij kon het kaartje niet lezen…
In de namiddag was het plan om naar de zee te gaan. En daar hebben we toch wel wat voor mogen rondlopen… We wilden metroticketjes kopen, maar dat kan enkel met muntstukken die wij niet hadden. Normaalgezien kan je je briefjes wisselen aan een automaat, maar die was ‘out of order’ en dus werden we naar de winkels in het station gestuurd. Daar wou niemand onze vijftien pond wisselen en dus was onze laatste hoop het hotel. Gelukkig waren ze daar meteen bereid om ons van de nodige muntjes te voorzien!
Eenmaal we dan aankwamen in Tynemouth, zagen we dat er daar een rommelmarktje was en dus liepen we eerst daar even rond. Daarna kwamen we langs the Castle and Priory en liepen we wat verder naar een vuurtoren. Na een heerlijk warm drankje in een leuke taverne, keerden we dan terug richting centrum.
En toen zaten de dagen met mijn ouders er al bijna op! Maar gelukkig had ik nog de maandag om hen mee te nemen naar Edinburgh!
Terwijl mijn papa al wat ging wandelen, bezochten mijn mama en ik het kasteel (dat zeer zeker de moeite waard was) en daarna volgden we The Royal Mile tot aan het Schotse ‘buitenverblijfje’ van de Queen (dat er ook zeer zeker mag zijn). We gingen ook een winkeltje binnen met kasjmieren sjaals, paps paste een jas (maar die had een te moeilijke rits ) en we namen een kleine doedelzak mee (waar we later jammer genoeg geen geluid uit kregen, geen idee of het aan de doedelzak lag of aan ons )! Daarna liepen we nog een klein beetje verder vooraleer we weer op de trein stapten.
De dagen zijn heel snel gegaan en ik heb er van genoten!
Dus dankjewel moe en paps voor het bezoekje en de zeer aangename tijd!
Zoen
Lisa
Nu kan je denken: ‘Zou er dan niet net wél een berichtje moeten komen, met wat je tijdens die dagen gedaan hebt?’ en daarop kan ik enkel zeggen dat je groot gelijk hebt, want de dagen waren goed gevuld. Dit is echter het punt waar het dagboek tussenbeide komt. Ik was ’s avonds (tegen dat ik terug op mijn kamer was) meestal zo moe dat ik nog snel een verslagje van de dag typte, maar het niet neerschreef in mijn boek. Zo komt het dus dat ik de voorbije dagen heel wat inhaalwerk te gaan had en de blog wat uitgesteld werd (shame on me). Nu ik weer (of toch bijna) op schema zit, kan ik jullie nu helemaal inlichten!
De vrijdag was ik na iets meer dan zeven weken uiteraard heel blij om mijn ouders terug te zien! Na die tijd hadden we natuurlijk ook wel wat te vertellen en dat konden we doen in hun hotelkamer, maar ook in de straten van Newcastle en tijdens het eten in de New York Italian. Ze brachten voor mij ook een voorraad snoepjes en chocolade mee, genoeg om de rest van de tijd hier door te komen! (Een dankjewel aan moe en paps, zus en meme .) Na een korte rondleiding in mijn Hall en de kamer waar ik dezer dagen verblijf, zat de eerste dag (ofja, avond) er al op!
De zaterdag namen we in de voormiddag de tijd om het shopping centre te doorkruisen en daarna sprongen we op de trein naar Haltwhistle, want Hadrian’s Wall stond op het programma (jej!). Eenmaal daar toegekomen hadden we een uurtje speling vooraleer de bus kwam. Waar hij precies ging stoppen, wisten we echter niet en dus brachten we eerst een bezoekje aan de Tourist Information. Daar kwamen we net op tijd toe, want ze stonden op het punt om te sluiten. We hadden veel geluk dat we onze vraag nog konden stellen, want de informatie die ik in Newcastle gekregen had, klopte niet. De bus die we hadden doorgekregen rijdt niet meer, maar gelukkig hadden we een alternatief.
Tegenover die Tourist Information was er een winkeltje en dus gingen we naar daar om pistolets en beleg. We hadden ook nog wat extra drank nodig, want we hadden enkel een literfles water mee. We kwamen bij de drankafdeling, zagen appelsap staan en namen dat mee. Terwijl we op de bus wachtten, begonnen we te eten. Paps nam een paar slokken van het appelsap. Zijn conclusie: ‘wel heel erg gesuikerd’. Ik nam de fles over, rook er eens aan (inderdaad, dat rook best suikerachtig) en nam ook een slok. Mijn conclusie: ‘het is precies siroop’. Tot slot is was mama aan de beurt en zij kon enkel bevestigen. Dan namen we maar een kijkje op de achterkant van de fles en daar vonden we een hokje ‘bereidingswijze’ terug… Hetgeen we mee hadden bleek geen appelsap te zijn, maar een soort grenadine… Heel erg gesuikerd en behoorlijk siroopachtig waren dus de juiste conclusies…
In elk geval, om over te springen naar het meest belangrijkste van de dag: iets voor tweeën konden we dan beginnen aan onze verkenning van Hadrian’s Wall! We kwamen eerst lans the Housesteads Roman Fort en konden dan genieten van de fantastische verzichten aan de muur! Uiteraard staan heel wat van die beelden vereeuwigd op foto (mijn fototoestel had heel wat werk en heeft zo’n 240 keer mogen flitsen).
Helaas ging ik die avond een vreselijke nacht tegemoet (heel veel lawaai van 4:00 tot 5:30 en sowieso al een uur minder slaap door de overschakeling op zomeruur) en dus was ik de dag erna net iéts minder wakker…
Gelukkig hadden we ook op zondag weer voldoende om handen om me wakker te houden! In de voormiddag bracht ik mijn mama en papa naar het marktje aan de quayside en kon ik hen zo ook meteen de bruggen tonen. We kwamen er langs het kraampje waar ik van Nick een sleutelhanger gekregen had (die twee dagen later helaas kapot was) en ik kreeg een nieuwe! Het is identiek dezelfde, maar alleen de grotere versie (in de hoop dat deze langer intact blijft).
Daarna gingen we naar een elektronicawinkel. Paps kon geen foto’s meer trekken, doordat het kleine kaartje vol was en dus gingen we een groter kopen. Eenmaal hij opnieuw foto’s wou trekken, merkte hij echter dat er een error werd weergegeven… Het fototoestel is waarschijnlijk te oud en hij kon het kaartje niet lezen…
In de namiddag was het plan om naar de zee te gaan. En daar hebben we toch wel wat voor mogen rondlopen… We wilden metroticketjes kopen, maar dat kan enkel met muntstukken die wij niet hadden. Normaalgezien kan je je briefjes wisselen aan een automaat, maar die was ‘out of order’ en dus werden we naar de winkels in het station gestuurd. Daar wou niemand onze vijftien pond wisselen en dus was onze laatste hoop het hotel. Gelukkig waren ze daar meteen bereid om ons van de nodige muntjes te voorzien!
Eenmaal we dan aankwamen in Tynemouth, zagen we dat er daar een rommelmarktje was en dus liepen we eerst daar even rond. Daarna kwamen we langs the Castle and Priory en liepen we wat verder naar een vuurtoren. Na een heerlijk warm drankje in een leuke taverne, keerden we dan terug richting centrum.
En toen zaten de dagen met mijn ouders er al bijna op! Maar gelukkig had ik nog de maandag om hen mee te nemen naar Edinburgh!
Terwijl mijn papa al wat ging wandelen, bezochten mijn mama en ik het kasteel (dat zeer zeker de moeite waard was) en daarna volgden we The Royal Mile tot aan het Schotse ‘buitenverblijfje’ van de Queen (dat er ook zeer zeker mag zijn). We gingen ook een winkeltje binnen met kasjmieren sjaals, paps paste een jas (maar die had een te moeilijke rits ) en we namen een kleine doedelzak mee (waar we later jammer genoeg geen geluid uit kregen, geen idee of het aan de doedelzak lag of aan ons )! Daarna liepen we nog een klein beetje verder vooraleer we weer op de trein stapten.
De dagen zijn heel snel gegaan en ik heb er van genoten!
Dus dankjewel moe en paps voor het bezoekje en de zeer aangename tijd!
Zoen
Lisa
vrijdag 25 maart 2011
Om jullie geduld niet langer op de proef te stellen...
Ik merkte dat jullie al een week zonder lectuur zitten en daar wil ik nu snel even verandering in brengen, voor ik later op de dag mijn mama en papa mag verwelkomen! (Jej!)
Zaterdag werd een fantastisch shoppingdagje! Ze hebben hier heel veel redenen om solden te geven en degene die nu aan de orde is, is ‘mid term’. Geen bezwaar voor ons natuurlijk! En hoewel je misschien zou denken dat mid term solden er zijn om de overige winterkledij kwijt te spelen, vergeet het maar! Natuurlijk lagen wollen truien afgeprezen, maar ook de helft van de T-shirts en zelfs zomerjurkjes vonden we aan -50 tot -70% in onze (recent verklaarde) favoriete winkel: Jane Norman.
Eenmaal het duister begon te vallen (niet letterlijk natuurlijk), trokken Maaike en ik naar de quayside. Je zou kunnen zeggen: ‘Heb je nu nog niet genoeg van al die bruggen?’, maar het antwoord daarop is volmondig ‘nee’! Bovendien waren de bruggen nu heerlijk verlicht én ging de Millennium Bridge open! Geef toe, dat moesten we toch eens gezien hebben!
Woensdag waren we dan uitgenodigd door onze klasgenootjes om mee uit te gaan! ‘Great!’, dachten we. Het zou de ideale gelegenheid worden om hen beter te leren kennen!
Helaas strooide een misverstand behoorlijk wat roet in het eten… Hieronder een kort scenario…
Wij hadden geen idee van waar we moesten zijn, dus hadden we met Rose afgesproken aan de Millennium Bridge. Maaike en ikzelf nemen dus de bus en wandelen (een klein halfuurtje, OP hakjes) naar de quayside. Eenmaal daar toegekomen krijgen we een telefoontje van Rose om te zeggen dat ze er bijna is, dat ze al aan het modern gebouw van de campus staat. -Hé, wacht eens even, de campus is de andere kant van de stad; de kant waar we net vandaan kwamen- Inderdaad, we hadden het hele eind gewandeld om nu aan de misse brug te staan… Blijkbaar noemt iedereen in onze klas de Northumbria Bridge (ja, onze unief heeft een brug :D) ook de Millennium Bridge (kwestie van verwarring te scheppen) en dus stonden wij verkeerd… Rose ging me dan het nummer van Phil doorsms’en, zodat we konden laten weten als we aan de juiste brug stonden en dan ging hij ons komen oppikken. Helaas, daar stopt het niet: Rose haar gsm begaf het en daar stonden wij zonder nummer (het enige nummer dat we hadden was dat van Rose en ook zij was de enige met onze nummers). We hebben zo’n drie kwartier gewacht aan de Northumbria Bridge en besloten toen (koud, met pijnlijke voetjes en heel teleurgesteld) terug te keren naar onze Hall.
Eenmaal daar terug toegekomen merken we de berichtjes van onze klasgenootjes op facebook: Phil stond ons op te wachten aan de brug (maar daar moeten we hem dus mislopen hebben) en we kregen ook het telefoonnummer van een ander meisje, maar het was dus te laat…
In elk geval zorgden deze berichtjes er wel voor dat onze ontgoocheling wat verdween, want ze hadden dus best wel moeite gedaan voor ons en waren ons niet vergeten!
Bovendien hebben ze beloofd om het nog eens over te doen, dus daar kijken we alvast naar uit!
Nu is het tijd om naar de volgende lecture te vertrekken, dus tot binnenkort!
Zoen
Lisa
Zaterdag werd een fantastisch shoppingdagje! Ze hebben hier heel veel redenen om solden te geven en degene die nu aan de orde is, is ‘mid term’. Geen bezwaar voor ons natuurlijk! En hoewel je misschien zou denken dat mid term solden er zijn om de overige winterkledij kwijt te spelen, vergeet het maar! Natuurlijk lagen wollen truien afgeprezen, maar ook de helft van de T-shirts en zelfs zomerjurkjes vonden we aan -50 tot -70% in onze (recent verklaarde) favoriete winkel: Jane Norman.
Eenmaal het duister begon te vallen (niet letterlijk natuurlijk), trokken Maaike en ik naar de quayside. Je zou kunnen zeggen: ‘Heb je nu nog niet genoeg van al die bruggen?’, maar het antwoord daarop is volmondig ‘nee’! Bovendien waren de bruggen nu heerlijk verlicht én ging de Millennium Bridge open! Geef toe, dat moesten we toch eens gezien hebben!
Woensdag waren we dan uitgenodigd door onze klasgenootjes om mee uit te gaan! ‘Great!’, dachten we. Het zou de ideale gelegenheid worden om hen beter te leren kennen!
Helaas strooide een misverstand behoorlijk wat roet in het eten… Hieronder een kort scenario…
Wij hadden geen idee van waar we moesten zijn, dus hadden we met Rose afgesproken aan de Millennium Bridge. Maaike en ikzelf nemen dus de bus en wandelen (een klein halfuurtje, OP hakjes) naar de quayside. Eenmaal daar toegekomen krijgen we een telefoontje van Rose om te zeggen dat ze er bijna is, dat ze al aan het modern gebouw van de campus staat. -Hé, wacht eens even, de campus is de andere kant van de stad; de kant waar we net vandaan kwamen- Inderdaad, we hadden het hele eind gewandeld om nu aan de misse brug te staan… Blijkbaar noemt iedereen in onze klas de Northumbria Bridge (ja, onze unief heeft een brug :D) ook de Millennium Bridge (kwestie van verwarring te scheppen) en dus stonden wij verkeerd… Rose ging me dan het nummer van Phil doorsms’en, zodat we konden laten weten als we aan de juiste brug stonden en dan ging hij ons komen oppikken. Helaas, daar stopt het niet: Rose haar gsm begaf het en daar stonden wij zonder nummer (het enige nummer dat we hadden was dat van Rose en ook zij was de enige met onze nummers). We hebben zo’n drie kwartier gewacht aan de Northumbria Bridge en besloten toen (koud, met pijnlijke voetjes en heel teleurgesteld) terug te keren naar onze Hall.
Eenmaal daar terug toegekomen merken we de berichtjes van onze klasgenootjes op facebook: Phil stond ons op te wachten aan de brug (maar daar moeten we hem dus mislopen hebben) en we kregen ook het telefoonnummer van een ander meisje, maar het was dus te laat…
In elk geval zorgden deze berichtjes er wel voor dat onze ontgoocheling wat verdween, want ze hadden dus best wel moeite gedaan voor ons en waren ons niet vergeten!
Bovendien hebben ze beloofd om het nog eens over te doen, dus daar kijken we alvast naar uit!
Nu is het tijd om naar de volgende lecture te vertrekken, dus tot binnenkort!
Zoen
Lisa
vrijdag 18 maart 2011
En NOG een postje (hoe mini t ook is)
Jullie worden verwend deze week! Niet alleen kregen jullie DRIE verschillende schrijvers te lezen, jullie krijgen ook nog eens een update van foto's van de afgelopen drie weken. Met bijschrift om het geheel nog wat meer cachet te geven. Enjoy, my dears, you totally deserved it after all that waiting for some news.
https://picasaweb.google.com/118248717829336720739/DropBox?authkey=Gv1sRgCLzcjouOkLjt0QE#
Kissie
Maaike
https://picasaweb.google.com/118248717829336720739/DropBox?authkey=Gv1sRgCLzcjouOkLjt0QE#
Kissie
Maaike
Sunderland and Barbie
Nadat ik Nick donderdag aan de juiste bus naar de luchthaven had uitgezwaaid, stond een werkweekend voor de deur, maar de week erna had ik alweer wat ademruimte, want er vielen twee lesdagen weg (doordat onze medestudenten mock exams hadden). Het was hier echter behoorlijk mistig en dus had ik maar weinig zin om buiten te kruipen, als dit niet strikt noodzakelijk was.
Vandaag kwam de zon dan weer tevoorschijn en dat was voor mij het ideale moment om de bus te nemen naar het centrum en van daaruit met de trein te vertrekken naar Sunderland. Zo kwam het dat ik na een busrit eerst tussen de koeien liep (geen zorgen, ik deed niets illegaal, het paadje liep door de wei) en daarna iets meer dan 100 ‘trappen’ opklauterde om het Penshaw Monument en het uitzicht van daaruit te kunnen bewonderen. Daarna keerde ik terug naar het centrum om tot de conclusie te komen dat je niet veel hebt aan een kaartje, als je nergens straatnamen ziet staan. Gelukkig is ook hier het ‘volg de pijltjes’ principe goed ingeburgerd en dus maakte ik daar goed gebruik van! Dan waren het Museum en de Winter Gardens aan de beurt, waarna ik in het nabijgelegen Mowbray park kon eten terwijl ik van de zon aan het genieten was. Na nog wat te hebben rondgekuierd, besloot ik terug huiswaarts te keren, maar dat bleek niet zo eenvoudig als het wel lijkt… De metro en de trein vertrekken daar allebei ondergronds en nadat ik een metro zag toekomen, merkte ik dat ik overduidelijk verkeerd zat. Wat bleek: om bij de treinsporen terecht te komen (die er identiek uitzien), moet je gewoon wat verder lopen! Logisch toch? (Of euhm, toch niet…)
Nu, ik raakte dus toch op mijn trein richting Newcastle en zag -geloof het of niet- de echte Barbie! Fel roze handtas, roze lippenstift en zo geblondeerd als maar kan. Natuurlijk mocht ook de dikke laag schmink niet ontbreken. Sommige mensen zijn hier echt gewoon té roze. (En voor mensen die denken ‘té roze, dat kan niet’, zak eens af naar Newcastle and change your mind!
Zoen en tot een volgend bericht!
Lisa
Vandaag kwam de zon dan weer tevoorschijn en dat was voor mij het ideale moment om de bus te nemen naar het centrum en van daaruit met de trein te vertrekken naar Sunderland. Zo kwam het dat ik na een busrit eerst tussen de koeien liep (geen zorgen, ik deed niets illegaal, het paadje liep door de wei) en daarna iets meer dan 100 ‘trappen’ opklauterde om het Penshaw Monument en het uitzicht van daaruit te kunnen bewonderen. Daarna keerde ik terug naar het centrum om tot de conclusie te komen dat je niet veel hebt aan een kaartje, als je nergens straatnamen ziet staan. Gelukkig is ook hier het ‘volg de pijltjes’ principe goed ingeburgerd en dus maakte ik daar goed gebruik van! Dan waren het Museum en de Winter Gardens aan de beurt, waarna ik in het nabijgelegen Mowbray park kon eten terwijl ik van de zon aan het genieten was. Na nog wat te hebben rondgekuierd, besloot ik terug huiswaarts te keren, maar dat bleek niet zo eenvoudig als het wel lijkt… De metro en de trein vertrekken daar allebei ondergronds en nadat ik een metro zag toekomen, merkte ik dat ik overduidelijk verkeerd zat. Wat bleek: om bij de treinsporen terecht te komen (die er identiek uitzien), moet je gewoon wat verder lopen! Logisch toch? (Of euhm, toch niet…)
Nu, ik raakte dus toch op mijn trein richting Newcastle en zag -geloof het of niet- de echte Barbie! Fel roze handtas, roze lippenstift en zo geblondeerd als maar kan. Natuurlijk mocht ook de dikke laag schmink niet ontbreken. Sommige mensen zijn hier echt gewoon té roze. (En voor mensen die denken ‘té roze, dat kan niet’, zak eens af naar Newcastle and change your mind!
Zoen en tot een volgend bericht!
Lisa
donderdag 17 maart 2011
Hey iedereen
Ik ben Dimitri, of zoals de meeste onder jullie mij kennen, Maaike's vriendje. Om een of andere reden had ik beloofd een blogpost te maken. Jeweetwel, dat jullie een objectieve kijk hebben op de dingen hier. Zonder verhalen over prinsessen en pony's overgoten met roze en glitters.
De Engelse rijden aan de verkeerde kant van de weg en hun uurwerk staat allemaal fout. Slechts één van mijn vele observaties hier. Andere: Ze zijn luidruchtig en drinken veel wodka. O en ze praten allemaal Engels. Mijn verblijf was hier verder wel uitstekend. Ik kwam toe op Edinburgh Airport zonder dat ik in aparte kamertjes gefouilleerd werd op niet bestaande explosieven of drugs en nam een taxi naar het hotel waar een knap blondje op mij zat te wachten. De taxichauffeur hield wel van een babbeltje (hoe cliché) en raadde mij een bezoekje aan Edinburgh Castle en wat whiskey aan. Het eerste hebben we eens van ver bekeken, het tweede heb ik wat beter onderzocht. Ook de befaamde Schotse frisdrank 'IRN BRU' (IRON BREW) heb ik eens gesmaakt (bubblegumsmaak bah). Mijn eerste Whopper (Burger King) werd ook gesmaakt.
