Ik merkte dat jullie al een week zonder lectuur zitten en daar wil ik nu snel even verandering in brengen, voor ik later op de dag mijn mama en papa mag verwelkomen! (Jej!)
Zaterdag werd een fantastisch shoppingdagje! Ze hebben hier heel veel redenen om solden te geven en degene die nu aan de orde is, is ‘mid term’. Geen bezwaar voor ons natuurlijk! En hoewel je misschien zou denken dat mid term solden er zijn om de overige winterkledij kwijt te spelen, vergeet het maar! Natuurlijk lagen wollen truien afgeprezen, maar ook de helft van de T-shirts en zelfs zomerjurkjes vonden we aan -50 tot -70% in onze (recent verklaarde) favoriete winkel: Jane Norman.
Eenmaal het duister begon te vallen (niet letterlijk natuurlijk), trokken Maaike en ik naar de quayside. Je zou kunnen zeggen: ‘Heb je nu nog niet genoeg van al die bruggen?’, maar het antwoord daarop is volmondig ‘nee’! Bovendien waren de bruggen nu heerlijk verlicht én ging de Millennium Bridge open! Geef toe, dat moesten we toch eens gezien hebben!
Woensdag waren we dan uitgenodigd door onze klasgenootjes om mee uit te gaan! ‘Great!’, dachten we. Het zou de ideale gelegenheid worden om hen beter te leren kennen!
Helaas strooide een misverstand behoorlijk wat roet in het eten… Hieronder een kort scenario…
Wij hadden geen idee van waar we moesten zijn, dus hadden we met Rose afgesproken aan de Millennium Bridge. Maaike en ikzelf nemen dus de bus en wandelen (een klein halfuurtje, OP hakjes) naar de quayside. Eenmaal daar toegekomen krijgen we een telefoontje van Rose om te zeggen dat ze er bijna is, dat ze al aan het modern gebouw van de campus staat. -Hé, wacht eens even, de campus is de andere kant van de stad; de kant waar we net vandaan kwamen- Inderdaad, we hadden het hele eind gewandeld om nu aan de misse brug te staan… Blijkbaar noemt iedereen in onze klas de Northumbria Bridge (ja, onze unief heeft een brug :D) ook de Millennium Bridge (kwestie van verwarring te scheppen) en dus stonden wij verkeerd… Rose ging me dan het nummer van Phil doorsms’en, zodat we konden laten weten als we aan de juiste brug stonden en dan ging hij ons komen oppikken. Helaas, daar stopt het niet: Rose haar gsm begaf het en daar stonden wij zonder nummer (het enige nummer dat we hadden was dat van Rose en ook zij was de enige met onze nummers). We hebben zo’n drie kwartier gewacht aan de Northumbria Bridge en besloten toen (koud, met pijnlijke voetjes en heel teleurgesteld) terug te keren naar onze Hall.
Eenmaal daar terug toegekomen merken we de berichtjes van onze klasgenootjes op facebook: Phil stond ons op te wachten aan de brug (maar daar moeten we hem dus mislopen hebben) en we kregen ook het telefoonnummer van een ander meisje, maar het was dus te laat…
In elk geval zorgden deze berichtjes er wel voor dat onze ontgoocheling wat verdween, want ze hadden dus best wel moeite gedaan voor ons en waren ons niet vergeten!
Bovendien hebben ze beloofd om het nog eens over te doen, dus daar kijken we alvast naar uit!
Nu is het tijd om naar de volgende lecture te vertrekken, dus tot binnenkort!
Zoen
Lisa
Geen opmerkingen:
Een reactie posten