!WARNING! Voor alle mensen die een hekel hebben aan Valentijn: gelieve niet verder te lezen.
!WARNING! Voor alle mensen die een verslag van een dag in Newcastle verwachten: gelieve niet verder te lezen.
Zo, nu is mijn publiek gereduceerd tot maximum twee personen of zo (hoi!). Ik had mijn liefje een volledig volgeschreven kaart verstuurd zodat hij op Valentijn iets zou hebben om zijn hartzeer wat weg te nemen. UNFORTUNATELY besliste de Belgische post (met de nu wel heel erg nieuwe en heel erg coole naam 'Bpost') om te staken. Dankjewel daarvoor, meneren de postbodes... Dus! Dacht ik, laat ik dan maar een verhaaltje voor het slapengaan posten. Dit heeft dus NIETS te maken met mijn avontuur in Newcastle en NIETS met ook maar iets educatief verantwoord. Hou kotszakjes in de buurt (of lees gewoon niet verder =p (dat zijn like DRIE waarschuwingen, dus niet boos zijn als je teleurgesteld bent in mij!).
Er was eens een knap prinsesje dat leefde in een heel klein landje. Na heel veel jaren in dat landje gewoond te hebben, voelde het prinsesje dat het tijd was om de wijde wereld in te trekken en heel wat avonturen te beleven. Dus nam het prinsesje haar mooiste handtas en deed ze haar leukste schoenen aan (hakjes, who cares about blisters when your feet look good?). Ze kuste de koning en de koningin gedag en ging op stap. Ze liep langs grote kastelen en kleine kastelen, mooie kastelen en lelijke kastelen, langs rode, blauwe, bruine en zelfs één gouden kasteel. Ze genoot van de vrijheid die het reizen haar gaf en voelde zich helemaal opleven. Na een tijdje werd het prinsesje moe en ging ze op zoek naar een plek om te overnachten. Opeens liep ze langs het allergrootste kasteel dat ze ooit gezien had. Het was lelijk, oud en grijs, maar er leefden prinsen en prinsessen, dus moest het wel een kasteel zijn, dacht het prinsesje. Ze klopte aan en vroeg een plekje om te blijven slapen. Het prinsesje werd er met open armen ontvangen en al vlug maakte ze heel wat vriendjes. Ze leerde er heel wat leuke prinsjes kennen en leerde voor het eerst hoe een gebroken hart aanvoelde, maar haar medeprinsesjes en –prinsjes en veelvuldige bezoekjes aan de koning en de koningin bleken een goede lijm te zijn om de stukjes weer aan elkaar te plakken.
Haar avonturen liepen niet altijd van een leien dakje en ze had best wel wat problemen met draken, trollen en andere sprookjesschoonheden. Toch lieten de koning en de koningin het prinsesje haar dromen vervullen en die droom kreeg na drie jaar een nieuwe hoofdrolspeler. Het prinsesje had voor de zoveelste keer haar hart wat lijm moeten geven (het begon er toch best wat beschadigd uit te zien), toen ze in de ogen keek van het mooiste prinsje dat ze ooit had gezien. Maar ons prinsesje werd wat verlegen en ook de prins wist niet goed wat zeggen. Toch bleef hij in haar hoofd rondspoken, zo’n prins kon ze niet laten ontsnappen! Ze besliste om het avontuur aan te gaan, ze zou zijn hart veroveren. Diezelfde dag besloot ze een ander prinsesje in het gebouw te bezoeken. Prinsje, die toevallig naast de andere prinses woonde, was zo verstrooid geweest zijn deur open te laten en voor hij het wist stond daar een blond, babbelziek prinsesje commentaar te geven op zijn gordijnen en hem te bombarderen met vragen. Het prinsje wist niet waar hij het had, zo’n nieuwsgierig prinsesje had hij nog nooit ontmoet! Maar ze was zo lief en zo mooi dat hij dat niet eens erg vond en gelukzalig glimlachend naar haar woordenstroom zat te luisteren.