Na een heleboel avonturen en een treinreisje over de grens kwamen we aan in Newcastle (tweede whopper yum!). Maaike haar peda is heel leuk, best groot (voor studenten) met een supersmerige keuken. Soit na wat cadeautjes uit te pakken (ze heeft wat flairs en een seizoentje Gilmore Girls gekregen) waren we gesettled. Dus we verkennen Newcastle wat, hangen de toerist uit enzovoorts. Ik heb ondertussen al een aanvaring gehad met het openbaar vervoer. Een onbeleefde buschauffeur die aan mijn Maaike haar ticketjes niet wou geven, maar geen nood, na wat sterke argumenten van mijn kant (we didn't get any tickets maaaaaaaan) en wat wrevel van zijn kant (vooral veel gemompel en in zijn gezicht wrijven =/) kregen we ze toch mee.
Op een gegeven moment gingen we naar een marktje aan de Tyne en keken we wat rond (cupcakes voor Maaike!). Toen zag ik een standje die pikant spul (saus) verkocht. Er stonden een stuk of acht flesjes gerangschikt op sterkte. Gaande van Naughty tot KICKASS. Nu in mijn misplaatste nederigheid trok ik mijn neus eens op voor de eerste zeven en stapte rechtstreeks naar nr acht. Er stond een bakje koekjes naast en voor elke fles stond een potje om eens te proberen. Had ik toen geweten dat ik een hele nieuwe wereld van pijn ging ontdekken had ik misschien iets langer getwijfeld. Maar helaas in mijn onwetendheid, pakte ik een minuscuul puntje op mijn koekje en werkte het naar binnen. De verkoper had mij in het snotje en keek verwachtingsvol naar mijn gezicht. Dit is wat hij kreeg:
Ik keek hem recht in de ogen en stapte weg van zijn kraampje met die uitdrukking. Dan ben ik beginnen gillen, een sloot frisdrank binnengegoten (had ik gelukkig op zak) en wanhopig geprobeerd het spul van mijn tong af te wrijven met mijn handen. De hele tijd stond Maaike gewoon naar mij te kijken met een 'wat is uw probleem'-gezicht terwijl ze haar enorm roze en glinsterende cupcake opat. Voor de ongelovigen breng ik een flesje mee met dat spul.
Momenteel staat mijn tas al gepakt want morgen vertrek ik :( Maar ik ga nog één anekdote met jullie meedelen en dan is dit hier gedaan. We waren naar een supergroot winkelcentrum (shoppen duh) gegaan en er was een IKEA in de buurt. Nu omwille van zakelijke redenen besloten we een bezoekje te brengen (we hadden nog een kussentje nodig en IKEA is zo wat de beste winkel ooit, met de beste klantenservice ooit, zeker die van Gent /sluikreclame). En op het werk hebben wij een muur waar wij foto's ophangen van de collega's die een buitenlandse IKEA bezoeken en op de foto gaan met een medewerker vandaar. Nu wil ik ook wel eens op die muur hangen dus wij gaan dan eens naar de Customer Service om te vragen of ze eens op de foto willen. Foto's pakken in een IKEA in de UK is blijkbaar een zaak van nationaal belang ofzo want die buitenlandse collega van mij (of was ik de buitenlandse collega hier? Of allebei? Hmmm.) moest aan haar verantwoordelijke EN aan de verantwoordelijke van de security vragen of het ok was. Het was uiteindelijk ok.
Mijn deel van het verhaal is al gedaan en morgen zit ik al terug in ons belgenlandje. Het enige spijtige daaraan is dat ik mijn liefje niet kan meepakken :(
Ik ben Dimitri, of zoals de meeste onder jullie mij kennen, Maaike's vriendje. Om een of andere reden had ik beloofd een blogpost te maken. Jeweetwel, dat jullie een objectieve kijk hebben op de dingen hier. Zonder verhalen over prinsessen en pony's overgoten met roze en glitters.
De Engelse rijden aan de verkeerde kant van de weg en hun uurwerk staat allemaal fout. Slechts één van mijn vele observaties hier. Andere: Ze zijn luidruchtig en drinken veel wodka. O en ze praten allemaal Engels. Mijn verblijf was hier verder wel uitstekend. Ik kwam toe op Edinburgh Airport zonder dat ik in aparte kamertjes gefouilleerd werd op niet bestaande explosieven of drugs en nam een taxi naar het hotel waar een knap blondje op mij zat te wachten. De taxichauffeur hield wel van een babbeltje (hoe cliché) en raadde mij een bezoekje aan Edinburgh Castle en wat whiskey aan. Het eerste hebben we eens van ver bekeken, het tweede heb ik wat beter onderzocht. Ook de befaamde Schotse frisdrank 'IRN BRU' (IRON BREW) heb ik eens gesmaakt (bubblegumsmaak bah). Mijn eerste Whopper (Burger King) werd ook gesmaakt.
Na een heleboel avonturen en een treinreisje over de grens kwamen we aan in Newcastle (tweede whopper yum!). Maaike haar peda is heel leuk, best groot (voor studenten) met een supersmerige keuken. Soit na wat cadeautjes uit te pakken (ze heeft wat flairs en een seizoentje Gilmore Girls gekregen) waren we gesettled. Dus we verkennen Newcastle wat, hangen de toerist uit enzovoorts. Ik heb ondertussen al een aanvaring gehad met het openbaar vervoer. Een onbeleefde buschauffeur die aan mijn Maaike haar ticketjes niet wou geven, maar geen nood, na wat sterke argumenten van mijn kant (we didn't get any tickets maaaaaaaan) en wat wrevel van zijn kant (vooral veel gemompel en in zijn gezicht wrijven =/) kregen we ze toch mee.
Op een gegeven moment gingen we naar een marktje aan de Tyne en keken we wat rond (cupcakes voor Maaike!). Toen zag ik een standje die pikant spul (saus) verkocht. Er stonden een stuk of acht flesjes gerangschikt op sterkte. Gaande van Naughty tot KICKASS. Nu in mijn misplaatste nederigheid trok ik mijn neus eens op voor de eerste zeven en stapte rechtstreeks naar nr acht. Er stond een bakje koekjes naast en voor elke fles stond een potje om eens te proberen. Had ik toen geweten dat ik een hele nieuwe wereld van pijn ging ontdekken had ik misschien iets langer getwijfeld. Maar helaas in mijn onwetendheid, pakte ik een minuscuul puntje op mijn koekje en werkte het naar binnen. De verkoper had mij in het snotje en keek verwachtingsvol naar mijn gezicht. Dit is wat hij kreeg:
Ik keek hem recht in de ogen en stapte weg van zijn kraampje met die uitdrukking. Dan ben ik beginnen gillen, een sloot frisdrank binnengegoten (had ik gelukkig op zak) en wanhopig geprobeerd het spul van mijn tong af te wrijven met mijn handen. De hele tijd stond Maaike gewoon naar mij te kijken met een 'wat is uw probleem'-gezicht terwijl ze haar enorm roze en glinsterende cupcake opat. Voor de ongelovigen breng ik een flesje mee met dat spul.
Momenteel staat mijn tas al gepakt want morgen vertrek ik :( Maar ik ga nog één anekdote met jullie meedelen en dan is dit hier gedaan. We waren naar een supergroot winkelcentrum (shoppen duh) gegaan en er was een IKEA in de buurt. Nu omwille van zakelijke redenen besloten we een bezoekje te brengen (we hadden nog een kussentje nodig en IKEA is zo wat de beste winkel ooit, met de beste klantenservice ooit, zeker die van Gent /sluikreclame). En op het werk hebben wij een muur waar wij foto's ophangen van de collega's die een buitenlandse IKEA bezoeken en op de foto gaan met een medewerker vandaar. Nu wil ik ook wel eens op die muur hangen dus wij gaan dan eens naar de Customer Service om te vragen of ze eens op de foto willen. Foto's pakken in een IKEA in de UK is blijkbaar een zaak van nationaal belang ofzo want die buitenlandse collega van mij (of was ik de buitenlandse collega hier? Of allebei? Hmmm.) moest aan haar verantwoordelijke EN aan de verantwoordelijke van de security vragen of het ok was. Het was uiteindelijk ok.
Mijn deel van het verhaal is al gedaan en morgen zit ik al terug in ons belgenlandje. Het enige spijtige daaraan is dat ik mijn liefje niet kan meepakken :(
woensdag 16 maart 2011
We'll be landing on earth again for 5 minutes...
Even terug op de wereld om jullie te laten weten dat de hemel een fantastische plek is om te leven. Man, ben IK even het gelukkigste meisje ter wereld? Oke, ik weet dat jullie niet de moeite doen om naar deze blog te surfen (damn, hebben jullie ook nog altijd die vision van een surfboy op een hoge golf als jullie dat werkwoord gebruiken? (I still have)) om te horen hoe superduperfantastischzaligperfect mijn lief is, maar goed, ik wilde dit toch even met de wereld delen.
Niet te geloven dat ik al sinds vrijdag niet meer naar de blog heb omgekeken. Laat ons hopen dat k met mn echte kinderen (die ik uiteraard nooit zal krijgen (we hebben heel mss wel al namen en ideeën over opvoeding en andere belangrijke zaken besproken, maar we krijgen GEEN kinderen)) toch wat consequenter aandacht geef, right?
Vrijdag stapte een wel heel erg nerveus meisje vol goede moed naar de bus om met wat minder goede moed de trein naar Edinburgh te nemen. Ik zweer het je, als je problemen hebt om de 'omroepers' (geen idee wat er op hun loonbriefje staat, maar k bedoel dus de mensen die spoorwijzigingen doorzeggen door een microfoontje) in België, try understanding one in Newcastle. Im-pos-si-ble. Seriously. Dus hield ik angstvallig de borden in de gaten (heb me gewoon pal ervoor geplaceerd, ik neem geen risico's met al betaalde treintickets (hoe goedkoop die ook waren (voor dertien pond half stond ik in de hoofdstad van de rokjes!!)). Uiteraard was ik meer dan een uur te vroeg (vreselijk, maar t is sterker dan mezelf), dus kon ik NOG meer omgeroepen onverstaanbaarheden horen waardoor ik dus NOG meer stress had en mij NOG dichter bij mn bord zette. Sommige Engelsen zullen waarschijnlijk gedacht hebben dat k t wilde versieren. Had ik ook gedaan als t er maar voor had gezorgd dat k op de juiste trein zat. Anyways, na een iets meer dan een uurtje half was ik enkele kilometertjes noordelijker en kon ik Edinburgh by night aanschouwen. One word: a-dem-be-ne-mend. Wauw. Zelfs ondanks mijn neus in mijn zelf afgeprint kaartje (LANG LEVE GOOGLE MAPS!!) kon ik genieten van al het moois dat de stad te bieden had. Na een korte zoektocht vond ik ons hotelletje en na een ultrakort gesprekje met de vriendelijke hotelmeneer kon ik mijn ietwat overstressed hart wat laten rusten; I made it. Nu alleen nog de Prins die t moest halen en we waren one happy family (of alli ja, koppel). Na een hele week verkondigen dat k de Prins als verrassing ging ophalen aan de luchthaven, besloot ik toch dat ik (of alli ja, mijn hart) niet nog meer stress aan kon en dook ik, na mezelf wat mooier gemaakt te hebben (ja, NOG mooier =p), in de Vogue die hier elvendertig keer minder kost dan in België.
Uiteindelijk was het moment van Het Grote Weerzien aangebroken en yes, it was good. Na een zoektocht naar food (het werd uiteindelijk Fish and Chips na een uur ronddwalen door straten waar ze aan de verkeerde kant van de weg rijden (maar we konden nog eens genieten van de fantastisch mooie stad)) en geen seconde stilte konden we ons niet-piepend-heel-erg-groot-dubbelbed begroeten.
De volgende dag werden we wakker en zagen we dat de Prins zijn taxichauffeur (classy ha =p) toch gelijk had: er lag, zoals eerder vernoemde wagenrijder voorspeld had, een laagje witte sneeuw op de Porsche die voor ons raam geparkeerd stond. Uiteraard leefde Prins nog op Belgisch uur (de silly boy) en konden we na deze vaststelling toch nog even in ons bed kruipen. De volgende keer dat we wakker werden, maakten we ons klaar en vertrokken we in de regen voor een dagje Edinburgh op onze manier. Mensen die eens een ander citytripje willen doen dan de clichés zijnde Parijs, Barcelona, Praag en Rome, ik raad Edinburgh echt aan (maar boek wel een reisje in de zomer, de kans op regen is toch SLIGHTLY minder).
Na een heerlijke dag keerden we huiswaarts (mijn tijdelijke huiswaarts uiteraard) en kon Dimitri mijn kamer en bed begroeten. Kamer werd goedgekeurd, maar het bed kreeg een groot rood kruis; na een paar uur smeten we de matras op de grond en genoten we verder van een pieploze rust.
Zondag brak aan in regen (ik zweer t je, t heeft hier nog nooit zoveel geregend in die anderhalve maand dat k hier ben, dan sinds Prins hier is!), maar na wat wachten, konden we uiteindelijk toch genieten van het marktje dat we op de kade konden bezoeken. Ik at er mijn allereerste cupcake (zoals in de films! En hij was roze! Met blinkies! En hij was LEKKERRRR!!) en Dimitri verbrandde zijn tong en keel(maar dat legendarische verhaal laat ik aan hem om te vertellen). Daarna kregen we nog wat honger (the amount of food that I eat when he is around...) en zagen we opeens de beruchte woorden 'Traditional Sunday Lunch' op een bord verschijnen. Proberen? Hell yeah! Het was intussen al half drie, dus nadat we uiteindelijk besloten hadden toch t risico te nemen, moesten we op zoek naar een pub die ons in onze noden kon voorzien (want blijven stilstaan voor een pub die eerder vermelde lunch serveert, daar doen wij niet aan mee, wij lopen liever nog een paar kilometer rond op zoek naar een andere pub met eerder vermelde lunch) en dat vonden we in de vorm van The Bridge Otel, die zijn 'H' verloren had, de stakker. Zijn gevoel voor lekker eten was hij gelukkig niet kwijt en we genoten van de mashed potatoes, roast potatoes, andere soort potatoes (damnit, ik kon geen patatten meer zien), Yorkshire pudding (pannenkoekendeeg in de vorm van een videetje, keilekker), bloemkool, roast chicken, kool, worteltjes en dat allemaal overgoten met gravy. Niet een KLEIN BEETJE gravy, nee, alles moet zwemmen in de gravy hier. Maar gesmaakt, dat heeft t wel =). Daarna deden we de eerste Newcastlese winkeltjes aan om moe en voldaan in ons bed te kruipen.
Ik heb totaal geen idee meer wat we maandag gedaan hebben, behalve heel gelukkig geweest. Ik DENK dat we nog eens t stad zijn ingegaan om de rest van de winkeltjes eens te bekijken. In ieder geval, het was leuk.
Gisteren zijn we dan naar The MetroCentre geweest en that was fun too! Na wat rondgeslenter begaven we ons naar de Ikea (ik ben opgescheept met een beroepsmisvormde) om eens te zien hoe het leven er in een Engelse Ikea aan toe gaat. Kleiner, andere indeling en andere prijzen waren de eerste conclusies. Toen we bij aftersales kwamen, dachten we eerst verkeerd te zijn. Maar nee, die twee minibalies waren wel degelijk de volledige costumer service van de Ikea hier. Verdere details krijgen je (again) van de Prins. Vraag bijvoorbeeld maar naar het funny 'can I take a picture'story =D.
's Avonds gingen we uit, maar de aan gezellig-op-café-zitten-en-bier-drinkende Prins apprecieerde de let's-dance-and-get-drunk-in-clubs-and-bars jeugd niet van Newcastle, dus keerden we vroeg terug naar ons kamertje om na een afleveringetje Gilmore Girls (<3) in elkaars armen in slaap te vallen.
Vandaag hadden we besloten om een einde te maken aan de scouting van alle winkels en gewoon ons geld te verdoen. Mijn droomjurkje werd een teleurstelling van jewelste. IK paste het en... darn, 't was niet wat ik me had voorgesteld. Een fantastische rok, maar de kraag, daar wisten we niet zo goed mee wat te doen. Huilen heb k niet gedaan, maar heel erg blij was k er toch ook niet mee. De Prins daarentegen kan zijn nu al overvolle boekenkast (die echtig waar HUGE is!) nog wat meer opvullen. Negen dvd's voor £15, t is een batje. Net als games en Blurays, comics en boeken. Na wat klein rekenwerk kwamen we tot de conclusie dat hij iets minder dan drie keer zoveel zou betaald hebben als hij al zn schatten in België had gekocht. Opeens was zijn ietwat negatieve visie op Engeland een beetje aangepast.
Maar goed, we gaan nu een zombiefilm bekijken en ik had beloofd te stoppen nadat zijn boek uit is (1984, DE reden waarom zijn visie op Engeland niet al te best is) en hij is ondertussen alweer bezig met een nieuw boek (The Zombie Survival Guide (OBSESSED with zombies, that boyfriend of mine <3), dus ik laat jullie vlug. Vervolg en meer details volgen later!
Happy Saint Patrick's Day voor morgen! Niet te zat! Ik ga weer naar mn hemel =).
Kissie
Maaike
Niet te geloven dat ik al sinds vrijdag niet meer naar de blog heb omgekeken. Laat ons hopen dat k met mn echte kinderen (die ik uiteraard nooit zal krijgen (we hebben heel mss wel al namen en ideeën over opvoeding en andere belangrijke zaken besproken, maar we krijgen GEEN kinderen)) toch wat consequenter aandacht geef, right?
Vrijdag stapte een wel heel erg nerveus meisje vol goede moed naar de bus om met wat minder goede moed de trein naar Edinburgh te nemen. Ik zweer het je, als je problemen hebt om de 'omroepers' (geen idee wat er op hun loonbriefje staat, maar k bedoel dus de mensen die spoorwijzigingen doorzeggen door een microfoontje) in België, try understanding one in Newcastle. Im-pos-si-ble. Seriously. Dus hield ik angstvallig de borden in de gaten (heb me gewoon pal ervoor geplaceerd, ik neem geen risico's met al betaalde treintickets (hoe goedkoop die ook waren (voor dertien pond half stond ik in de hoofdstad van de rokjes!!)). Uiteraard was ik meer dan een uur te vroeg (vreselijk, maar t is sterker dan mezelf), dus kon ik NOG meer omgeroepen onverstaanbaarheden horen waardoor ik dus NOG meer stress had en mij NOG dichter bij mn bord zette. Sommige Engelsen zullen waarschijnlijk gedacht hebben dat k t wilde versieren. Had ik ook gedaan als t er maar voor had gezorgd dat k op de juiste trein zat. Anyways, na een iets meer dan een uurtje half was ik enkele kilometertjes noordelijker en kon ik Edinburgh by night aanschouwen. One word: a-dem-be-ne-mend. Wauw. Zelfs ondanks mijn neus in mijn zelf afgeprint kaartje (LANG LEVE GOOGLE MAPS!!) kon ik genieten van al het moois dat de stad te bieden had. Na een korte zoektocht vond ik ons hotelletje en na een ultrakort gesprekje met de vriendelijke hotelmeneer kon ik mijn ietwat overstressed hart wat laten rusten; I made it. Nu alleen nog de Prins die t moest halen en we waren one happy family (of alli ja, koppel). Na een hele week verkondigen dat k de Prins als verrassing ging ophalen aan de luchthaven, besloot ik toch dat ik (of alli ja, mijn hart) niet nog meer stress aan kon en dook ik, na mezelf wat mooier gemaakt te hebben (ja, NOG mooier =p), in de Vogue die hier elvendertig keer minder kost dan in België.
Uiteindelijk was het moment van Het Grote Weerzien aangebroken en yes, it was good. Na een zoektocht naar food (het werd uiteindelijk Fish and Chips na een uur ronddwalen door straten waar ze aan de verkeerde kant van de weg rijden (maar we konden nog eens genieten van de fantastisch mooie stad)) en geen seconde stilte konden we ons niet-piepend-heel-erg-groot-dubbelbed begroeten.
De volgende dag werden we wakker en zagen we dat de Prins zijn taxichauffeur (classy ha =p) toch gelijk had: er lag, zoals eerder vernoemde wagenrijder voorspeld had, een laagje witte sneeuw op de Porsche die voor ons raam geparkeerd stond. Uiteraard leefde Prins nog op Belgisch uur (de silly boy) en konden we na deze vaststelling toch nog even in ons bed kruipen. De volgende keer dat we wakker werden, maakten we ons klaar en vertrokken we in de regen voor een dagje Edinburgh op onze manier. Mensen die eens een ander citytripje willen doen dan de clichés zijnde Parijs, Barcelona, Praag en Rome, ik raad Edinburgh echt aan (maar boek wel een reisje in de zomer, de kans op regen is toch SLIGHTLY minder).