‘Ik wil hem!’, zei de prinses tegen zichzelf. Daar schrok ze best wat van, zo vastbesloten had ze zich nog nooit gevoeld. Zorgvuldig plande ze haar volgende stappen. Uiteindelijk was het hele actieplan niet nodig, want voor ze het wist was ze een hele avond bezig naar adem happen terwijl ze in zijn ogen aan het verdrinken was. Het gesprek duurde tot lang na bedtijd, maar toch voelde het alsof ze maar twee woorden met elkaar gewisseld hadden.
Ze besloten elkaar nog eens te ontmoeten en voor ze het wisten lagen ze in elkaars armen en gaven ze elkaar de beste eerste kus die de geschiedenis van sprookjeswereld ooit had meegemaakt. Het prinsesje gaf haar beschadigde hart aan haar prinsje en die genas het in een handomdraai.
We zijn intussen al meer dan drie jaar verder en ik heb uit goede bron vernomen dat het prinsje en prinsesje nog steeds hun dromen samen aan het waarmaken zijn. Ze bouwen momenteel aan een eigen kasteeltje niet zo heel ver van de plek waar ze elkaar ontmoet hebben. Het prinsesje is nu op een heel groot avontuur ver weg van haar prins, maar ondanks de vele draken, heksen en boze tovenaars op hun weg, zal ook dit avontuur hen niet klein krijgen, en zullen ze eindelijk hun ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ beleven.
Hallo,
BeantwoordenVerwijderenaangezien ik reageer heb ik ook de volledige tekst gelezen: niet omdat ik pro of contra ben... maar eigenlijk gewoon uit nieuwsgierigheid, na DRIE waarschuwingen !!
Ik wou eigenlijk gewoon laten weten dat de post niet over het hele land heeft gestaakt! Vandaag ontving ik van Stijn een prachtige kaart... :o) Dus misschien kwam jouw exemplaar ook wel terecht bij het prinsje !!
Groetjes,
Hanne
ps:Stijn, heel erg dank je wel !
Hoi!
BeantwoordenVerwijderenO, ik zal m eens moeten zeggen dat m zn postbus checkt na zijn werk. Ben eens benieuwd ^^. En lucky you, ik ben nog altijd aan t wachten op mijn eerste kaart =p (maar heb uit goede bron vernomen dat hij onderweg is (jej!))
hehe, leuk dat alles goed is toegekomen... van mij wast wel geluk dat de post staakte anders was et te vroeg toegekomen xD
BeantwoordenVerwijderenPrinsesje,
BeantwoordenVerwijderenNu ben je toch wel een hoofdrolspeler in dat verhaal vergeten zeker!!!!!
Diene koning en koningin waren niet zo onnozel om hun oudste dochter alleen te laten vertrekken naar dat grote, toen-nog-onbekende kasteel. Ze gaven haar een ELITE wacht (1 volunteer, but hey King Arthur was one man too!!) mee die haar moest verdedigen tegen de allerslechtste wezens die er bestaan. (Eigenlijk had die Edele Ridder wel andere dingen aan zijn hoofd dan een beetje draken en trollen wegjagen van die prinses, maar dat is niet iets dat we in dit verhaal moeten vertellen) De Edele Ridder, die by the way uitblonk in de krijgskunst ;), had echter wel enkele goede, levensnoodzakelijke items mee in zijn zadeltas. Zoals een luisterend oor, een uithuil-schouder, de provisie-aanvuller, de voorraadkamer en noem maar op. Eigenlijk was deze Ridder haar huishaven in dat vreemde kasteel (niet dat ze daar super-blij mee was die eerste maand(en)).
Op een avond echter bleek een onschuldige "goedenavond" en het opnoemen van de namen een officiële voorstelling van onze Prins te zijn aan de Edele Ridder. (die Ridder hoorde dat natuurlijk pas twee dagen later)
Tegenwoordig wordt er nog menige veldslag tussen Prins en Ridder uitgevochten in het Koninkrijk, maar dat is "just for the fun". (en geen schadelijke gevolgen voor één of ander kasteel)
Bij deze is mijn zegje gezegd (en blijkt dat ik toch literair een beetje uit de voeten kan als het onderwerp mij aanstaat (ridders en draken en slechteriken) zodat dit mijn eerste post is op deze blog).
Zeg nu nog maar eens dat er geen reacties komen. Miljaar zo'n tekst.
Grts
De Edele Ridder
(aka dé grote broer)