Na een heerlijke dag keerden we huiswaarts (mijn tijdelijke huiswaarts uiteraard) en kon Dimitri mijn kamer en bed begroeten. Kamer werd goedgekeurd, maar het bed kreeg een groot rood kruis; na een paar uur smeten we de matras op de grond en genoten we verder van een pieploze rust.
Zondag brak aan in regen (ik zweer t je, t heeft hier nog nooit zoveel geregend in die anderhalve maand dat k hier ben, dan sinds Prins hier is!), maar na wat wachten, konden we uiteindelijk toch genieten van het marktje dat we op de kade konden bezoeken. Ik at er mijn allereerste cupcake (zoals in de films! En hij was roze! Met blinkies! En hij was LEKKERRRR!!) en Dimitri verbrandde zijn tong en keel(maar dat legendarische verhaal laat ik aan hem om te vertellen). Daarna kregen we nog wat honger (the amount of food that I eat when he is around...) en zagen we opeens de beruchte woorden 'Traditional Sunday Lunch' op een bord verschijnen. Proberen? Hell yeah! Het was intussen al half drie, dus nadat we uiteindelijk besloten hadden toch t risico te nemen, moesten we op zoek naar een pub die ons in onze noden kon voorzien (want blijven stilstaan voor een pub die eerder vermelde lunch serveert, daar doen wij niet aan mee, wij lopen liever nog een paar kilometer rond op zoek naar een andere pub met eerder vermelde lunch) en dat vonden we in de vorm van The Bridge Otel, die zijn 'H' verloren had, de stakker. Zijn gevoel voor lekker eten was hij gelukkig niet kwijt en we genoten van de mashed potatoes, roast potatoes, andere soort potatoes (damnit, ik kon geen patatten meer zien), Yorkshire pudding (pannenkoekendeeg in de vorm van een videetje, keilekker), bloemkool, roast chicken, kool, worteltjes en dat allemaal overgoten met gravy. Niet een KLEIN BEETJE gravy, nee, alles moet zwemmen in de gravy hier. Maar gesmaakt, dat heeft t wel =). Daarna deden we de eerste Newcastlese winkeltjes aan om moe en voldaan in ons bed te kruipen.
Ik heb totaal geen idee meer wat we maandag gedaan hebben, behalve heel gelukkig geweest. Ik DENK dat we nog eens t stad zijn ingegaan om de rest van de winkeltjes eens te bekijken. In ieder geval, het was leuk.
Gisteren zijn we dan naar The MetroCentre geweest en that was fun too! Na wat rondgeslenter begaven we ons naar de Ikea (ik ben opgescheept met een beroepsmisvormde) om eens te zien hoe het leven er in een Engelse Ikea aan toe gaat. Kleiner, andere indeling en andere prijzen waren de eerste conclusies. Toen we bij aftersales kwamen, dachten we eerst verkeerd te zijn. Maar nee, die twee minibalies waren wel degelijk de volledige costumer service van de Ikea hier. Verdere details krijgen je (again) van de Prins. Vraag bijvoorbeeld maar naar het funny 'can I take a picture'story =D.
's Avonds gingen we uit, maar de aan gezellig-op-café-zitten-en-bier-drinkende Prins apprecieerde de let's-dance-and-get-drunk-in-clubs-and-bars jeugd niet van Newcastle, dus keerden we vroeg terug naar ons kamertje om na een afleveringetje Gilmore Girls (<3) in elkaars armen in slaap te vallen.
Vandaag hadden we besloten om een einde te maken aan de scouting van alle winkels en gewoon ons geld te verdoen. Mijn droomjurkje werd een teleurstelling van jewelste. IK paste het en... darn, 't was niet wat ik me had voorgesteld. Een fantastische rok, maar de kraag, daar wisten we niet zo goed mee wat te doen. Huilen heb k niet gedaan, maar heel erg blij was k er toch ook niet mee. De Prins daarentegen kan zijn nu al overvolle boekenkast (die echtig waar HUGE is!) nog wat meer opvullen. Negen dvd's voor £15, t is een batje. Net als games en Blurays, comics en boeken. Na wat klein rekenwerk kwamen we tot de conclusie dat hij iets minder dan drie keer zoveel zou betaald hebben als hij al zn schatten in België had gekocht. Opeens was zijn ietwat negatieve visie op Engeland een beetje aangepast.
Maar goed, we gaan nu een zombiefilm bekijken en ik had beloofd te stoppen nadat zijn boek uit is (1984, DE reden waarom zijn visie op Engeland niet al te best is) en hij is ondertussen alweer bezig met een nieuw boek (The Zombie Survival Guide (OBSESSED with zombies, that boyfriend of mine <3), dus ik laat jullie vlug. Vervolg en meer details volgen later!
Happy Saint Patrick's Day voor morgen! Niet te zat! Ik ga weer naar mn hemel =).
Kissie
Maaike
vrijdag 11 maart 2011
Een weekje genieten
De voorbije dagen heb ik de computer, het internet en het schoolwerk wat verwaarloosd, maar zoals jullie intussen wel weten, had ik daar een goede reden voor! Ik had namelijk bezoek! En niet zomaar bezoek, nee hoor! Bezoek van mijn allerliefste schat!
Zoals verwacht was die schat na aankomst (en veel te vroeg opstaan) behoorlijk moe, maar toch kon er die dag nog een bezoekje aan het centrum vanaf! De verdere planning bestond uit een zondagsmarktje (waar ik een supermooie sleutelhanger kreeg om aan mijn pedasleutels te hangen! Jammer genoeg geen happy ending aan dit verhaal, want na twee dagen was het mooiste stuk ervan afgekraakt en verloren geraakt, zodat ik nu enkel nog een ring aan mijn sleutels heb…) samen met een bezoek aan de bruggen (en ja, het uitzicht was mooi) en een museum of twee. Verder deed ik ook twee pogingen om hem mee te nemen naar een park, een derde keer durfde ik niet te riskeren, want telkens als we een park binnen gingen, begon het te regenen… We zagen ook een BARSLECHT theater (maar gelukkig nog steeds in goed gezelschap) en maakten een (behoorlijk lange) wandeling naar de kust. Op de terugweg werkten onze voetjes niet meer voor de volle 100% mee en waren ze dus zeer gelukkig met een lange pauze, toen we halverwege onze tocht een cinemabezoekje deden.
De week zat er naar mijn gevoel veel te snel op, maar ik heb er van genoten!
Dus dankjewel schat voor de leuke dagen!
Veel liefs
Lisa
Zoals verwacht was die schat na aankomst (en veel te vroeg opstaan) behoorlijk moe, maar toch kon er die dag nog een bezoekje aan het centrum vanaf! De verdere planning bestond uit een zondagsmarktje (waar ik een supermooie sleutelhanger kreeg om aan mijn pedasleutels te hangen! Jammer genoeg geen happy ending aan dit verhaal, want na twee dagen was het mooiste stuk ervan afgekraakt en verloren geraakt, zodat ik nu enkel nog een ring aan mijn sleutels heb…) samen met een bezoek aan de bruggen (en ja, het uitzicht was mooi) en een museum of twee. Verder deed ik ook twee pogingen om hem mee te nemen naar een park, een derde keer durfde ik niet te riskeren, want telkens als we een park binnen gingen, begon het te regenen… We zagen ook een BARSLECHT theater (maar gelukkig nog steeds in goed gezelschap) en maakten een (behoorlijk lange) wandeling naar de kust. Op de terugweg werkten onze voetjes niet meer voor de volle 100% mee en waren ze dus zeer gelukkig met een lange pauze, toen we halverwege onze tocht een cinemabezoekje deden.
De week zat er naar mijn gevoel veel te snel op, maar ik heb er van genoten!
Dus dankjewel schat voor de leuke dagen!
Veel liefs
Lisa
dinsdag 8 maart 2011
Mama en Papa Discover Newcastle
Ik weet t, ik weet t, jullie wachtten er alweer veel te lang op, maar hier is hij dan, de nieuwe post vol nieuwtjes, roddels en veel meer live vanuit het verre Newcastle! *Dumdumdummmmmmmmmmmmmmmmmm*
Goed, waar te beginnen? Ik heb zoveel leuke dingen meegemaakt dit weekend dat k best hard moet nadenken WANNEER dat superweekend nu weer begon. Dat zal vrijdagmorgen geweest zijn. Mama had een bericht gestuurd met papa's gsm (A: omdat papa aan t rijden was, B: omdat mama's GSM het Engels netwerk niet aan kan (den duts) C: omdat ALS papa gestuurd had, ik een half uurtje langer had moeten wachten op een berichtje =p) dat ze gingen sturen als ze er bijna zijn. Jah, daar ben je als dochter vet mee; is dat 'bijna zijn' er binnen een uur of binnen zes uur, niemand die t weet, behalve de chauffeur en zn copiloot, maar die zitten op gsm-geld en hadden er niet aan gedacht even te kijken naar 't seutje' die hen precies kon melden hoe laat de arrivée ging zijn. For the record, t seutje is onze GPS. Ja, dat kind krijgt een naam bij ons, kan je er gemakkelijker tegen praten (of op vloeken, naargelang haar en onze stemming).
Uiteindelijk, na duizend keer uit het raam kijken, kwam een telefoontje (dat k zonder nadenken opnam, tot k besefte dat mij dat ook geld kostte! (pts!)) dat ze 'hier etwoaschn an e geel gebouw stoenn met 'Northumbria University' op.) Gelukkig is mijn oriëntatievermogen verbeterd sinds mn stay hier en wist k toch wel ongeveer waar dat 'etwoaschn' was.
Na een korte 'tour de peda', uitpakken van allemaal heerlijks (Sietske had de lekkerste koekjes EVER gebakken, voor een receptje: mail me, than I'll mail her =D) en een korte lunch in 'the cantine', namen we alweer afscheid om elkaar 's zaterdags weer te ontmoeten aan 'The Monument', zoals het echte Geordies (inwoners van Newcastle) betaamt.
De dag kwam er na een veel te korte nacht. Zoals misschien al geweten, de muren zijn hier van papier, maar helaas zijn de vloeren/plafonds (al naargelang waar je staat, ik heb het over het ding waar ik op sta, maar de kerel onder mij zou toch wel even mogen doorhebben dat ZIJN plafond MIJN vloer is en dat dat ding dus dun is en dat ik dus al zn getater en muziek en weetikveelwatdiekerelnogallemaalvanirritantedingendoet!! zomaar kan horen.) dat ook. Had ik nu zo'n belangrijke dag voor de boeg (le grand tour de village, remember?), kon k niet slapen...
O well, uiteindelijk toch tijdig mn bedje verlaten en opgetut voor mijn bezoek (en met mn leren vestje aa-aan, dat mijn mama meegebracht ha-ad!) stapte ik op de dubbeldekker die mij bij mn oudjes (sorry, k ga t maar één keer zeggen!) zou afzetten. Bleek dat ding helemaal leeg te zijn! Crossen naar boven en mij vlug op de allereerste rij zetten om the best view of the city te hebben. Soms zit t plezier in de kleinste dingen (of ben ik gewoon een klein kind dat veel te vlug content is) en goedgemutst begon ik aan een dag die best wel heel leuk was. De mama had wat heup/rugproblemen, maar stapte dapper met ons mee en genoot (hopelijk) evenveel als wij. Ik heb hen echt de allerleukste plekjes van Newcastle laten zien en de stad was goedgekeurd =p. Daarna even geshopt en twee keer raden wie iets gekocht heeft? Niet de shopverslaafde vrouwen nee... En niet ZOMAAR iets e, nee, EEN PAAR SCHOENEN! En dat zeurt dan dat IK schoenverslaafd ben (waar halen ze t???). En zeg nu zelf, als je één paar wandelschoenen hebt, dan heb je daar toch genoeg aan (of zelfs een paar teveel in mijn ogen (kan je je mooie geld toch beter aan nog een paar hakjes hangen, right?), maar goed, wie ben ik?). Maar nee! Meneer wilde NOG een paar! Ha! IK, de schoenverslaafde, t zal wel! =p. En na heel wat nagelgebijt vond madam ik-ben-een-ramp-in-oriëntatie, toch wel lekker zonder problemen het modelbouwwinkeltje dat ze op de eerste shopdag van haar verblijf had bezocht. Ook daar ging papa zotcontent de winkel buiten... (En nu vraagt Pieter zich af wat hij gekocht heeft, hihi =))
Daarna kroop ik vroeg mijn bedje in voor (alweer...) een slapeloos nachtje vol zatlappen en hun capriolen om de zondagochtend te risen en te shinen. K straalde even hard als t zonnetje, echtig waar (en for the record, the sun WAS shining op volle kracht, ni een 'pieszunnetje' zoals we hier soms gewoon zijn). Dit ging de mooiste dag van het bezoek worden en damnit, it was! We hebben de auto ferm afgepeigerd, maar goed, thuis weet dat beestje amper nog wat starten is (laat staan rijden), dus t had best wat nood aan inspanning =D. We hebben de volledige streek van Hadrian's Wall gedaan en we hebben echt de allermooiste plekjes aan de muur bezocht. Honderden foto's zijn er genomen geweest, duizenden stappen werden er gezet (met een chapeau voor mama die nog altijd sukkelde met rug/heup... ('oud worden e', zou onze dokter zeggen =p)), er werd achter schapen gelopen (ik pleit schuldig... =D), er werd genoten van de zon en de supermooiefantastische uitzichten en er werd best wat afgebabbeld ook.
O, voor de mensen die niet goed weten wat Hadrian's Wall is: het is een muur die de Romeinen beginnen bouwen hebben in de tweede eeuw na christus om zich te verdedigen tegen die vreselijke, gerokte Schotten. Nu is de muur overal maar een metertje, max twee meter hoog, maar toen had dat ding best wel een impressive vijf meter hoogte. Om de mijl had je een uitkijkding (ben de naam even vergeten, papa zal t wss wel in een reactie zetten of zo (met een vermanend vingertje, dat ben ik zeker =p)) en per zo'n ding zaten er iets van twintig man daar. Die mannen waren niet allemaal Romeinse Romeinen (heb je m?), maar meestal venten vanuit de gebieden die de Romeinen veroverd hebben. O, en t noemt Hadrian's Wall, omdat Keizer Hadrianus de keizer was die aan de macht was toen ze ermee begonnen. O, en de muur is zo klein nu (nee, niet omdat de stenen gekrompen zijn (ha, niveau =p)), maar OMDAT de Engelse boertjes graag met blokken speelden en beslisten om dat tijdverdrijf nuttig in te vullen, door de blokken van de muur naar de omheining van hun land te verplaatsen en DAAR een nieuw muurtje te bouwen. Dus overal zijn de weilanden hier omringd door dunne muurtjes gebouwd uit de stenen van de muur. Zo, zeg nu nog dat mijn blog lezen een nutteloos tijdverdrijf is!
Wat ik dus wil zeggen over zondag: ik had echt een keileuke tijd en ik heb keiveel bijgeleerd. Na al onze bezoekjes aan de muur (hij was ons waarschijnlijk beu gezien (maar wij hem zeker niet! (hoewel... Mijn fototoestel misschien wel...))), stippelde de papa nog even een leuk routetje (routje?) terug naar Newcastle. Zo reden we door het mooie Engeland op kleine, hobbelige 'roetsbaantjes' terwijl we konden genieten van prachtige vergezichten en de mooie natuur (hoor mij praten, je zou beginnen denken dat k nen groene ben (I'm not!)). Daarna brachten we paps' en mams' hotel een bezoekje en meerbepaald de dining room waar ik mijn maagje vulde met lekkers. Vervolgens zette taxi papa mij af aan mijn huisje voor een nachtje vol zoete dromen.
De volgende dag was het maandag, wat betekende dat ik (helaas (voor de eerste keer vond k t jammer!)) naar de les moest. Maar niet getreurd, de taxi stond mij na de les alweer op te wachten voor alweer een toertje van de streek; nu gingen we naar de zee! Op amper een kwartiertje rijden ben je aan de zee en ik was er nog nooit geweest (shame on me!!). De dag ervoor zag ik weilanden, heide en bergen en nu zat ik aan het strand en de zee. (Wat is Engeland toch een FANTASTISCH land!). Na weer een paar uitstapjes (in de zin van 'uitstappen uit de auto') en een picknick buiten (!!!!!!), besloten we samen om eens lekker stout te doen en mijn les te 'missen'. We gingen in de plaats naar The MetroCentre, een van de grootste shoppingcentres in Europa (beweren ze). Goed, na daar een paar uur rondgelopen te hebben, zou k ze toch misschien wel eens kunnen gelijk geven =D. (En ook hier ging de papa zotcontent naar buiten... =P)
En daarna... werd het tijd om naar huis te gaan... Na een laatste kus, vertrok de auto met de mama en de papa erin en was de dochter weer moederziel alleen op aarde... Maar niet getreurd! Nog drie keer slapen en ik heb weer HOOG BEZOEK. En wees gerust, ook daar krijgen jullie een wel heel erg uitgebreid verslag van.
O, trouwens, t was de ALLEReerste keer dat ik enig kindje was (Pieter heeft nog t geluk gehad like de TWEE VOLLE MINUTEN alleen op de wereld te zijn) en damn, k zou er nog gewend aan kunnen raken =D.
Dankjewelmamaenpapavoortheerlijkeweekend.
Cheers!
Maaike
PS: een update van mijn medestudentjes zal je aan hen moeten vragen, ik was te druk bezig met mezelf =p.
Goed, waar te beginnen? Ik heb zoveel leuke dingen meegemaakt dit weekend dat k best hard moet nadenken WANNEER dat superweekend nu weer begon. Dat zal vrijdagmorgen geweest zijn. Mama had een bericht gestuurd met papa's gsm (A: omdat papa aan t rijden was, B: omdat mama's GSM het Engels netwerk niet aan kan (den duts) C: omdat ALS papa gestuurd had, ik een half uurtje langer had moeten wachten op een berichtje =p) dat ze gingen sturen als ze er bijna zijn. Jah, daar ben je als dochter vet mee; is dat 'bijna zijn' er binnen een uur of binnen zes uur, niemand die t weet, behalve de chauffeur en zn copiloot, maar die zitten op gsm-geld en hadden er niet aan gedacht even te kijken naar 't seutje' die hen precies kon melden hoe laat de arrivée ging zijn. For the record, t seutje is onze GPS. Ja, dat kind krijgt een naam bij ons, kan je er gemakkelijker tegen praten (of op vloeken, naargelang haar en onze stemming).
Uiteindelijk, na duizend keer uit het raam kijken, kwam een telefoontje (dat k zonder nadenken opnam, tot k besefte dat mij dat ook geld kostte! (pts!)) dat ze 'hier etwoaschn an e geel gebouw stoenn met 'Northumbria University' op.) Gelukkig is mijn oriëntatievermogen verbeterd sinds mn stay hier en wist k toch wel ongeveer waar dat 'etwoaschn' was.
Na een korte 'tour de peda', uitpakken van allemaal heerlijks (Sietske had de lekkerste koekjes EVER gebakken, voor een receptje: mail me, than I'll mail her =D) en een korte lunch in 'the cantine', namen we alweer afscheid om elkaar 's zaterdags weer te ontmoeten aan 'The Monument', zoals het echte Geordies (inwoners van Newcastle) betaamt.
De dag kwam er na een veel te korte nacht. Zoals misschien al geweten, de muren zijn hier van papier, maar helaas zijn de vloeren/plafonds (al naargelang waar je staat, ik heb het over het ding waar ik op sta, maar de kerel onder mij zou toch wel even mogen doorhebben dat ZIJN plafond MIJN vloer is en dat dat ding dus dun is en dat ik dus al zn getater en muziek en weetikveelwatdiekerelnogallemaalvanirritantedingendoet!! zomaar kan horen.) dat ook. Had ik nu zo'n belangrijke dag voor de boeg (le grand tour de village, remember?), kon k niet slapen...
O well, uiteindelijk toch tijdig mn bedje verlaten en opgetut voor mijn bezoek (en met mn leren vestje aa-aan, dat mijn mama meegebracht ha-ad!) stapte ik op de dubbeldekker die mij bij mn oudjes (sorry, k ga t maar één keer zeggen!) zou afzetten. Bleek dat ding helemaal leeg te zijn! Crossen naar boven en mij vlug op de allereerste rij zetten om the best view of the city te hebben. Soms zit t plezier in de kleinste dingen (of ben ik gewoon een klein kind dat veel te vlug content is) en goedgemutst begon ik aan een dag die best wel heel leuk was. De mama had wat heup/rugproblemen, maar stapte dapper met ons mee en genoot (hopelijk) evenveel als wij. Ik heb hen echt de allerleukste plekjes van Newcastle laten zien en de stad was goedgekeurd =p. Daarna even geshopt en twee keer raden wie iets gekocht heeft? Niet de shopverslaafde vrouwen nee... En niet ZOMAAR iets e, nee, EEN PAAR SCHOENEN! En dat zeurt dan dat IK schoenverslaafd ben (waar halen ze t???). En zeg nu zelf, als je één paar wandelschoenen hebt, dan heb je daar toch genoeg aan (of zelfs een paar teveel in mijn ogen (kan je je mooie geld toch beter aan nog een paar hakjes hangen, right?), maar goed, wie ben ik?). Maar nee! Meneer wilde NOG een paar! Ha! IK, de schoenverslaafde, t zal wel! =p. En na heel wat nagelgebijt vond madam ik-ben-een-ramp-in-oriëntatie, toch wel lekker zonder problemen het modelbouwwinkeltje dat ze op de eerste shopdag van haar verblijf had bezocht. Ook daar ging papa zotcontent de winkel buiten... (En nu vraagt Pieter zich af wat hij gekocht heeft, hihi =))
Daarna kroop ik vroeg mijn bedje in voor (alweer...) een slapeloos nachtje vol zatlappen en hun capriolen om de zondagochtend te risen en te shinen. K straalde even hard als t zonnetje, echtig waar (en for the record, the sun WAS shining op volle kracht, ni een 'pieszunnetje' zoals we hier soms gewoon zijn). Dit ging de mooiste dag van het bezoek worden en damnit, it was! We hebben de auto ferm afgepeigerd, maar goed, thuis weet dat beestje amper nog wat starten is (laat staan rijden), dus t had best wat nood aan inspanning =D. We hebben de volledige streek van Hadrian's Wall gedaan en we hebben echt de allermooiste plekjes aan de muur bezocht. Honderden foto's zijn er genomen geweest, duizenden stappen werden er gezet (met een chapeau voor mama die nog altijd sukkelde met rug/heup... ('oud worden e', zou onze dokter zeggen =p)), er werd achter schapen gelopen (ik pleit schuldig... =D), er werd genoten van de zon en de supermooiefantastische uitzichten en er werd best wat afgebabbeld ook.
O, voor de mensen die niet goed weten wat Hadrian's Wall is: het is een muur die de Romeinen beginnen bouwen hebben in de tweede eeuw na christus om zich te verdedigen tegen die vreselijke, gerokte Schotten. Nu is de muur overal maar een metertje, max twee meter hoog, maar toen had dat ding best wel een impressive vijf meter hoogte. Om de mijl had je een uitkijkding (ben de naam even vergeten, papa zal t wss wel in een reactie zetten of zo (met een vermanend vingertje, dat ben ik zeker =p)) en per zo'n ding zaten er iets van twintig man daar. Die mannen waren niet allemaal Romeinse Romeinen (heb je m?), maar meestal venten vanuit de gebieden die de Romeinen veroverd hebben. O, en t noemt Hadrian's Wall, omdat Keizer Hadrianus de keizer was die aan de macht was toen ze ermee begonnen. O, en de muur is zo klein nu (nee, niet omdat de stenen gekrompen zijn (ha, niveau =p)), maar OMDAT de Engelse boertjes graag met blokken speelden en beslisten om dat tijdverdrijf nuttig in te vullen, door de blokken van de muur naar de omheining van hun land te verplaatsen en DAAR een nieuw muurtje te bouwen. Dus overal zijn de weilanden hier omringd door dunne muurtjes gebouwd uit de stenen van de muur. Zo, zeg nu nog dat mijn blog lezen een nutteloos tijdverdrijf is!
Wat ik dus wil zeggen over zondag: ik had echt een keileuke tijd en ik heb keiveel bijgeleerd. Na al onze bezoekjes aan de muur (hij was ons waarschijnlijk beu gezien (maar wij hem zeker niet! (hoewel... Mijn fototoestel misschien wel...))), stippelde de papa nog even een leuk routetje (routje?) terug naar Newcastle. Zo reden we door het mooie Engeland op kleine, hobbelige 'roetsbaantjes' terwijl we konden genieten van prachtige vergezichten en de mooie natuur (hoor mij praten, je zou beginnen denken dat k nen groene ben (I'm not!)). Daarna brachten we paps' en mams' hotel een bezoekje en meerbepaald de dining room waar ik mijn maagje vulde met lekkers. Vervolgens zette taxi papa mij af aan mijn huisje voor een nachtje vol zoete dromen.
De volgende dag was het maandag, wat betekende dat ik (helaas (voor de eerste keer vond k t jammer!)) naar de les moest. Maar niet getreurd, de taxi stond mij na de les alweer op te wachten voor alweer een toertje van de streek; nu gingen we naar de zee! Op amper een kwartiertje rijden ben je aan de zee en ik was er nog nooit geweest (shame on me!!). De dag ervoor zag ik weilanden, heide en bergen en nu zat ik aan het strand en de zee. (Wat is Engeland toch een FANTASTISCH land!). Na weer een paar uitstapjes (in de zin van 'uitstappen uit de auto') en een picknick buiten (!!!!!!), besloten we samen om eens lekker stout te doen en mijn les te 'missen'. We gingen in de plaats naar The MetroCentre, een van de grootste shoppingcentres in Europa (beweren ze). Goed, na daar een paar uur rondgelopen te hebben, zou k ze toch misschien wel eens kunnen gelijk geven =D. (En ook hier ging de papa zotcontent naar buiten... =P)
En daarna... werd het tijd om naar huis te gaan... Na een laatste kus, vertrok de auto met de mama en de papa erin en was de dochter weer moederziel alleen op aarde... Maar niet getreurd! Nog drie keer slapen en ik heb weer HOOG BEZOEK. En wees gerust, ook daar krijgen jullie een wel heel erg uitgebreid verslag van.
O, trouwens, t was de ALLEReerste keer dat ik enig kindje was (Pieter heeft nog t geluk gehad like de TWEE VOLLE MINUTEN alleen op de wereld te zijn) en damn, k zou er nog gewend aan kunnen raken =D.
Dankjewelmamaenpapavoortheerlijkeweekend.
Cheers!
Maaike
PS: een update van mijn medestudentjes zal je aan hen moeten vragen, ik was te druk bezig met mezelf =p.
vrijdag 4 maart 2011
Een dagje Durham
Gisteren was ik al in halve slaaptoestand en ook het internet wou niet echt mee, dus vandaar dat ik jullie vandaag pas kan vertellen over de avonturen van Maaike en mezelf van de voorbije dag!
STAP 1: Ga met de bus naar het station en koop daar een ticketje ‘anytime return ticket Durham’… Ja, je leest het goed: ‘anytime’. Er bestaat hier ook zoiets als een ticketje voor een specifiek uur. Nu kan je je afvragen: “Waarom zou je in godsnaam een ticketje kopen voor een bepaald uur, want wat als je die dan mist?“ Geloof me: er is wel degelijk een reden voor! Als je hier de trein neemt, dan hangt de prijs soms af van het uur waarop je de trein neemt en zo kan die prijs variëren van bijvoorbeeld 20 tot 45 pond. Voor een anytime ticket betaal je de hoogste prijs, dus ja, het is soms wel de moeite om een ticketje te kopen waar een uur op staat… En nu hoor ik al de volgende vraag in jullie hersentjes opborrelen: “Waarom namen jullie dan een anytime ticket?” Wel in ons geval maakte het niet veel uit en geef toe, het is toch wel makkelijker als je op de trein terug naar huis kan stappen wanneer je dat zelf wil.
STAP 2: Je komt aan in Durham en gaat op zoek naar The Tourist Information Office.
STAP 3: Je trekt je niet veel aan van wat je daar van informatie hebt gevonden. Durham is al bij al niet zo groot (maar wel mooi en gezellig!), dus hier verdwalen wordt nogal moeilijk.
En daarna volgt het echte bezoek van de stad! We waren er nog maar net of we kwamen al voorbij een binnenmarktje en konden de verleiding om toch even binnen te glippen niet weerstaan. Ook het shopping centre kreeg een bezoekje, maar dat was nogal een ontgoocheling als je van de shoppingstad Newcastle komt… :)
Tijd voor cultureel iets hoogstaandere dingen dan: Durham Cathedral was ons bezoekje zeker waard! We hadden zelfs wat spijt dat we die mooie binnenkant van de kathedraal niet op foto’s mochten vastleggen, maar dat maakten we ruimschoots goed met een overload aan foto’s van de buitenkant! Ook Durham Castle en The Church of St Oswald konden niet aan onze flitsende camera’s weerstaan. Wat wil je, we willen iedereen kunnen laten meegenieten van de omgeving hier! :)
Over het laten meegenieten gesproken: zoals je al hebt vernomen van Maaike mag ik morgenvroeg mijn allerliefste schat gaan ophalen in de luchthaven! En wees maar gerust: Ik kijk er naar uit!! Vervelen zal hij zich hier ook niet doen, want ZOVEEL dingen die ik wil tonen / doen!
Maar eerst vandaag nog eens tijd om wat schoolwerk onder handen te nemen, zodat ik daarna een zorgeloos weekje tegemoet kan gaan!
Veel liefs
Lisa
STAP 1: Ga met de bus naar het station en koop daar een ticketje ‘anytime return ticket Durham’… Ja, je leest het goed: ‘anytime’. Er bestaat hier ook zoiets als een ticketje voor een specifiek uur. Nu kan je je afvragen: “Waarom zou je in godsnaam een ticketje kopen voor een bepaald uur, want wat als je die dan mist?“ Geloof me: er is wel degelijk een reden voor! Als je hier de trein neemt, dan hangt de prijs soms af van het uur waarop je de trein neemt en zo kan die prijs variëren van bijvoorbeeld 20 tot 45 pond. Voor een anytime ticket betaal je de hoogste prijs, dus ja, het is soms wel de moeite om een ticketje te kopen waar een uur op staat… En nu hoor ik al de volgende vraag in jullie hersentjes opborrelen: “Waarom namen jullie dan een anytime ticket?” Wel in ons geval maakte het niet veel uit en geef toe, het is toch wel makkelijker als je op de trein terug naar huis kan stappen wanneer je dat zelf wil.
STAP 2: Je komt aan in Durham en gaat op zoek naar The Tourist Information Office.
STAP 3: Je trekt je niet veel aan van wat je daar van informatie hebt gevonden. Durham is al bij al niet zo groot (maar wel mooi en gezellig!), dus hier verdwalen wordt nogal moeilijk.
En daarna volgt het echte bezoek van de stad! We waren er nog maar net of we kwamen al voorbij een binnenmarktje en konden de verleiding om toch even binnen te glippen niet weerstaan. Ook het shopping centre kreeg een bezoekje, maar dat was nogal een ontgoocheling als je van de shoppingstad Newcastle komt… :)
Tijd voor cultureel iets hoogstaandere dingen dan: Durham Cathedral was ons bezoekje zeker waard! We hadden zelfs wat spijt dat we die mooie binnenkant van de kathedraal niet op foto’s mochten vastleggen, maar dat maakten we ruimschoots goed met een overload aan foto’s van de buitenkant! Ook Durham Castle en The Church of St Oswald konden niet aan onze flitsende camera’s weerstaan. Wat wil je, we willen iedereen kunnen laten meegenieten van de omgeving hier! :)
Over het laten meegenieten gesproken: zoals je al hebt vernomen van Maaike mag ik morgenvroeg mijn allerliefste schat gaan ophalen in de luchthaven! En wees maar gerust: Ik kijk er naar uit!! Vervelen zal hij zich hier ook niet doen, want ZOVEEL dingen die ik wil tonen / doen!
Maar eerst vandaag nog eens tijd om wat schoolwerk onder handen te nemen, zodat ik daarna een zorgeloos weekje tegemoet kan gaan!
Veel liefs
Lisa
donderdag 3 maart 2011
Hoog bezoek!
Er komt de laatste tijd best wel wat commentaar op het uitblijven van nieuwe posts. Ik zou kunnen zoeken naar wel heel interessante uitvluchten (van 'Colin Firth kwam ons zijn Oscarbeeldje tonen en hij bleef wat plakken' tot 'Ik werd ontvoerd door een bende wilde aliens en er kwam pas redding in de vorm van Tarzan in een tuxedo nadat ze me bijna in twee wilden snijden'), maar de redenen zijn zo saai als ze groot zijn: Engels schoolwerk (medium groot), Belgisch schoolwerk (HUGE), boodschappen (meh...), koken (bwa...), slapen (Mmmmmm), douchen (moet ook gebeuren!)... Het leven van een student in het exotische Newcastle kan dus ook best saaiere kantjes hebben.
Maar niet getreurd: ons leven krijgt wel heel erg vlug een heel erg interesting turn! Zoals daar zijn: bezoek!
Zo krijgt Stijn op bezoek: de mama, de papa, de schoonmama, de schoonpapa en HET lief: 2 dagen!
Zo krijgt Lisa op bezoek: HET lief: 6 dagen!
Zo krijgt ondergetekende op bezoek: de mama, de papa en DE auto: 5 dagen!
Uiteraard blijft het bezoek niet altijd even lang, maar goed, de eerstkomende dagen hebben we elk wel iets te doen met andere mensen (kunnen eventuele ergernissen (zoals daar zijn: mijn moeilijke karakter, Stijns makkelijke karakter en Lisa's moeilijk-makkelijk karakter) even tijd krijgen om te verdwijnen). Zo kreeg ik daarstraks in een mail te horen dat mijn ouders best een 'grand tour de village' smaakten. Paniek! Wat te doen? Wat te bezoeken? Wat te zien? Newcastle is zo groot, maar wat interesseert hen? Wat vinden ze leuk? Zouden ze ook verliefd worden op de bruggen net als ik? Of zouden ze zeggen 'lame, toon ons iets anders!' (DE angst voor elke leerkracht na een intensief voorbereide excursie)?? Maar aan de andere kant, bedacht ik dan opeens (yes, I DO sometimes think), die mensen zijn er wel om JOU te zien en om JOUW visie op de stad te weten te komen. Dus ademde ik eens diep in en kijk ik zaterdag voor DE ultieme Maaikewandeling van Newcastle (kaartje in de aanslag). (Ja, ik zal drievierde van de shoeshops aan de kant laten liggen, ZO erg wil k mijn paps (die trouwens net promotie heeft gekregen en nu nog een streepje/sterretje/kroontje (?) extra op zijn mouw mag spelden! *trots*) nu ook niet pesten.)
Na 'le grand tour de village' (haha, toen k t typte, zei k t met een Engels accent, gawd, ik ga zo vreselijk British zijn als k terugkeer e...) nemen we onze trouwe vriend DE auto voor een 'grand tour de région'. Ha! En laat DAT nu eens iets zijn waar IK NAAR UITKIJK! Mensen die Hadrian's Wall kennen (muurtje dat gebouwd werd in de tijd juist voor de middeleeuwen (Braveheart-ish) om de schotten buiten te houden), daar gaan we dus heen. Ik kan al niet wachten! Vooral door al de B-E-A-utiful pictures die k allemaal zal nemen ^^. En daarna is t weekend al weer over, maar tussen mn twee uurtjes les door doen we ook nog allemaal leuke dingen (zoals op zoek gaan naar de zee!), geen zorgen =). Het feit dat mijn mama en papa met de auto komen, maakt hun bezoek alleen nog leuker. Eens niet sukkelen met trein-tram-bus, het zal een verlossing zijn, geloof jij mij (damnit, 'believe you me' klinkt toch ECHT wel veel leuker, right?). Dus: dankjewelmamaenpapaomspeciaalmetdenachtboottekomenzodatdeautomeekanenwijdusleukedingenkunnenbezoekenbuitenNewcastle.
Het wordt dus in ieder geval een heerlijk weekend, want eigenlijk (en damn, ik had t eigenlijk niet verwacht (want ik ben een stoere 'ik heb niet echt nood aan bezoek hoor'meid) kijk k er best al een paar weken naar uit =).
En DAARNA (we spreken nu over iets van +- 11 maart =p), is er WEER hoog bezoek voor mij, want da-an... ja, da-an, is Prins hier en dan toon k m ook echt ALLES wat de stad te bieden heeft. Ik kijk er echt heel hard naar uit, maar dus nu eerst focus op mama en papa ofc!
Dus als t nu even wat stil is; I DO have an interesting reason: heel erg hoog bezoek tijdens een periode van twee weken =p. (Maar voor de addicts: jullie krijgen je shotje blog BINNEN de halve week, beloofd!)
Nu off to bed, Wuthering Heights awaits (and I love it, vreemd genoeg...)!
Kissie!
Maaike
Maar niet getreurd: ons leven krijgt wel heel erg vlug een heel erg interesting turn! Zoals daar zijn: bezoek!
Zo krijgt Stijn op bezoek: de mama, de papa, de schoonmama, de schoonpapa en HET lief: 2 dagen!
Zo krijgt Lisa op bezoek: HET lief: 6 dagen!
Zo krijgt ondergetekende op bezoek: de mama, de papa en DE auto: 5 dagen!
Uiteraard blijft het bezoek niet altijd even lang, maar goed, de eerstkomende dagen hebben we elk wel iets te doen met andere mensen (kunnen eventuele ergernissen (zoals daar zijn: mijn moeilijke karakter, Stijns makkelijke karakter en Lisa's moeilijk-makkelijk karakter) even tijd krijgen om te verdwijnen). Zo kreeg ik daarstraks in een mail te horen dat mijn ouders best een 'grand tour de village' smaakten. Paniek! Wat te doen? Wat te bezoeken? Wat te zien? Newcastle is zo groot, maar wat interesseert hen? Wat vinden ze leuk? Zouden ze ook verliefd worden op de bruggen net als ik? Of zouden ze zeggen 'lame, toon ons iets anders!' (DE angst voor elke leerkracht na een intensief voorbereide excursie)?? Maar aan de andere kant, bedacht ik dan opeens (yes, I DO sometimes think), die mensen zijn er wel om JOU te zien en om JOUW visie op de stad te weten te komen. Dus ademde ik eens diep in en kijk ik zaterdag voor DE ultieme Maaikewandeling van Newcastle (kaartje in de aanslag). (Ja, ik zal drievierde van de shoeshops aan de kant laten liggen, ZO erg wil k mijn paps (die trouwens net promotie heeft gekregen en nu nog een streepje/sterretje/kroontje (?) extra op zijn mouw mag spelden! *trots*) nu ook niet pesten.)
Na 'le grand tour de village' (haha, toen k t typte, zei k t met een Engels accent, gawd, ik ga zo vreselijk British zijn als k terugkeer e...) nemen we onze trouwe vriend DE auto voor een 'grand tour de région'. Ha! En laat DAT nu eens iets zijn waar IK NAAR UITKIJK! Mensen die Hadrian's Wall kennen (muurtje dat gebouwd werd in de tijd juist voor de middeleeuwen (Braveheart-ish) om de schotten buiten te houden), daar gaan we dus heen. Ik kan al niet wachten! Vooral door al de B-E-A-utiful pictures die k allemaal zal nemen ^^. En daarna is t weekend al weer over, maar tussen mn twee uurtjes les door doen we ook nog allemaal leuke dingen (zoals op zoek gaan naar de zee!), geen zorgen =). Het feit dat mijn mama en papa met de auto komen, maakt hun bezoek alleen nog leuker. Eens niet sukkelen met trein-tram-bus, het zal een verlossing zijn, geloof jij mij (damnit, 'believe you me' klinkt toch ECHT wel veel leuker, right?). Dus: dankjewelmamaenpapaomspeciaalmetdenachtboottekomenzodatdeautomeekanenwijdusleukedingenkunnenbezoekenbuitenNewcastle.
Het wordt dus in ieder geval een heerlijk weekend, want eigenlijk (en damn, ik had t eigenlijk niet verwacht (want ik ben een stoere 'ik heb niet echt nood aan bezoek hoor'meid) kijk k er best al een paar weken naar uit =).
En DAARNA (we spreken nu over iets van +- 11 maart =p), is er WEER hoog bezoek voor mij, want da-an... ja, da-an, is Prins hier en dan toon k m ook echt ALLES wat de stad te bieden heeft. Ik kijk er echt heel hard naar uit, maar dus nu eerst focus op mama en papa ofc!
Dus als t nu even wat stil is; I DO have an interesting reason: heel erg hoog bezoek tijdens een periode van twee weken =p. (Maar voor de addicts: jullie krijgen je shotje blog BINNEN de halve week, beloofd!)
Nu off to bed, Wuthering Heights awaits (and I love it, vreemd genoeg...)!
Kissie!
Maaike
vrijdag 25 februari 2011
School'nStuff
We hebben best al heel wat vragen gekregen over onze schoolsituatie, dus laten we die even uit de doeken doen. (Ik wilde schrijven 'kort', maar ik weet dat eens ik begin te schrijven, ik gewoon niet kan stoppen, dus het woordje 'kort' zal nooit of te nimmer meer in mijn posts voorkomen als het over een bepaalde post gaat, echtig beloofd (ik wil nu eenmaal niet aangeklaagd worden voor tijdverspilling 'je zei dat t maar een kort berichtje ging zijn en ik heb er verdomme een kwartier over gedaan om t te lezen, waardoor ik mijn bus miste en zo mijn trein en tegen dan was de liefde van mn leven vertrokken en misloop ik tien schatten van kinderen en een fantastisch huwelijk, jij ... (vul zelf uw favo scheldwoord in))).
Goed, over onze school! Eerst even een (korte?) uitleg over wat ons werd wijsgemaakt in de Katho. Er werden ons heel wat sprookjes en elfenverhaaltjes verteld over het zalige leven aan de universiteit in Newcastle (die trouwens eerst de universiteit van Hull ging zijn, want Hull en Newcastle, das t zelfde (vandaar dat we twee uur half op de trein zitten tussen die twee plekken...)). Een van die sprookjes was dat je perfect één van je twee keuzevakken kon laten vallen in België om die dan in Engeland te vervolledigen (Maaike en Lisa kozen voor Engels (duh!) en Stijn koos voor Bio). Zoals de meeste sprookjes (behalve dat van t Prinsesje en t Prinsje uiteraard =p) bleek ook dit sprookje geen werkelijkheid te worden; de campus hier, die trouwens echt wel een supercampus is, focust alleen op kleuteronderwijs en lager onderwijs. Dat wisten we, maar we gingen ervan uit dat de studentjes hier dan ook wel lessen puur rond Engels of puur rond Bio zouden hebben, zoals wij in België hebben, want WAAROM zouden we anders bepaalde credits moeten kunnen behalen voor desbetreffende vakken als die hier niet eens gegeven worden? Een vraag waar we nog altijd geen antwoord op hebben gekregen (en eerlijk gezegd, dat verwachten we ook niet meer (we spreken uit ervaring)). De enige oplossing? Zelf andere vakken zoeken. Het vinden van een opleiding ging gemakkelijk, het is er binnen raken die best wel tricky is... De lesroosters worden hier verdedigd alsof het grote schatkaarten naar eeuwige wijsheid zijn en waarom zouden ze een paar zielige Belgische studenten voorzien met hun Precious English Wisdom? Na heel wat zoeken en vragen en smeken (nog NET niet onze blote knieën moeten laten zien (ze zouden anders verblind worden door de bleekheid van dat stelletje), maar toch best close) vonden we een lesrooster en iemand die de begeerde richting deed (of omgekeerd, t is maar hoe je t bekijkt (na onze zoektocht was t vooral het lessenrooster waar we in geïnteresseerd waren, het meisje was een leuke plus)). Een lesrooster? Check! Toestemming om de les te volgen? Minder check, maar onze charme zal daar wel voor zorgen. En it did! Zonder problemen raakten we in elke les. De les, niet het klaslokaal, daar hadden we toch echt wel een schatkaart voor nodig, maar het is ons uiteindelijk ook altijd gelukt (thank god for buses that are too early, heb je tijd om tien keer verkeerd te lopen).
En de lessen? Die zijn super! Man, hadden we zo'n lessen in België, k was al aan t doctoreren of zo, zo interessant vind ik ze! Zelfs de taken die we moeten doen, zijn leuk... We moeten in principe geen taken doen, omdat we Erasmusstudenten zijn en de proffen ons geen punten geven, maar onze verantwoordelijke. Toch is het aan te raden bepaalde dingen te doen, anders ben je in de les gewoon totaal niet mee met waar ze het over hebben (en dat zou de lessen minder interessant maken en waarom zou een mens dat ooit willen? (Is this really me who's talking?)).
Intussen zijn we al twee weken fulltime student in English Language and Literature (how fancy is that??) en ik ben verliefd. Echt waar. Als k zou kunnen en mogen, k zou hier komen studeren, maar samenwoonplannen, liefjes, geld en gemis van vriendjes zullen dat preventen, dus geen zorgen =p.
De medestudenten beginnen we ook te kennen, dus wie weet zullen we nog meer vriendjes maken! We hebben hier trouwens nog geen enkele andere Erasmusstudent gezien. Ze zouden er moeten zijn (want anders zou the international office hier niet veel werk hebben en ze slagen er al niet in om een lesrooster voor ons te versieren (dus we hopen voor hen dat t was omdat ze druk bezig waren andere Erasmusstudentjes WEL gelukkig te maken)), maar ze houden zich goed verborgen =p. No problem with me, want ik ben hier toch om mijn Engels Engels te verbeteren en niet mijn Frans Engels of Bulgaars Engels, right?
Zo, dat weten jullie nu ook alweer. Wij beginnen aan de pannenkoeken (we hadden bloemkool en kalkoen en puree gepland, maar de bloemkool vraagt teveel tijd en wij hebben teveel honger nu =p. O well, morgen bloemkool dan =D).
Braaf zijn!
Maaike
Goed, over onze school! Eerst even een (korte?) uitleg over wat ons werd wijsgemaakt in de Katho. Er werden ons heel wat sprookjes en elfenverhaaltjes verteld over het zalige leven aan de universiteit in Newcastle (die trouwens eerst de universiteit van Hull ging zijn, want Hull en Newcastle, das t zelfde (vandaar dat we twee uur half op de trein zitten tussen die twee plekken...)). Een van die sprookjes was dat je perfect één van je twee keuzevakken kon laten vallen in België om die dan in Engeland te vervolledigen (Maaike en Lisa kozen voor Engels (duh!) en Stijn koos voor Bio). Zoals de meeste sprookjes (behalve dat van t Prinsesje en t Prinsje uiteraard =p) bleek ook dit sprookje geen werkelijkheid te worden; de campus hier, die trouwens echt wel een supercampus is, focust alleen op kleuteronderwijs en lager onderwijs. Dat wisten we, maar we gingen ervan uit dat de studentjes hier dan ook wel lessen puur rond Engels of puur rond Bio zouden hebben, zoals wij in België hebben, want WAAROM zouden we anders bepaalde credits moeten kunnen behalen voor desbetreffende vakken als die hier niet eens gegeven worden? Een vraag waar we nog altijd geen antwoord op hebben gekregen (en eerlijk gezegd, dat verwachten we ook niet meer (we spreken uit ervaring)). De enige oplossing? Zelf andere vakken zoeken. Het vinden van een opleiding ging gemakkelijk, het is er binnen raken die best wel tricky is... De lesroosters worden hier verdedigd alsof het grote schatkaarten naar eeuwige wijsheid zijn en waarom zouden ze een paar zielige Belgische studenten voorzien met hun Precious English Wisdom? Na heel wat zoeken en vragen en smeken (nog NET niet onze blote knieën moeten laten zien (ze zouden anders verblind worden door de bleekheid van dat stelletje), maar toch best close) vonden we een lesrooster en iemand die de begeerde richting deed (of omgekeerd, t is maar hoe je t bekijkt (na onze zoektocht was t vooral het lessenrooster waar we in geïnteresseerd waren, het meisje was een leuke plus)). Een lesrooster? Check! Toestemming om de les te volgen? Minder check, maar onze charme zal daar wel voor zorgen. En it did! Zonder problemen raakten we in elke les. De les, niet het klaslokaal, daar hadden we toch echt wel een schatkaart voor nodig, maar het is ons uiteindelijk ook altijd gelukt (thank god for buses that are too early, heb je tijd om tien keer verkeerd te lopen).
En de lessen? Die zijn super! Man, hadden we zo'n lessen in België, k was al aan t doctoreren of zo, zo interessant vind ik ze! Zelfs de taken die we moeten doen, zijn leuk... We moeten in principe geen taken doen, omdat we Erasmusstudenten zijn en de proffen ons geen punten geven, maar onze verantwoordelijke. Toch is het aan te raden bepaalde dingen te doen, anders ben je in de les gewoon totaal niet mee met waar ze het over hebben (en dat zou de lessen minder interessant maken en waarom zou een mens dat ooit willen? (Is this really me who's talking?)).
Intussen zijn we al twee weken fulltime student in English Language and Literature (how fancy is that??) en ik ben verliefd. Echt waar. Als k zou kunnen en mogen, k zou hier komen studeren, maar samenwoonplannen, liefjes, geld en gemis van vriendjes zullen dat preventen, dus geen zorgen =p.
De medestudenten beginnen we ook te kennen, dus wie weet zullen we nog meer vriendjes maken! We hebben hier trouwens nog geen enkele andere Erasmusstudent gezien. Ze zouden er moeten zijn (want anders zou the international office hier niet veel werk hebben en ze slagen er al niet in om een lesrooster voor ons te versieren (dus we hopen voor hen dat t was omdat ze druk bezig waren andere Erasmusstudentjes WEL gelukkig te maken)), maar ze houden zich goed verborgen =p. No problem with me, want ik ben hier toch om mijn Engels Engels te verbeteren en niet mijn Frans Engels of Bulgaars Engels, right?
Zo, dat weten jullie nu ook alweer. Wij beginnen aan de pannenkoeken (we hadden bloemkool en kalkoen en puree gepland, maar de bloemkool vraagt teveel tijd en wij hebben teveel honger nu =p. O well, morgen bloemkool dan =D).
Braaf zijn!
Maaike
donderdag 24 februari 2011
Foto's van de voorbije 2 weken
Omdat foto's soms meer zeggen dan woorden:
https://picasaweb.google.com/118248717829336720739/DropBox?authkey=Gv1sRgCLzcjouOkLjt0QE#
<3
Maaike
https://picasaweb.google.com/118248717829336720739/DropBox?authkey=Gv1sRgCLzcjouOkLjt0QE#
<3
Maaike
De eerste bloempjes!
Vandaag was onze vrije dag en die was volgeboekt met werk, werk en nog wat werk. Gelukkig stak de zon daar vakkundig een stokje voor! Met een helderblauwe lucht konden onze hersentjes zich niet langer concentreren op ellenlange teksten of een eindwerk dat nog wat nood heeft aan vorderingen en dus besloten Maaike en ik om de frisse buitenlucht op te snuiven! Na een korte omweg (die helemaal ingepland was!) kwamen we voor de poort van het Leazes Park terecht. Dat blijkt vlak naast het gigantische (maar niet zo mooi) voetbalstadion te liggen. Wat wel mooi was -en dus helemaal goedgekeurd- is het park zelf! We zagen er zelfs de eerste bloempjes en kregen dus een waar lentegevoel. We LOVED it! Bovendien was er een vijver en een prieeltje om het plaatje helemaal idyllisch te maken.
Zoen!
Lisa
Zoen!
Lisa
maandag 21 februari 2011
Een vluggertje voor needy readers
Aan alle trouwe lezertjes die elke keer opnieuw teleurgesteld zijn als ze dit hoekje van het WereldWijde Web bezoeken, mijn oprechte excuses. Ik heb al een heel idee in mijn hoofd van wat ik jullie de volgende keer wil vertellen, maar nu gaat dat even niet en laat mij kort (=p) uitleggen waar dat allemaal precies aan ligt.
Zoals jullie weten hebben wij, arme zielige studentjes, geen internet aangesloten op onze kamer. Nu hebben de Engelse studentjes daar iets opgevonden: hun EIGEN internet installeren. Ze waren zelfs zo vriendelijk om ons, mits een kleine financiële bijdrage, mee te nemen in hun internetavontuur, waardoor we dus WEL internet op onze kamer hebben. Alles koek en ei, zou je kunnen zeggen, tot er natuurlijk een kink in de kabel komt. Geen al te grote kink, eentje dat in een paar seconden opgelost zou kunnen worden, ware het niet dat het lieftallige meisje (maar niet heus) die het internet in haar kamer heeft voor twee weken weg is en wij de kink niet kunnen herstellen. (Voor de techneuten onder jullie, de techneuten onder ons denken dat we gewoon 'de pries' moeten uittrekken en er weer in steken en het probleem dan opgelost is (technologie staat voor NIETS! (als je dus aan die pries kan))).
Allemaal goed en wel, maar wat heeft dat nu met onze teerbeminde blog te maken, hoor ik jullie vragen, maar wacht daar kom ik toe! Nu hebben wij hier, voor de ECHT internetloze studentjes onder ons, een gemeenschappelijke ruimte waar er WEL internet is en waar iedereen dus gratis en voor niets op kan. Problem solved! zou je kunnen denken, ware het niet dat er hier MINItafeltjes staan waar je laptop wel op kan, maar niets anders en waar je dus helemaal niet kan werken voor school. Je hebt toch geen tafeltje nodig voor een postje, hoor ik jullie (alweer (jullie zijn best actief in deze post, niet? =p)) denken. Punt, maar het is hier echt echt ECHT niet leuk om te zitten. Er zitten hier altijd één of meer Chinezen en als ik dit even mag zeggen zonder als een racist over te komen (want ik BEN geen racist! Echtig!): wat een varkentjes kunnen dat zijn. Laat mij even verduidelijken. Als je vrolijk mailtjes aan het beantwoorden bent, wil je NIET:
dat iemand zijn niet-lekker-ruikend eten naast je aan het opeten is,
dat je, als je dan NIET naast ze zit, ze hoort smakken tot aan de andere kant van de zaal (die best groot is),
dat je mee moet luisteren naar hun muziek of, nog erger, hun tv-programma's (damn you, de kerel die ervoor gezorgd heeft dat je tv op je computer kan volgen!),
dat je winden (of boeren) hoort en ruikt en ga zo maar verder.
Dit zijn de meest onbeleefde mensen die ik ooit heb ontmoet en ik haat t om hier alleen (of zelfs met twee) te zitten met hen. Het kan goed zijn dat dit de enige vieze mensen zijn van hun ras, maar dat helpt mij niet. Vandaar dus: ik ga mijn geplande post boven in mijn kamer typen en dan naar de gemeenschappelijke komen om hem te posten (lang leve de copy-paste-functie!). Maar goed, lieve lezertjes, zo hebben jullie toch al IETS gehoord van ons, en wees gerust, er komt vlug een nieuw berichtje vol nieuwtjes en weetjes!
Lieve groetjes
Maaike
Zoals jullie weten hebben wij, arme zielige studentjes, geen internet aangesloten op onze kamer. Nu hebben de Engelse studentjes daar iets opgevonden: hun EIGEN internet installeren. Ze waren zelfs zo vriendelijk om ons, mits een kleine financiële bijdrage, mee te nemen in hun internetavontuur, waardoor we dus WEL internet op onze kamer hebben. Alles koek en ei, zou je kunnen zeggen, tot er natuurlijk een kink in de kabel komt. Geen al te grote kink, eentje dat in een paar seconden opgelost zou kunnen worden, ware het niet dat het lieftallige meisje (maar niet heus) die het internet in haar kamer heeft voor twee weken weg is en wij de kink niet kunnen herstellen. (Voor de techneuten onder jullie, de techneuten onder ons denken dat we gewoon 'de pries' moeten uittrekken en er weer in steken en het probleem dan opgelost is (technologie staat voor NIETS! (als je dus aan die pries kan))).
Allemaal goed en wel, maar wat heeft dat nu met onze teerbeminde blog te maken, hoor ik jullie vragen, maar wacht daar kom ik toe! Nu hebben wij hier, voor de ECHT internetloze studentjes onder ons, een gemeenschappelijke ruimte waar er WEL internet is en waar iedereen dus gratis en voor niets op kan. Problem solved! zou je kunnen denken, ware het niet dat er hier MINItafeltjes staan waar je laptop wel op kan, maar niets anders en waar je dus helemaal niet kan werken voor school. Je hebt toch geen tafeltje nodig voor een postje, hoor ik jullie (alweer (jullie zijn best actief in deze post, niet? =p)) denken. Punt, maar het is hier echt echt ECHT niet leuk om te zitten. Er zitten hier altijd één of meer Chinezen en als ik dit even mag zeggen zonder als een racist over te komen (want ik BEN geen racist! Echtig!): wat een varkentjes kunnen dat zijn. Laat mij even verduidelijken. Als je vrolijk mailtjes aan het beantwoorden bent, wil je NIET:
dat iemand zijn niet-lekker-ruikend eten naast je aan het opeten is,
dat je, als je dan NIET naast ze zit, ze hoort smakken tot aan de andere kant van de zaal (die best groot is),
dat je mee moet luisteren naar hun muziek of, nog erger, hun tv-programma's (damn you, de kerel die ervoor gezorgd heeft dat je tv op je computer kan volgen!),
dat je winden (of boeren) hoort en ruikt en ga zo maar verder.
Dit zijn de meest onbeleefde mensen die ik ooit heb ontmoet en ik haat t om hier alleen (of zelfs met twee) te zitten met hen. Het kan goed zijn dat dit de enige vieze mensen zijn van hun ras, maar dat helpt mij niet. Vandaar dus: ik ga mijn geplande post boven in mijn kamer typen en dan naar de gemeenschappelijke komen om hem te posten (lang leve de copy-paste-functie!). Maar goed, lieve lezertjes, zo hebben jullie toch al IETS gehoord van ons, en wees gerust, er komt vlug een nieuw berichtje vol nieuwtjes en weetjes!
Lieve groetjes
Maaike
donderdag 17 februari 2011
Things we miss in Newcastle
De dingen die gemist worden hier in Newcastle (niet in volgorde van belangrijkheid, eerder in volgorde van inspiratie (en dan nog))
Gratis smsjes! Elke grappige gedachte of gebeurtenis moet nu even wachten tot ze wat gebundeld kunnen worden en elke letter extra kan geld kosten. De grote vrek in ons komt naar boven, maar you can’t blame us, we willen dan ook zo lang mogelijk doen met het bedrag op onze gsm, gewoon, omdat we zo lang mogelijk mensen op de hoogte willen kunnen houden van onze avonturen.
De kookkunsten van mama/papa/zus/broer (kies wat past in elk gezin). Zelf ons potje koken kan best leuk zijn, maar soms eens gewoon je voetjes onder tafel schuiven voor een heerlijk zelfbereide maaltijd à la mama, daar kan toch niet veel tegenop.
Hangt wat samen met het vorige puntje: de gekende ingrediënten! De Engelsen hebben er een handje van weg om alles anders te willen doen, en dat geldt dus ook voor 90% van voedingsproducten. En is het dan toch hetzelfde, geven ze er een andere naam aan (denken we onder andere maar aan de vertrouwde ‘Lays’ die ze hier ‘Walkers’ noemen (rare mensen, die Engelsen)…).
Onze liefjes! Of we elkaar nu elke dag, elke twee dagen of elke week zagen, het was toch iets frequenter dan de één keer in drie maanden die we nu hebben).
Alle zaken die je met liefjes doet: romantisch op restaurant, uren kletsen in bed, hand in hand lopen, een kusje once in a while, een smsje bij een moeilijk momentje, een uitstapje naar zee, een uitstapje naar om het even waar, knuffelen, samen koken, alles opsmullen, in de auto zitten en keiraar meedansen/zingen met de muziek, je handen warmen aan zijn/haar warme rug, verkleumd in een koud bed kruipen en binnen de minuut opgewarmd zijn, een Klaagmuur hebben die je er nog een kusje bovenop geeft, luisteren naar elkaars dag, lachen om de domste dingen, samen film kijken, verslaafd zijn aan dezelfde serie, getroost worden bij een zielige film, in elkaars ogen verdrinken, een verrassing once in a while, de slappe lach om de stomste verhalen, een cocktailtje na een zware dag, een nachtelijke wandeling, samen sporten, elk bezig zijn met iets anders, maar toch samen zijn, lepeltje liggen, wakker worden in elkaars armen, een bioscoopje doen (inclusief giga-emmer popcorn), samen een weekendje weg, gaan shoppen en elkaar ergeren met elkaars kieskeurigheid, je optutten, gewoon omdat hij/zij komt…
De boekenkast! Ik ben (NOG ALTIJD) bezig in Jane Eyre en ik mis mijn gigantische boekenkast waar ik gewoon om het even welk boek kan uithalen om in te verdrinken. En hij is ook nog eens zo mooi om naar te kijken <3
Ons eigen bed. Dat niet piept. ‘nough said.
Het Nederlands! Gelukkig kan k op deze blog nog af en toe iets schrijven, want anders was k een volledige Nederlandsanalfabeet als k terug ben.
Onze vriendjes! Hier moet je duizend keer nadenken voor je aan een zin begint. Niet echt bevorderlijk voor de spontaniteit in een gesprek, kan ik je garanderen.
De roddels! Hier ken je niemand waar ze over roddelen. Vreselijk, want wat is roddelen als je geen bijdrage kan leveren?
Treinritjes met leuke mensen. Ook al zijn we cranky, ze waren toch best zalig, die ritjes =p.
Papa’s die alle problemen kunnen oplossen. Technisch gericht of oriëntatiegericht, om t even, papa’s kunnen alles. Zoals mss toch een oplossing vinden tegen een bed dat piept (suggesties zijn altijd welkom!).
Mijn fiets! Ongelofelijk dat k dit zeg, maar ik (eerder: mijn lichaam) mist de twaalf kilometer elke dag. Zal toch maar eens die loopschoenen vragen aan mams en paps. Straks herkent Prins me niet meer…
Een tv! Wordt niet al te veel gemist (dankzij de gratis videotheek van Stijn =)), maar af en toe eens brainless zappen, hmm, kan best wel leuk zijn.
Een douche waar je de douchekop niet van moet vasthouden. En waar je de temperatuur niet meer moet regelen.
Een bad waarvan je zeker bent dat t heel erg proper is. In een gezellige badkamer.
Een grote spiegel waar we onszelf in kunnen checken vooraleer we de Cruel World ingaan. Hoe kan ik nu zeggen waar mijn nieuwe schoentjes goed mee passen? Ik zie mezelf amper in één geheel.
Internet zonder horten en stoten.
Auto’s die aan de juiste kant van de baan rijden. Oversteken blijft levensgevaarlijk.
Een afwasmachine =p.
Een mixer voor chocolademousse. God, ik mis Belgische chocolade =p.
Een mama die instaat voor de was, zodat er geen dilemma’s zijn die bestaan uit ‘zou dat in de droogkast mogen? K heb t ticketje d’r afgehaald, omdat t stekte’ of ‘Darn, dat werkt hier niet met graden… Zou dat ‘delicate’ zijn of gewoon ‘coloured’?’. Mama’s weten zo’n dingen, wij niet!
Samenhangend met het hierboven: een wasdraad! Bij voorkeur buiten.
Een zus om desserts mee te maken. Alleen is niet zo leuk, een zus is best handig. Hier echter: geen zus, geen koekjes. Bah.
Een koekjeskast die vol zit met honderd keuzemogelijkheden. Onze koekjeskeuze is gereduceerd tot twee soorten. Zielig.
Een grotere schoenenkeuze. En dan heb ik het niet over de keuze in de schoenwinkels (overload!), maar over de keuze in mijn kamer.
Een bakkerij! Een klein wit blokje gesneden… Miss it.
Nu zouden jullie kunnen denken, door al de dingen die we missen, dat we hier helemaal niet graag zijn. Niets is minder waar; al die gaatjes in ons leven geven het een heel nieuwe charme, een charme die we binnen tien jaar nog altijd zullen onthouden en zonder twijfel zullen missen. Dus dit was helemaal geen klaagmail, maar eerder een reminder voor later: we voelden ons zo, we misten best veel, maar damn, we hadden het toch wel goed.
Meer nieuws later!
Zoen
Maaike
Gratis smsjes! Elke grappige gedachte of gebeurtenis moet nu even wachten tot ze wat gebundeld kunnen worden en elke letter extra kan geld kosten. De grote vrek in ons komt naar boven, maar you can’t blame us, we willen dan ook zo lang mogelijk doen met het bedrag op onze gsm, gewoon, omdat we zo lang mogelijk mensen op de hoogte willen kunnen houden van onze avonturen.
De kookkunsten van mama/papa/zus/broer (kies wat past in elk gezin). Zelf ons potje koken kan best leuk zijn, maar soms eens gewoon je voetjes onder tafel schuiven voor een heerlijk zelfbereide maaltijd à la mama, daar kan toch niet veel tegenop.
Hangt wat samen met het vorige puntje: de gekende ingrediënten! De Engelsen hebben er een handje van weg om alles anders te willen doen, en dat geldt dus ook voor 90% van voedingsproducten. En is het dan toch hetzelfde, geven ze er een andere naam aan (denken we onder andere maar aan de vertrouwde ‘Lays’ die ze hier ‘Walkers’ noemen (rare mensen, die Engelsen)…).
Onze liefjes! Of we elkaar nu elke dag, elke twee dagen of elke week zagen, het was toch iets frequenter dan de één keer in drie maanden die we nu hebben).
Alle zaken die je met liefjes doet: romantisch op restaurant, uren kletsen in bed, hand in hand lopen, een kusje once in a while, een smsje bij een moeilijk momentje, een uitstapje naar zee, een uitstapje naar om het even waar, knuffelen, samen koken, alles opsmullen, in de auto zitten en keiraar meedansen/zingen met de muziek, je handen warmen aan zijn/haar warme rug, verkleumd in een koud bed kruipen en binnen de minuut opgewarmd zijn, een Klaagmuur hebben die je er nog een kusje bovenop geeft, luisteren naar elkaars dag, lachen om de domste dingen, samen film kijken, verslaafd zijn aan dezelfde serie, getroost worden bij een zielige film, in elkaars ogen verdrinken, een verrassing once in a while, de slappe lach om de stomste verhalen, een cocktailtje na een zware dag, een nachtelijke wandeling, samen sporten, elk bezig zijn met iets anders, maar toch samen zijn, lepeltje liggen, wakker worden in elkaars armen, een bioscoopje doen (inclusief giga-emmer popcorn), samen een weekendje weg, gaan shoppen en elkaar ergeren met elkaars kieskeurigheid, je optutten, gewoon omdat hij/zij komt…
De boekenkast! Ik ben (NOG ALTIJD) bezig in Jane Eyre en ik mis mijn gigantische boekenkast waar ik gewoon om het even welk boek kan uithalen om in te verdrinken. En hij is ook nog eens zo mooi om naar te kijken <3
Ons eigen bed. Dat niet piept. ‘nough said.
Het Nederlands! Gelukkig kan k op deze blog nog af en toe iets schrijven, want anders was k een volledige Nederlandsanalfabeet als k terug ben.
Onze vriendjes! Hier moet je duizend keer nadenken voor je aan een zin begint. Niet echt bevorderlijk voor de spontaniteit in een gesprek, kan ik je garanderen.
De roddels! Hier ken je niemand waar ze over roddelen. Vreselijk, want wat is roddelen als je geen bijdrage kan leveren?
Treinritjes met leuke mensen. Ook al zijn we cranky, ze waren toch best zalig, die ritjes =p.
Papa’s die alle problemen kunnen oplossen. Technisch gericht of oriëntatiegericht, om t even, papa’s kunnen alles. Zoals mss toch een oplossing vinden tegen een bed dat piept (suggesties zijn altijd welkom!).
Mijn fiets! Ongelofelijk dat k dit zeg, maar ik (eerder: mijn lichaam) mist de twaalf kilometer elke dag. Zal toch maar eens die loopschoenen vragen aan mams en paps. Straks herkent Prins me niet meer…
Een tv! Wordt niet al te veel gemist (dankzij de gratis videotheek van Stijn =)), maar af en toe eens brainless zappen, hmm, kan best wel leuk zijn.
Een douche waar je de douchekop niet van moet vasthouden. En waar je de temperatuur niet meer moet regelen.
Een bad waarvan je zeker bent dat t heel erg proper is. In een gezellige badkamer.
Een grote spiegel waar we onszelf in kunnen checken vooraleer we de Cruel World ingaan. Hoe kan ik nu zeggen waar mijn nieuwe schoentjes goed mee passen? Ik zie mezelf amper in één geheel.
Internet zonder horten en stoten.
Auto’s die aan de juiste kant van de baan rijden. Oversteken blijft levensgevaarlijk.
Een afwasmachine =p.
Een mixer voor chocolademousse. God, ik mis Belgische chocolade =p.
Een mama die instaat voor de was, zodat er geen dilemma’s zijn die bestaan uit ‘zou dat in de droogkast mogen? K heb t ticketje d’r afgehaald, omdat t stekte’ of ‘Darn, dat werkt hier niet met graden… Zou dat ‘delicate’ zijn of gewoon ‘coloured’?’. Mama’s weten zo’n dingen, wij niet!
Samenhangend met het hierboven: een wasdraad! Bij voorkeur buiten.
Een zus om desserts mee te maken. Alleen is niet zo leuk, een zus is best handig. Hier echter: geen zus, geen koekjes. Bah.
Een koekjeskast die vol zit met honderd keuzemogelijkheden. Onze koekjeskeuze is gereduceerd tot twee soorten. Zielig.
Een grotere schoenenkeuze. En dan heb ik het niet over de keuze in de schoenwinkels (overload!), maar over de keuze in mijn kamer.
Een bakkerij! Een klein wit blokje gesneden… Miss it.
Nu zouden jullie kunnen denken, door al de dingen die we missen, dat we hier helemaal niet graag zijn. Niets is minder waar; al die gaatjes in ons leven geven het een heel nieuwe charme, een charme die we binnen tien jaar nog altijd zullen onthouden en zonder twijfel zullen missen. Dus dit was helemaal geen klaagmail, maar eerder een reminder voor later: we voelden ons zo, we misten best veel, maar damn, we hadden het toch wel goed.
Meer nieuws later!
Zoen
Maaike
maandag 14 februari 2011
De ULTIEME handleiding om reacties te plaatsen
Voor enkele mensen die nog altijd niet goed weten hoe te reageren op onze superduper blog, hier een kort stappenplan:
1. Druk op 'reacties'. Als er al zijn, dan druk je daar gewoon op, zoals bij de laatste post: '6 reacties'.
2. Dan, als je helemaal naar beneden scrollt, kom je dat witte kader tegen van 'een reactie plaatsen'.
3. Je typt daar je verhaal in.
4. Duw daarna op 'reageer als: profiel selecteren'. Dat staat onder dat witte kader.
5. Als voorlaatste heb je de optie 'Naam/URL'. Daar druk je op en je typt onder 'Naam', je naam. Bijvoorbeeld: 'Mickey Mouse'. Belangrijk: het vakje onder 'URL' mag je gewoon openlaten.
6. Je klikt op 'doorgaan'.
7. Je duwt op 'Reactie Plaatsen' en dan komt er een kadertje waar je zo bepaalde letters moet overtypen.
8. Je typt die over.
9. Duw nog eens op 'Reactie Plaatsen'.
Done!
1. Druk op 'reacties'. Als er al zijn, dan druk je daar gewoon op, zoals bij de laatste post: '6 reacties'.
2. Dan, als je helemaal naar beneden scrollt, kom je dat witte kader tegen van 'een reactie plaatsen'.
3. Je typt daar je verhaal in.
4. Duw daarna op 'reageer als: profiel selecteren'. Dat staat onder dat witte kader.
5. Als voorlaatste heb je de optie 'Naam/URL'. Daar druk je op en je typt onder 'Naam', je naam. Bijvoorbeeld: 'Mickey Mouse'. Belangrijk: het vakje onder 'URL' mag je gewoon openlaten.
6. Je klikt op 'doorgaan'.
7. Je duwt op 'Reactie Plaatsen' en dan komt er een kadertje waar je zo bepaalde letters moet overtypen.
8. Je typt die over.
9. Duw nog eens op 'Reactie Plaatsen'.
Done!
zondag 13 februari 2011
Een klein prinsesje en haar avonturen
!WARNING! Voor alle mensen die een hekel hebben aan Valentijn: gelieve niet verder te lezen.
!WARNING! Voor alle mensen die een verslag van een dag in Newcastle verwachten: gelieve niet verder te lezen.
Zo, nu is mijn publiek gereduceerd tot maximum twee personen of zo (hoi!). Ik had mijn liefje een volledig volgeschreven kaart verstuurd zodat hij op Valentijn iets zou hebben om zijn hartzeer wat weg te nemen. UNFORTUNATELY besliste de Belgische post (met de nu wel heel erg nieuwe en heel erg coole naam 'Bpost') om te staken. Dankjewel daarvoor, meneren de postbodes... Dus! Dacht ik, laat ik dan maar een verhaaltje voor het slapengaan posten. Dit heeft dus NIETS te maken met mijn avontuur in Newcastle en NIETS met ook maar iets educatief verantwoord. Hou kotszakjes in de buurt (of lees gewoon niet verder =p (dat zijn like DRIE waarschuwingen, dus niet boos zijn als je teleurgesteld bent in mij!).
Er was eens een knap prinsesje dat leefde in een heel klein landje. Na heel veel jaren in dat landje gewoond te hebben, voelde het prinsesje dat het tijd was om de wijde wereld in te trekken en heel wat avonturen te beleven. Dus nam het prinsesje haar mooiste handtas en deed ze haar leukste schoenen aan (hakjes, who cares about blisters when your feet look good?). Ze kuste de koning en de koningin gedag en ging op stap. Ze liep langs grote kastelen en kleine kastelen, mooie kastelen en lelijke kastelen, langs rode, blauwe, bruine en zelfs één gouden kasteel. Ze genoot van de vrijheid die het reizen haar gaf en voelde zich helemaal opleven. Na een tijdje werd het prinsesje moe en ging ze op zoek naar een plek om te overnachten. Opeens liep ze langs het allergrootste kasteel dat ze ooit gezien had. Het was lelijk, oud en grijs, maar er leefden prinsen en prinsessen, dus moest het wel een kasteel zijn, dacht het prinsesje. Ze klopte aan en vroeg een plekje om te blijven slapen. Het prinsesje werd er met open armen ontvangen en al vlug maakte ze heel wat vriendjes. Ze leerde er heel wat leuke prinsjes kennen en leerde voor het eerst hoe een gebroken hart aanvoelde, maar haar medeprinsesjes en –prinsjes en veelvuldige bezoekjes aan de koning en de koningin bleken een goede lijm te zijn om de stukjes weer aan elkaar te plakken.
Haar avonturen liepen niet altijd van een leien dakje en ze had best wel wat problemen met draken, trollen en andere sprookjesschoonheden. Toch lieten de koning en de koningin het prinsesje haar dromen vervullen en die droom kreeg na drie jaar een nieuwe hoofdrolspeler. Het prinsesje had voor de zoveelste keer haar hart wat lijm moeten geven (het begon er toch best wat beschadigd uit te zien), toen ze in de ogen keek van het mooiste prinsje dat ze ooit had gezien. Maar ons prinsesje werd wat verlegen en ook de prins wist niet goed wat zeggen. Toch bleef hij in haar hoofd rondspoken, zo’n prins kon ze niet laten ontsnappen! Ze besliste om het avontuur aan te gaan, ze zou zijn hart veroveren. Diezelfde dag besloot ze een ander prinsesje in het gebouw te bezoeken. Prinsje, die toevallig naast de andere prinses woonde, was zo verstrooid geweest zijn deur open te laten en voor hij het wist stond daar een blond, babbelziek prinsesje commentaar te geven op zijn gordijnen en hem te bombarderen met vragen. Het prinsje wist niet waar hij het had, zo’n nieuwsgierig prinsesje had hij nog nooit ontmoet! Maar ze was zo lief en zo mooi dat hij dat niet eens erg vond en gelukzalig glimlachend naar haar woordenstroom zat te luisteren.
‘Ik wil hem!’, zei de prinses tegen zichzelf. Daar schrok ze best wat van, zo vastbesloten had ze zich nog nooit gevoeld. Zorgvuldig plande ze haar volgende stappen. Uiteindelijk was het hele actieplan niet nodig, want voor ze het wist was ze een hele avond bezig naar adem happen terwijl ze in zijn ogen aan het verdrinken was. Het gesprek duurde tot lang na bedtijd, maar toch voelde het alsof ze maar twee woorden met elkaar gewisseld hadden.
Ze besloten elkaar nog eens te ontmoeten en voor ze het wisten lagen ze in elkaars armen en gaven ze elkaar de beste eerste kus die de geschiedenis van sprookjeswereld ooit had meegemaakt. Het prinsesje gaf haar beschadigde hart aan haar prinsje en die genas het in een handomdraai.
We zijn intussen al meer dan drie jaar verder en ik heb uit goede bron vernomen dat het prinsje en prinsesje nog steeds hun dromen samen aan het waarmaken zijn. Ze bouwen momenteel aan een eigen kasteeltje niet zo heel ver van de plek waar ze elkaar ontmoet hebben. Het prinsesje is nu op een heel groot avontuur ver weg van haar prins, maar ondanks de vele draken, heksen en boze tovenaars op hun weg, zal ook dit avontuur hen niet klein krijgen, en zullen ze eindelijk hun ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ beleven.
!WARNING! Voor alle mensen die een verslag van een dag in Newcastle verwachten: gelieve niet verder te lezen.
Zo, nu is mijn publiek gereduceerd tot maximum twee personen of zo (hoi!). Ik had mijn liefje een volledig volgeschreven kaart verstuurd zodat hij op Valentijn iets zou hebben om zijn hartzeer wat weg te nemen. UNFORTUNATELY besliste de Belgische post (met de nu wel heel erg nieuwe en heel erg coole naam 'Bpost') om te staken. Dankjewel daarvoor, meneren de postbodes... Dus! Dacht ik, laat ik dan maar een verhaaltje voor het slapengaan posten. Dit heeft dus NIETS te maken met mijn avontuur in Newcastle en NIETS met ook maar iets educatief verantwoord. Hou kotszakjes in de buurt (of lees gewoon niet verder =p (dat zijn like DRIE waarschuwingen, dus niet boos zijn als je teleurgesteld bent in mij!).
Er was eens een knap prinsesje dat leefde in een heel klein landje. Na heel veel jaren in dat landje gewoond te hebben, voelde het prinsesje dat het tijd was om de wijde wereld in te trekken en heel wat avonturen te beleven. Dus nam het prinsesje haar mooiste handtas en deed ze haar leukste schoenen aan (hakjes, who cares about blisters when your feet look good?). Ze kuste de koning en de koningin gedag en ging op stap. Ze liep langs grote kastelen en kleine kastelen, mooie kastelen en lelijke kastelen, langs rode, blauwe, bruine en zelfs één gouden kasteel. Ze genoot van de vrijheid die het reizen haar gaf en voelde zich helemaal opleven. Na een tijdje werd het prinsesje moe en ging ze op zoek naar een plek om te overnachten. Opeens liep ze langs het allergrootste kasteel dat ze ooit gezien had. Het was lelijk, oud en grijs, maar er leefden prinsen en prinsessen, dus moest het wel een kasteel zijn, dacht het prinsesje. Ze klopte aan en vroeg een plekje om te blijven slapen. Het prinsesje werd er met open armen ontvangen en al vlug maakte ze heel wat vriendjes. Ze leerde er heel wat leuke prinsjes kennen en leerde voor het eerst hoe een gebroken hart aanvoelde, maar haar medeprinsesjes en –prinsjes en veelvuldige bezoekjes aan de koning en de koningin bleken een goede lijm te zijn om de stukjes weer aan elkaar te plakken.
Haar avonturen liepen niet altijd van een leien dakje en ze had best wel wat problemen met draken, trollen en andere sprookjesschoonheden. Toch lieten de koning en de koningin het prinsesje haar dromen vervullen en die droom kreeg na drie jaar een nieuwe hoofdrolspeler. Het prinsesje had voor de zoveelste keer haar hart wat lijm moeten geven (het begon er toch best wat beschadigd uit te zien), toen ze in de ogen keek van het mooiste prinsje dat ze ooit had gezien. Maar ons prinsesje werd wat verlegen en ook de prins wist niet goed wat zeggen. Toch bleef hij in haar hoofd rondspoken, zo’n prins kon ze niet laten ontsnappen! Ze besliste om het avontuur aan te gaan, ze zou zijn hart veroveren. Diezelfde dag besloot ze een ander prinsesje in het gebouw te bezoeken. Prinsje, die toevallig naast de andere prinses woonde, was zo verstrooid geweest zijn deur open te laten en voor hij het wist stond daar een blond, babbelziek prinsesje commentaar te geven op zijn gordijnen en hem te bombarderen met vragen. Het prinsje wist niet waar hij het had, zo’n nieuwsgierig prinsesje had hij nog nooit ontmoet! Maar ze was zo lief en zo mooi dat hij dat niet eens erg vond en gelukzalig glimlachend naar haar woordenstroom zat te luisteren.
‘Ik wil hem!’, zei de prinses tegen zichzelf. Daar schrok ze best wat van, zo vastbesloten had ze zich nog nooit gevoeld. Zorgvuldig plande ze haar volgende stappen. Uiteindelijk was het hele actieplan niet nodig, want voor ze het wist was ze een hele avond bezig naar adem happen terwijl ze in zijn ogen aan het verdrinken was. Het gesprek duurde tot lang na bedtijd, maar toch voelde het alsof ze maar twee woorden met elkaar gewisseld hadden.
Ze besloten elkaar nog eens te ontmoeten en voor ze het wisten lagen ze in elkaars armen en gaven ze elkaar de beste eerste kus die de geschiedenis van sprookjeswereld ooit had meegemaakt. Het prinsesje gaf haar beschadigde hart aan haar prinsje en die genas het in een handomdraai.
We zijn intussen al meer dan drie jaar verder en ik heb uit goede bron vernomen dat het prinsje en prinsesje nog steeds hun dromen samen aan het waarmaken zijn. Ze bouwen momenteel aan een eigen kasteeltje niet zo heel ver van de plek waar ze elkaar ontmoet hebben. Het prinsesje is nu op een heel groot avontuur ver weg van haar prins, maar ondanks de vele draken, heksen en boze tovenaars op hun weg, zal ook dit avontuur hen niet klein krijgen, en zullen ze eindelijk hun ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ beleven.
zaterdag 12 februari 2011
A night out in town
It's been a while, I know, maar als er niets te vertellen valt, dan valt er niets te vertellen. Vandaag valt er wel wat te vertellen, dus sit back, relax and enjoy. Laten we dat 'enjoy' nog niet al te serieus nemen, want ik zal jullie eerst een mini-lesje Tsjechisch geven. Als je een substantief (of een zelfstandig naamwoord voor de mensen die liever geen moeilijke woorden gebruiken op een luie zaterdagmiddag) hebt, kan je in het Tsjechisch daar heel gemakkelijk een diminutief (=verkleinwoord) van maken. Net zoals in het Nederlands voeg je daar een suffix (achtervoegsel) aan toe. In het Nederlands is dat 'je', 'tje', 'pje'... You get the picture. In het Tsjechisch is het iets ingewikkelder, want je moet nog eens kijken naar het geslacht van het substantief en als je het geslacht weet, moet je dan nog eens kijken naar de eindletter van het woord (rare mensen die Tsjechen, I know (en dat zal mijn broertje wss nu ook al heel veel gedacht hebben, the poor boy has to stay for four months between those crazy people)). Ik zal nu niet elk geslacht overlopen (geen zin, you'll understand later), laten we ons dus concentreren op het vrouwelijke geslacht. Daar heb je ook meerdere mogelijkheden in, zo wordt Maruš Maruška (je voegt dus suffix 'ka' toe na het woord). Nu heb je ook woorden die eindigen op een klinker. Daar een 'ka' aan toevoegen zou wat vreemd klinken, dus hebben die Tsjechen bedacht, laten we die klinker vallen e! Zo wordt het Tsjechische diminutief voor water, dat 'voda' is, dus... vodka, watertje. En laten we het nu even over het Engelse uitgaansleven hebben. (You already get the picture, ha?). Zoals de Belgen sloten bier verzetten als ze uitgaan, zo verzetten de Engelsen rivieren wodka. Technisch gezien, als we denken aan onze korte Tsjechische les, zouden we die vokda's eerder voda's mogen noemen, want een glas groter dan een bierglas is hier voor drievierde gevuld met wodka en dan een vierde die de wodka een smaakje moet geven (cola, redbull, fruitsap, spuitwater... you name it, they'll do it).
Hoe ben ik daar nu achter gekomen, you might ask. You might also be able to guess the answer. We wilden toch even kunnen zeggen dat we het Engelse uitgaansleven van dichtbij hebben meegemaakt. Uiteraard puur uit didactische overwegingen! We willen onze leerlingen later gewoon even laten weten hoe ze hier feesten en dat gaat ALLEEN maar als je zelf gefeest hebt. We deden dit dus helemaal NIET voor ons plezier.
Na alweer een redelijk vreselijke dag (we hadden te horen gekregen dat we geen Engels mogen volgen aan de uni en dat deed ons humeur niet zo goed (maar geen zorgen, we hebben een oplossing gevonden, maandag meer daarover!)) vonden we het tijd om de dag toch nog goed af te sluiten. Eigenlijk hadden Lisa en ik er allebei geen zin in, maar we pushten elkaar gewoon in die jurk (elk in een andere jurk ofc, zo dun zijn we nu ook niet), omdat we vonden dat we toch IETS nuttig met onze dag moesten doen (zie, puur didactische beweegredenen). Eenmaal helemaal opgedirkt voelden we ons klaar voor a night out in town.
'Pre-drinking' is hier een algemeen bekend begrip, wat betekent dat iedereen al begint te drinken vooraleer ze de stad in gaan (want ze vinden het uitgaansleven hier quite expensive (ze zouden eens naar België moeten komen...)). Dat hebben wij beleefd geweigerd, want zo'n professionele zatlappen zijn we nu ook niet (Mr Alcohol doesn't see us an awful lot in the office). Daarna propten we ons in een taxi (mensen fietsen, wandelen of bussen hier niet, ze taxiën) op weg naar the hottest bar in town, Bar 38. Geen idee wat de owners met het cijfer 38 hebben, wel een idee wat die owners met studenten hebben, want er was best wel wat studenterig volk daar. Na een half uur aanschuiven kregen we ons eerste drankje. Gelukkig moesten we niet elke keer zo lang aanschuiven, of ze hadden niet veel verdiend aan ons. Dat deden ze sowieso niet: drie grote glazen (iets groter dan een bierglas) (3/4 vodka, 1/4 smaakgever) voor vijf pond, geen wonder dat Newcastle de hoofdstad van het comazuipen is. Bar 38 goedgekeurd, op naar een andere bar. Daar moest je ingang betalen en dan kon je je daar uitleven op de (trouwens best wel goede) muziek. Die bar was meer zoals wij een fuif zouden hebben. Diksmuide heeft drie fuiven in een maand, hier hebben ze elke dag opnieuw in elke bar een feestje.
Uiteindelijk had iedereen een klein beetje teveel gedronken (but: een mens leert uit zijn fouten), maar we zijn heelhuids thuisgeraakt (uiteraard). Iets om nog te doen? Best wel! Maar dan maken we t misschien wat minder laat... Het werd een echte luie zaterdag, maar dat mag na al dat bachelorpaperen en op zoek gaan naar leuke lessen wel eens. Maar goed, ik zal jullie laten. Ben al twee maanden bezig met Jane Eyre (zonder zeveren, ik heb nog nooit zo lang over een boek gedaan, maar k wil gewoon zo graag weten hoe t eindigt! *spoiler, niet verder lezen als je t boek zelf wil lezen (wat k niet zou aanraden, want je doet er ECHT wel lang over)* Ze is er eindelijk achtergekomen dat hij nog een andere vrouw heeft! Kei-erg! Keispannend, want die zit zo vreemd in elkaar dat je dus niet weet wat ze zal beslissen e! (en er zijn nog zoveel pagina's te gaan, dus wie weet wat er NOG allemaal gebeurt!)) en ik zou m toch graag uit willen voor mama en papa komen, dan kan k m aan hen meegeven (zeker tweehonderd gram minder om te dragen in t terugkeren! Jej!).
Kissie!
Maaike
Hoe ben ik daar nu achter gekomen, you might ask. You might also be able to guess the answer. We wilden toch even kunnen zeggen dat we het Engelse uitgaansleven van dichtbij hebben meegemaakt. Uiteraard puur uit didactische overwegingen! We willen onze leerlingen later gewoon even laten weten hoe ze hier feesten en dat gaat ALLEEN maar als je zelf gefeest hebt. We deden dit dus helemaal NIET voor ons plezier.
Na alweer een redelijk vreselijke dag (we hadden te horen gekregen dat we geen Engels mogen volgen aan de uni en dat deed ons humeur niet zo goed (maar geen zorgen, we hebben een oplossing gevonden, maandag meer daarover!)) vonden we het tijd om de dag toch nog goed af te sluiten. Eigenlijk hadden Lisa en ik er allebei geen zin in, maar we pushten elkaar gewoon in die jurk (elk in een andere jurk ofc, zo dun zijn we nu ook niet), omdat we vonden dat we toch IETS nuttig met onze dag moesten doen (zie, puur didactische beweegredenen). Eenmaal helemaal opgedirkt voelden we ons klaar voor a night out in town.
'Pre-drinking' is hier een algemeen bekend begrip, wat betekent dat iedereen al begint te drinken vooraleer ze de stad in gaan (want ze vinden het uitgaansleven hier quite expensive (ze zouden eens naar België moeten komen...)). Dat hebben wij beleefd geweigerd, want zo'n professionele zatlappen zijn we nu ook niet (Mr Alcohol doesn't see us an awful lot in the office). Daarna propten we ons in een taxi (mensen fietsen, wandelen of bussen hier niet, ze taxiën) op weg naar the hottest bar in town, Bar 38. Geen idee wat de owners met het cijfer 38 hebben, wel een idee wat die owners met studenten hebben, want er was best wel wat studenterig volk daar. Na een half uur aanschuiven kregen we ons eerste drankje. Gelukkig moesten we niet elke keer zo lang aanschuiven, of ze hadden niet veel verdiend aan ons. Dat deden ze sowieso niet: drie grote glazen (iets groter dan een bierglas) (3/4 vodka, 1/4 smaakgever) voor vijf pond, geen wonder dat Newcastle de hoofdstad van het comazuipen is. Bar 38 goedgekeurd, op naar een andere bar. Daar moest je ingang betalen en dan kon je je daar uitleven op de (trouwens best wel goede) muziek. Die bar was meer zoals wij een fuif zouden hebben. Diksmuide heeft drie fuiven in een maand, hier hebben ze elke dag opnieuw in elke bar een feestje.
Uiteindelijk had iedereen een klein beetje teveel gedronken (but: een mens leert uit zijn fouten), maar we zijn heelhuids thuisgeraakt (uiteraard). Iets om nog te doen? Best wel! Maar dan maken we t misschien wat minder laat... Het werd een echte luie zaterdag, maar dat mag na al dat bachelorpaperen en op zoek gaan naar leuke lessen wel eens. Maar goed, ik zal jullie laten. Ben al twee maanden bezig met Jane Eyre (zonder zeveren, ik heb nog nooit zo lang over een boek gedaan, maar k wil gewoon zo graag weten hoe t eindigt! *spoiler, niet verder lezen als je t boek zelf wil lezen (wat k niet zou aanraden, want je doet er ECHT wel lang over)* Ze is er eindelijk achtergekomen dat hij nog een andere vrouw heeft! Kei-erg! Keispannend, want die zit zo vreemd in elkaar dat je dus niet weet wat ze zal beslissen e! (en er zijn nog zoveel pagina's te gaan, dus wie weet wat er NOG allemaal gebeurt!)) en ik zou m toch graag uit willen voor mama en papa komen, dan kan k m aan hen meegeven (zeker tweehonderd gram minder om te dragen in t terugkeren! Jej!).
Kissie!
Maaike
donderdag 10 februari 2011
Een kort dagverslag
Vandaag hebben Maaike en ik de eerste les gevolgd met de derdejaars! Spannend, zou je denken, maar helaas was het dat niet... De les ging over hun eindwerk en was dus niet zo boeiend voor ons... We call Stijn lucky, want hij kan biologie volgen en is vandaag zelfs toegelaten tot het labo! Een hoeraatje voor Stijn! Hier is het nog steeds afwachten en we hopen dat daar snel verandering in komt...
Na de eerste les gingen we Beth opzoeken om nog enkele vragen te stellen en een kort verslag te geven van hoe we het maken hier in Newcastle. Daarna hadden we nog tijd om naar Sainsbury's te gaan en om 13:00 hadden we nog een korte lecture.
Beth vertelde ons op voorhand dat dit maar een kwartiertje ging duren, maar toch wilden we dit niet missen omdat het ging over The National Student Survey. Dat is een korte enquête die alle laatstejaars voor hun neus krijgen (niet letterlijk) en de bedoeling is om alle universiteiten van het land in een ranking te plaatsen. Die lijst vind je dan terug op het internet en in de kranten en is dus best wel belangrijk voor de scholen.
Daarna weer een hoop last met het internet, maar zoals je ziet heb ik na veel geduld dan toch toegang tot het wereld wijde web kunnen krijgen en kan ik dus verslag uitbrengen van onze dag!
Vele groetjes uit een vandaag zonnig Newcastle!
Zoen
Lisa
Na de eerste les gingen we Beth opzoeken om nog enkele vragen te stellen en een kort verslag te geven van hoe we het maken hier in Newcastle. Daarna hadden we nog tijd om naar Sainsbury's te gaan en om 13:00 hadden we nog een korte lecture.
Beth vertelde ons op voorhand dat dit maar een kwartiertje ging duren, maar toch wilden we dit niet missen omdat het ging over The National Student Survey. Dat is een korte enquête die alle laatstejaars voor hun neus krijgen (niet letterlijk) en de bedoeling is om alle universiteiten van het land in een ranking te plaatsen. Die lijst vind je dan terug op het internet en in de kranten en is dus best wel belangrijk voor de scholen.
Daarna weer een hoop last met het internet, maar zoals je ziet heb ik na veel geduld dan toch toegang tot het wereld wijde web kunnen krijgen en kan ik dus verslag uitbrengen van onze dag!
Vele groetjes uit een vandaag zonnig Newcastle!
Zoen
Lisa
dinsdag 8 februari 2011
Pictures online
Voor wie de foto's wil bekijken die ik tot nu toe al genomen heb:
https://picasaweb.google.com/118248717829336720739/Erasmus?authkey=Gv1sRgCIX1ku_Jsf_3ngE#
<3
Maaike
https://picasaweb.google.com/118248717829336720739/Erasmus?authkey=Gv1sRgCIX1ku_Jsf_3ngE#
<3
Maaike
Een harde werkdag voor de fototoestellen
Zoals beloofd hielden we het vandaag heel erg educatief verantwoord. That is: slapen tot kwart over negen, ontbijten om half tien, bus om half elf om dan om elf dat educatief-verantwoord-zijn in daden om te zetten. Het plan ging goed tot stap drie. Na iedereen heel erg opgejaagd te hebben na stap twee (we houden ervan nogal lang aan de ontbijttafel te zitten, daar is niets mis mee, wees blij dat ik al de moeite doe om te ontbijten (ik had ook tot kwart over tien in mijn bed kunnen blijven liggen en DAN iedereen hebben zitten opjagen om de bus zeker niet te missen)), bleek dat de schoolbus (waar ik ook nog een verhaal over heb! Wacht e! (zoveel te vertellen, zo weinig tijd (daar kom ik NA het busverhaal op terug!)) uiteindelijk pas om elf kwam. Mijn vreemde hoofd was erin geslaagd de cijfers 55 om te zetten in 30 (of zo) en zo kwam het dus dat Lisa en Stijn half aangekleed helemaal buiten adem aan het wachten waren op een bus die niet kwam. (Dat was een grapje, ik zou mijn kindjes nooit buiten laten zonder dat ze warm ingeduffeld waren, echtig!). Nadat de bus er dus een half uur te laat (volgens mijn hoofd dus, niet volgens de timetable die trouw in Lisa's ruzak verblijft) aan kwam, gingen we richting de stad waar al onze wildste dromen moesten uitkomen. En dat deden ze (hoewel ik uiteraard niet weet wat Lisa's en Stijns wildste dromen inhouden (don't wanna know either!))! Je weet het of niet, maar toen ik als een zeventienjarige puber op reis met het gezin Cambridge bezocht, was ik SMOORverliefd geworden. Dat er een stad bestond die Cambridge ooit uit mijn hart zou wissen, dat zou ik nooit geloven. En dat doet Newcastle niet (teleurstelling e =p), althans, NU nog niet (opluchting! =p). Wie weet kunnen er wel meerdere namen op het plekje 'droomsteden'?
De stad heeft ons geen enkele seconde teleurgesteld. De zon scheen, de mensen waren vriendelijk en de stad was prachtig, wat wil een mens nog meer? Uiteraard hoor ik de mensen die mij een beetje kennen al vragen hoeveel keer ik verloren ben gelopen. Dus: hoeveel keer ben je verloren gelopen, Maaike? Geen enkele keer, meneer! Toch moet ik met tegenzin melden dat ik dat niet helemaal aan mezelf te danken heb. Stijn is dan misschien een krak in het verloren lopen op campussen en in gebouwen, maar geef hem een plannetje in de hand en je komt door het hele land (of stad), net zoals hij gepland heeft. Zoals een volleerde stadsgids gaf hij ons dus de grand tour of the city. En zowel de tour als de city waren meer dan goedgekeurd, als je het aantal foto's bekijkt die genomen zijn geweest (vandaag mocht mijn nieuw fototoestel 220 keer werken...). Uiteraard is een foto duizend woorden waard, dus ik ben nu op zoek naar een manier om jullie te delen in het absolute plezier die de stad ons gaf, ik hou jullie op de hoogte!
Na de grand tour de la ville, zijn we nog een museum binnengegaan (for free, can you believe it?). Uiteraard was de hele bovenverdieping gesloten (overkomt mij altijd), waardoor we na twintig minuten alweer buiten stonden. Na nog even door de winkelstraten geslenterd te hebben, gingen we met een gerustgesteld gevoel naar huis, Newcastle wasn't a bad decision at all!
Nu nog het verhaal van de bus! Op duizenden zaken kon je het lezen: Northumbria University heeft een 'gratis busdienst' van Coach Lane Campus (onze stek) naar the City Campus (the Wonderland we talked about yesterday). Na zaterdag al ondervonden te hebben dat de 'gratis busdienst' enkel tijdens de week gebeurde, waren we gisteren toch best benieuwd naar wat dat nu precies inhield, een 'gratis busdienst'. Stijn kwam als eerste in aanraking met ons busje en als ik zeg busJE, dan bedoel ik ECHT WEL busJE. 's morgens stond onze jongen te wachten op de bus en toen er opeens een omgebouwde camionet stopte aan de bushalte met het logo van de uni erop, bleek dat de 'gratis busdienst' dus niet veel meer was dan die camionet. Hmm, dachten wij na Stijns zielige smsje, laten wij even checken of dat nu nog altijd zo is. Wie weet bestaat Harry Potter echt en heeft hij de omgebouwde camionet nog eens verder kunnen ombouwen tot een echte bus? Dus toen WIJ vol verwachting aan het wachten waren op de bus, was de teleurstelling groot: Harry bestaat echt niet, het busje (helaas)nog altijd wel... We waren echt al helemaal gedesillusioneerd in heel de uni gewoon door die stomme bus! UITEINDELIJK konden we dan toch terugkeren met een gewone huis-tuin-en-keuken-bus, maar man, we hadden toch wel een hele dag visions vol vreselijke 'bus'ritten in de omgebouwde camionet... Harry Potter bestaat, dat heeft de uni-bus ons bewezen! (Jej!).
En nu ga ik, binnen een half uurtje (ik had dus meer tijd dan verwacht), met een grote pot chocolade-ijs (Yes, be jealous, de ijsvoorraad is huge!) en mijn tweede fwiendjes een filmpje bekijken omdat we daar zin in hebben. We hebben onze puntjes gekregen en vonden dat we dat verdienden/nodig hadden.
Ik hou jullie dus zeker op de hoogte voor eventuele oplossingen rond 'How can I show my readers my (WONDERFUL) pictures??'
Cheers!
Maaike
De stad heeft ons geen enkele seconde teleurgesteld. De zon scheen, de mensen waren vriendelijk en de stad was prachtig, wat wil een mens nog meer? Uiteraard hoor ik de mensen die mij een beetje kennen al vragen hoeveel keer ik verloren ben gelopen. Dus: hoeveel keer ben je verloren gelopen, Maaike? Geen enkele keer, meneer! Toch moet ik met tegenzin melden dat ik dat niet helemaal aan mezelf te danken heb. Stijn is dan misschien een krak in het verloren lopen op campussen en in gebouwen, maar geef hem een plannetje in de hand en je komt door het hele land (of stad), net zoals hij gepland heeft. Zoals een volleerde stadsgids gaf hij ons dus de grand tour of the city. En zowel de tour als de city waren meer dan goedgekeurd, als je het aantal foto's bekijkt die genomen zijn geweest (vandaag mocht mijn nieuw fototoestel 220 keer werken...). Uiteraard is een foto duizend woorden waard, dus ik ben nu op zoek naar een manier om jullie te delen in het absolute plezier die de stad ons gaf, ik hou jullie op de hoogte!
Na de grand tour de la ville, zijn we nog een museum binnengegaan (for free, can you believe it?). Uiteraard was de hele bovenverdieping gesloten (overkomt mij altijd), waardoor we na twintig minuten alweer buiten stonden. Na nog even door de winkelstraten geslenterd te hebben, gingen we met een gerustgesteld gevoel naar huis, Newcastle wasn't a bad decision at all!
Nu nog het verhaal van de bus! Op duizenden zaken kon je het lezen: Northumbria University heeft een 'gratis busdienst' van Coach Lane Campus (onze stek) naar the City Campus (the Wonderland we talked about yesterday). Na zaterdag al ondervonden te hebben dat de 'gratis busdienst' enkel tijdens de week gebeurde, waren we gisteren toch best benieuwd naar wat dat nu precies inhield, een 'gratis busdienst'. Stijn kwam als eerste in aanraking met ons busje en als ik zeg busJE, dan bedoel ik ECHT WEL busJE. 's morgens stond onze jongen te wachten op de bus en toen er opeens een omgebouwde camionet stopte aan de bushalte met het logo van de uni erop, bleek dat de 'gratis busdienst' dus niet veel meer was dan die camionet. Hmm, dachten wij na Stijns zielige smsje, laten wij even checken of dat nu nog altijd zo is. Wie weet bestaat Harry Potter echt en heeft hij de omgebouwde camionet nog eens verder kunnen ombouwen tot een echte bus? Dus toen WIJ vol verwachting aan het wachten waren op de bus, was de teleurstelling groot: Harry bestaat echt niet, het busje (helaas)nog altijd wel... We waren echt al helemaal gedesillusioneerd in heel de uni gewoon door die stomme bus! UITEINDELIJK konden we dan toch terugkeren met een gewone huis-tuin-en-keuken-bus, maar man, we hadden toch wel een hele dag visions vol vreselijke 'bus'ritten in de omgebouwde camionet... Harry Potter bestaat, dat heeft de uni-bus ons bewezen! (Jej!).
En nu ga ik, binnen een half uurtje (ik had dus meer tijd dan verwacht), met een grote pot chocolade-ijs (Yes, be jealous, de ijsvoorraad is huge!) en mijn tweede fwiendjes een filmpje bekijken omdat we daar zin in hebben. We hebben onze puntjes gekregen en vonden dat we dat verdienden/nodig hadden.
Ik hou jullie dus zeker op de hoogte voor eventuele oplossingen rond 'How can I show my readers my (WONDERFUL) pictures??'
Cheers!
Maaike
maandag 7 februari 2011
Maaike en Lisa in University Wonderland
Vandaag begon weinig belovend met alweer een les die niet door kon gaan (de lector had geen stem... De arme stakker). Ook de les erna was niet zo bijster interessant voor ons, aangezien het ging over een taak die ze eerder hadden moeten maken. Wel gaf het ons een duidelijk zicht op de volledig andere omgang met de studenten! Je wordt hier super begeleid bij het maken van taken! Misschien net iets té veel, maar ook wel beter dan helemaal niet (zoals bij ons vaak het geval is)...
Daarna dan onze afspraak met Beth Ashford die hier zo'n beetje verantwoordelijk is voor ons. Zijzelf kon ons helaas niet veel nieuws vertellen over de vakken die we graag willen volgen aan de city campus (lees: English), omdat zij de lectoren daar niet kent. Vandaar dat we het dappere besluit namen om zelf naar de tot nu toe ongekende city campus te gaan en daar onze weg te zoeken.
Val Hunter was de sympathieke dame waar we nu bij terecht kwamen en zij heeft beloofd om te kijken wat de mogelijkheden zijn om daar iets van Engels in ons lessenrooster te passen... Fingers crossed!
Maaike en ik waren trouwens bijzonder impressed door deze immense campus. Ze is ontzettend groot (maar echt ontzettend, met kerk en al), maar toch ook heel gezellig! Nog een reden dus om te hopen dat we hiet binnenkort verwelkomd worden.
Daarna zijn we dan nog maar even het centrum in getrokken, we waren er nu toch :).
In de Primark (waar je alles lijkt te vinden voor £5) konden we toch niet aan de verleiding weerstaan om een aantal dingen te passen! Helaas bleek de prijs in verhouding te staan met de hoeveelheid kleren die we mee hadden... Lage prijs, nul stukken kledij mee, want het model viel telkens wat tegen... We waren er eigenlijk wel met het idee van 'passen en niets meenemen', maar toch een beetje dat gevoel van ontgoocheling.
Ik heb me echter goed geamuseerd tijdens dit uitje en zo kreeg deze dag (na de mindere start) dan toch nog een leuke wending!
Groetjes! Lisa
Daarna dan onze afspraak met Beth Ashford die hier zo'n beetje verantwoordelijk is voor ons. Zijzelf kon ons helaas niet veel nieuws vertellen over de vakken die we graag willen volgen aan de city campus (lees: English), omdat zij de lectoren daar niet kent. Vandaar dat we het dappere besluit namen om zelf naar de tot nu toe ongekende city campus te gaan en daar onze weg te zoeken.
Val Hunter was de sympathieke dame waar we nu bij terecht kwamen en zij heeft beloofd om te kijken wat de mogelijkheden zijn om daar iets van Engels in ons lessenrooster te passen... Fingers crossed!
Maaike en ik waren trouwens bijzonder impressed door deze immense campus. Ze is ontzettend groot (maar echt ontzettend, met kerk en al), maar toch ook heel gezellig! Nog een reden dus om te hopen dat we hiet binnenkort verwelkomd worden.
Daarna zijn we dan nog maar even het centrum in getrokken, we waren er nu toch :).
In de Primark (waar je alles lijkt te vinden voor £5) konden we toch niet aan de verleiding weerstaan om een aantal dingen te passen! Helaas bleek de prijs in verhouding te staan met de hoeveelheid kleren die we mee hadden... Lage prijs, nul stukken kledij mee, want het model viel telkens wat tegen... We waren er eigenlijk wel met het idee van 'passen en niets meenemen', maar toch een beetje dat gevoel van ontgoocheling.
Ik heb me echter goed geamuseerd tijdens dit uitje en zo kreeg deze dag (na de mindere start) dan toch nog een leuke wending!
Groetjes! Lisa
zondag 6 februari 2011
Sho(e/pping)!
Terwijl mijn computer aan het zwoegen is om mijn mama en papa een paar fotootjes te bezorgen van hun dochters escapades (die schatten moeten ook weten waar hun zuurverdiende centjes naartoe gaan, right?), begin ik maar met een postje om mijn andere schatten ook op de hoogte te houden van de avonturen beleefd in het land der engelen.
Gisteren bezochten we the big city of Newcastle en man, was I surprised! Eerlijk gezegd was ik niet zo heel erg blij toen we te horen kregen dat Londen niet door ging en we uiteindelijk toch naar Newcastle moesten. Maar daar komt stilaan wat verandering in. De stad is zoveel mooier, gezelliger en vriendelijker dan ik ooit had durven denken.
Eerst en vooral mooier: de gebouwen hier kunnen echt wel tippen aan de bakstenen constructies in de hoofdstad van dit (zo fantastische!!) land. Uiteraard hebben we nog geen honderdste gezien van wat de stad ons te bieden heeft, maar het voorsmaakje was veelbelovend!
Vervolgens: gezellig. Onze eerste vriendinnetjes op school wezen ons op het shopping centre van de stad. Na niet eens zo heel lang zoeken zagen we een relatief kleine ingang met een paar winkels. 'Is that it?' was de gedachte die bij ons alledrie (ja, zelfs bij Stijn, maar dan heel stiekem) tevoorschijn sprong. Maar dan heb je de Engelsen niet meegerekend, want wat leek op een kleine galerij mondde uit in een andere gang en nog een andere gang en nog een en nog een en we voelden ons in de grot van Ali Baba, er kwam geen einde aan de tientallen winkels rondom ons. En eens buiten het shopping centre was de fun nog niet gedaan =p.
Zijn die winkels dan wel de moeite waard, zou je kunnen vragen. Good question, great answer: yes, they are! We hebben maar een paar winkels gedaan omdat we soms wel en uur of meer ons vergaapten aan de heerlijkheden die de Engelsen ons te bieden hebben.(Dvd's en cd's kosten hier like NIETS)
Uiteindelijk buit: een paar laarzen voor Lisa (they were LITERALLY screaming: 'Lisa, buy us, we want to make you happy!' (and she WAS happy =D)), drie posters voor Stijn (de arme jongen had niet aan decoratie gedacht, maar heeft dat ruimschoots goedgemaakt door het kopen van heel wat papieren vrouwelijk schoon), één poster voor Lisa (een groene mini, how cool's that), twee posters voor Maaike (GREEN DAY!!! en Marilyn Monroe, roze achtergrond, sexy as hell (strange combination, those two, but it works)), een paar dingen die niet algemeen geweten moeten zijn om bepaalde mensen volledig te kunnen verrassen (=p) en... het meest fantastische paar schoentjes van heel Engeland. For me! Als echte shoe-addict, kon ik toch moeilijk weggaan zonder schoentjes, right?
Vervolgens had ik het nog over hoe vriendelijk mensen hier zijn. Het is echt, echt ongelofelijk hoe vreselijk vriendelijk iedereen hier is. Altijd kan je bij iedereen terecht met grote en kleine vragen en ze helpen je met een glimlach! Daar kunnen de Belgen nog een puntje aan zuigen, dat kan ik je verzekeren. Ik voel me zelf altijd zo onbeleefd hier, als ik niet als eerste vriendelijk goeiedag zeg tegen kotgenootjes, medestudenten, buschauffeurs, opdiensters, winkelpersoneel en ga zo maar door.
Na onze vermoeiende dag was het tijd voor wat ontspanning en die kregen we in de vorm van wat alcohol en een paar films. Ons teusje was lekker, de films waren goed (Despicable me is hilarisch en The Tourist heeft een keigoed einde (en een sexy Johnny Depp (mmmmmm))) en het gezelschap was leuk, een super afsluiter dus voor een pretty awesome day (shopping + shoes = Jej!)
Nu wat meer down to earth dingen: de bachelorpaper awaits (minder jej...)
Dikke kus
Maaike
Ps: onze volgende uitstap naar Newcastle zal wat meer educatief verantwoord zijn, want we zijn hier tenslotte ook om dingen bij te leren e! (*zwaait met wijsvinger heen en weer*)
Gisteren bezochten we the big city of Newcastle en man, was I surprised! Eerlijk gezegd was ik niet zo heel erg blij toen we te horen kregen dat Londen niet door ging en we uiteindelijk toch naar Newcastle moesten. Maar daar komt stilaan wat verandering in. De stad is zoveel mooier, gezelliger en vriendelijker dan ik ooit had durven denken.
Eerst en vooral mooier: de gebouwen hier kunnen echt wel tippen aan de bakstenen constructies in de hoofdstad van dit (zo fantastische!!) land. Uiteraard hebben we nog geen honderdste gezien van wat de stad ons te bieden heeft, maar het voorsmaakje was veelbelovend!
Vervolgens: gezellig. Onze eerste vriendinnetjes op school wezen ons op het shopping centre van de stad. Na niet eens zo heel lang zoeken zagen we een relatief kleine ingang met een paar winkels. 'Is that it?' was de gedachte die bij ons alledrie (ja, zelfs bij Stijn, maar dan heel stiekem) tevoorschijn sprong. Maar dan heb je de Engelsen niet meegerekend, want wat leek op een kleine galerij mondde uit in een andere gang en nog een andere gang en nog een en nog een en we voelden ons in de grot van Ali Baba, er kwam geen einde aan de tientallen winkels rondom ons. En eens buiten het shopping centre was de fun nog niet gedaan =p.
Zijn die winkels dan wel de moeite waard, zou je kunnen vragen. Good question, great answer: yes, they are! We hebben maar een paar winkels gedaan omdat we soms wel en uur of meer ons vergaapten aan de heerlijkheden die de Engelsen ons te bieden hebben.(Dvd's en cd's kosten hier like NIETS)
Uiteindelijk buit: een paar laarzen voor Lisa (they were LITERALLY screaming: 'Lisa, buy us, we want to make you happy!' (and she WAS happy =D)), drie posters voor Stijn (de arme jongen had niet aan decoratie gedacht, maar heeft dat ruimschoots goedgemaakt door het kopen van heel wat papieren vrouwelijk schoon), één poster voor Lisa (een groene mini, how cool's that), twee posters voor Maaike (GREEN DAY!!! en Marilyn Monroe, roze achtergrond, sexy as hell (strange combination, those two, but it works)), een paar dingen die niet algemeen geweten moeten zijn om bepaalde mensen volledig te kunnen verrassen (=p) en... het meest fantastische paar schoentjes van heel Engeland. For me! Als echte shoe-addict, kon ik toch moeilijk weggaan zonder schoentjes, right?
Vervolgens had ik het nog over hoe vriendelijk mensen hier zijn. Het is echt, echt ongelofelijk hoe vreselijk vriendelijk iedereen hier is. Altijd kan je bij iedereen terecht met grote en kleine vragen en ze helpen je met een glimlach! Daar kunnen de Belgen nog een puntje aan zuigen, dat kan ik je verzekeren. Ik voel me zelf altijd zo onbeleefd hier, als ik niet als eerste vriendelijk goeiedag zeg tegen kotgenootjes, medestudenten, buschauffeurs, opdiensters, winkelpersoneel en ga zo maar door.
Na onze vermoeiende dag was het tijd voor wat ontspanning en die kregen we in de vorm van wat alcohol en een paar films. Ons teusje was lekker, de films waren goed (Despicable me is hilarisch en The Tourist heeft een keigoed einde (en een sexy Johnny Depp (mmmmmm))) en het gezelschap was leuk, een super afsluiter dus voor een pretty awesome day (shopping + shoes = Jej!)
Nu wat meer down to earth dingen: de bachelorpaper awaits (minder jej...)
Dikke kus
Maaike
Ps: onze volgende uitstap naar Newcastle zal wat meer educatief verantwoord zijn, want we zijn hier tenslotte ook om dingen bij te leren e! (*zwaait met wijsvinger heen en weer*)
vrijdag 4 februari 2011
Lessen? Die gebeuren hier ook!
Er zijn nu al zoveel berichten gepubliceerd over zoveel verschillende onderwerpen, maar het onderwerp school werd angstvallig uit de weg gegaan, zou iemand kunnen denken. Is dat werkelijk zo? Misschien...
Gisteren hadden we dus de allereerste schooldag en tussen ons gezegd en gezwegen, we waren even nerveus als kleutertjes die een laatste kusje van hun mama hadden gekregen om naar die vreemde mevrouw te moeten gaan en al die andere kindjes die daar met vreemd speelgoed aan het spelen zijn, maar dan zonder het geruststellende van de mama (wegens een paar honderd kilometers afstand en zee tussen ons in), wat er dus voor zorgde dat we NOG nerveuzer waren dan onze kleutertjes.
Gelukkig werkte het mentale kompas van ondertekende (I know, I am as surprised as you are) best goed, want we vonden Hall A (die verrassend genoeg niet in blok A lag, maar in Blok C (die Engelsen toch)) zonder grote problemen (behalve dan de open mond van Stijn die echt totaal geen idee had waar hij zich bevond (hoewel de mond best groot was, viel het probleem van de grote open mond dus best mee)). Daar aangekomen (huge place, kan de KATHO iets van leren (Hogent niet, tis gelijk die grote aula's in de A-blok)) beslisten we ons als goede studentjes te gedragen en ons eens niet op de laatste rij te placeren (ik had opeens wat last van open-plein-vrees...). Ons voorstellen aan de (trouwens heel erg sympathieke) lector ging van een leien dakje en de les kon beginnen. Die les was... eu... goed, als we er dan één woord moeten op plakken, laten we het dan het etiketje 'traag' geven. Er werd een uur gediscussieerd over een filmpje van dertien minuten. Laten we zeggen dat mevrouw Schoors ons er in twintig minuten al van had verlost, maar hier bleven we dus maar doorgaan over de manieren waarop kleuters wiskunde kunnen leren zonder het gevoel te hebben wiskunde te leren (if you know what I mean).
Daarna kregen we nog een uurtje les over Sustained Shared Thinking, wat er gewoon op neerkomt dat je als kleuterleidster de tijd moet nemen om een diepgaand gesprek met een kleuter te voeren (om dan tot het besluit te komen dat er eigenlijk zelden tijd genoeg is voor zo'n gesprek). Dat Sustained Shared Thinking werd dan onderwerp van een opdracht. We kregen drie uur om die in groepjes voor te bereiden, maar in een half uur waren we al klaar. Off to bed, denken jullie dan waarschijnlijk, maar helaas moesten we daarna naar de aula om dat MISSCHIEN voor te stellen, dus dat betekende twee uur half met onze vingers draaien. Lisa en ik zijn dan maar postzegels gaan kopen om de dag toch een BEETJE nuttig te laten voelen.
Dus, wat kunnen we hieruit besluiten? Dat we definitely op zoek zullen gaan naar interessanter vakken, want zo kunnen we onze tijd hier niet vullen. We hebben elk al een drietal voorstellen ingediend en zijn nu aan t hopen op een 'yes, you can' van onze 'mama' hier op de campus. Fingers crossed dat het lukt!
Voor de rest toch nog even goed nieuws, want ik zit dit tekstje hier te typen in mijn (nieuwe! And I still love it here! =p) kamer! No biggy, kunnen nieuwe lezers denken, maar de anciens weten al dat er normaal geen internet op de kamer was. Waar zit het addertje? Het addertje heet Katy en Katy heeft haar eigen internet. Katy is ook zo vriendelijk om dat internet met andere mensjes te delen tegen een klein zakcentje, dus ik haalde mijn zakcentjesvarken boven, brak hem in duizend stukjes en zocht naar wat zakcentstukjes om Katy vanavond een leuke uitgaansavond te geven. Zij gelukkig met haar booze, ik gelukkig met mijn internet, het leven kan soms mooi zijn.
Trouwens, ik heb mijn instellingen veranderd, jullie zouden nu allemaal in staat moeten kunnen zijn om reacties te posten! Nog meer vreugdevol nieuws dus!
Maar nu ga ik weer wat werken aan de bachelorpaper, 'geen internet' is geen valid excuus meer (bummerrrrrrrr), dus ik begin eraan!
Cheers!
Een best wel gelukkige Maaike
Ps, Perkamentus (aka Perkie (onze parkiet): gelukkige vermaanddag morgen! *kusje*
Pps: Papa: gelukkige verjaardag gisteren!
Gisteren hadden we dus de allereerste schooldag en tussen ons gezegd en gezwegen, we waren even nerveus als kleutertjes die een laatste kusje van hun mama hadden gekregen om naar die vreemde mevrouw te moeten gaan en al die andere kindjes die daar met vreemd speelgoed aan het spelen zijn, maar dan zonder het geruststellende van de mama (wegens een paar honderd kilometers afstand en zee tussen ons in), wat er dus voor zorgde dat we NOG nerveuzer waren dan onze kleutertjes.
Gelukkig werkte het mentale kompas van ondertekende (I know, I am as surprised as you are) best goed, want we vonden Hall A (die verrassend genoeg niet in blok A lag, maar in Blok C (die Engelsen toch)) zonder grote problemen (behalve dan de open mond van Stijn die echt totaal geen idee had waar hij zich bevond (hoewel de mond best groot was, viel het probleem van de grote open mond dus best mee)). Daar aangekomen (huge place, kan de KATHO iets van leren (Hogent niet, tis gelijk die grote aula's in de A-blok)) beslisten we ons als goede studentjes te gedragen en ons eens niet op de laatste rij te placeren (ik had opeens wat last van open-plein-vrees...). Ons voorstellen aan de (trouwens heel erg sympathieke) lector ging van een leien dakje en de les kon beginnen. Die les was... eu... goed, als we er dan één woord moeten op plakken, laten we het dan het etiketje 'traag' geven. Er werd een uur gediscussieerd over een filmpje van dertien minuten. Laten we zeggen dat mevrouw Schoors ons er in twintig minuten al van had verlost, maar hier bleven we dus maar doorgaan over de manieren waarop kleuters wiskunde kunnen leren zonder het gevoel te hebben wiskunde te leren (if you know what I mean).
Daarna kregen we nog een uurtje les over Sustained Shared Thinking, wat er gewoon op neerkomt dat je als kleuterleidster de tijd moet nemen om een diepgaand gesprek met een kleuter te voeren (om dan tot het besluit te komen dat er eigenlijk zelden tijd genoeg is voor zo'n gesprek). Dat Sustained Shared Thinking werd dan onderwerp van een opdracht. We kregen drie uur om die in groepjes voor te bereiden, maar in een half uur waren we al klaar. Off to bed, denken jullie dan waarschijnlijk, maar helaas moesten we daarna naar de aula om dat MISSCHIEN voor te stellen, dus dat betekende twee uur half met onze vingers draaien. Lisa en ik zijn dan maar postzegels gaan kopen om de dag toch een BEETJE nuttig te laten voelen.
Dus, wat kunnen we hieruit besluiten? Dat we definitely op zoek zullen gaan naar interessanter vakken, want zo kunnen we onze tijd hier niet vullen. We hebben elk al een drietal voorstellen ingediend en zijn nu aan t hopen op een 'yes, you can' van onze 'mama' hier op de campus. Fingers crossed dat het lukt!
Voor de rest toch nog even goed nieuws, want ik zit dit tekstje hier te typen in mijn (nieuwe! And I still love it here! =p) kamer! No biggy, kunnen nieuwe lezers denken, maar de anciens weten al dat er normaal geen internet op de kamer was. Waar zit het addertje? Het addertje heet Katy en Katy heeft haar eigen internet. Katy is ook zo vriendelijk om dat internet met andere mensjes te delen tegen een klein zakcentje, dus ik haalde mijn zakcentjesvarken boven, brak hem in duizend stukjes en zocht naar wat zakcentstukjes om Katy vanavond een leuke uitgaansavond te geven. Zij gelukkig met haar booze, ik gelukkig met mijn internet, het leven kan soms mooi zijn.
Trouwens, ik heb mijn instellingen veranderd, jullie zouden nu allemaal in staat moeten kunnen zijn om reacties te posten! Nog meer vreugdevol nieuws dus!
Maar nu ga ik weer wat werken aan de bachelorpaper, 'geen internet' is geen valid excuus meer (bummerrrrrrrr), dus ik begin eraan!
Cheers!
Een best wel gelukkige Maaike
Ps, Perkamentus (aka Perkie (onze parkiet): gelukkige vermaanddag morgen! *kusje*
Pps: Papa: gelukkige verjaardag gisteren!
Abonneren op:
Reacties (Atom)