Hellooooooo, world! Ha, jullie waren al van plan om mij te belagen met enorm boze e-mails en sms'jes en facebookberichten en weetikveelwaaroverjullieallemaalbeschikkenvancommunicatiemiddelenommensenmeeteambeteren, omdat jullie ervan overtuigd waren dat ik t niet ging halen e, mn andere berichtje van de week?? Wrong! I made it! 'Cause here I am, baby!
Haha, jullie denken waarschijnlijk, man, die Maaike staat actief en yes, totally true, ik BEN superactief. Het zonnetje schijnt nu al drie dagen superduperheerlijk en niets kan mijn humeur verpesten! Of toch bijna niets (als Prins me opeens zou dumpen, zouden hier heel wat minder vrolijke berichtjes staan... =p).
Goed, best een bewogen weekje achter de rug, dus ik zal er maar eens aan beginnen, denk je ook niet?
Hmmmmm, ik moet al diep nadenken om te bedenken wat we maandag gedaan hebben, maar goed, mn hersencelletjes zijn nu ook niet helemaal afgestorven (en oke, eerlijk is eerlijk, k heb Lisa toch wel even moeten vragen wat we dinsdag en woensdag gedaan hebben, maar goed, t was niet zoooo interessant, dus dan kan je mij dat niet kwalijk nemen e), dus ik weet nog dat we maandag naar Morpeth zijn geweest, een klein stadje op een half uurtje bus van Newcastle (langer zou de rit niet mogen duren, want als er één iets is dat k nog altijd niet gewoon ben, dan is t wel de rijstijl van de buschauffeurs (en nee, t is niet in de positive way)). Daar was de school met al de cute kindjes waar k jullie in t vorige berichtje over verteld heb, maar toen we erdoor reden, vonden we t best leuk, dus besloten we het dorpje zelf even te verkennen. T was best leuk, klein maar gezellig met een supermooi park (vraag me niet wat er met mij scheelt, maar ik ben opeens volledig pro-parken... Hopelijk ben ik vlug genezen van dat virus. Of wait, mss ook niet, want k vind t best leuk (daaaaaaaaaaamn, who am I and where is Maaike?)). Helaas hebben we alles gezien onder een heerlijk laagje nattigheid, want de weergoden waren ons helaas niet goedgezind. O well, we lieten t niet aan ons hart komen en ons fototoestel moest weer een paar overuren doen.
Geen zorgen, we laten het beestje ook genoeg rusten, want dinsdag bleven we lekker ouderwets aan onze haard en het enige dat een klein beetje meldenswaardig is (ik zei, een klein beetje e, dus niet teleurgesteld zijn), was de afspraak met onze 'mama' hier. Gewoon even zien of we nog leefden (which is the case), niet depressief waren door het gemis van ons kikkerlandje (which is NOT the case, hell no!) en of we nog altijd heel gelukkig waren met alles wat we hadden en deden in Newcastle (ow, yeah, baby!).
Woensdag had de zon eindelijk haar andere batterij gevonden, want opeens zagen we dingen die verdacht veel leken op zonnestralen! Tja, konden we moeilijk negeren, dus gingen we naar t stad voor een rondje cultuur. We deden de musea die we nog niet bezocht hadden, bekeken een middeleeuws huis en liepen wat door t stad. Man, we zullen t hier toch wel missen, hoor. Altijd zie je wel iets nieuws en altijd is er wel iets te beleven/te zien/te bezoeken/te horen/te kopen... Het zal een gemis worden, elke dood momentje kunnen opvullen met een bezoekje aan t stad.
Donderdag hadden we dan de allerlaatste schoolse verplichting van onze universiteitscarrière. We mochten eens in een secundaire school gaan observeren. De belangrijkste vaststellingen:
Jongeren zijn jongeren, of ze nu Belgisch zijn of Brits, ze zien er hetzelfde uit, ze klinken hetzelfde (niet van taal, maar van intonatiepatronen (bored tijdens de les, keiluid tijdens de pauze)) en ze ruiken hetzelfde.
Het Belgische systeem en het Britse systeem: slightly different, same results. In de Engelse scholen doen ze al veel meer hun best omtrent het activeren van de leerlingen, maar de resultaten zijn even slecht (of goed) als bij ons waar je gewoon een les doceert (alli, onze leerkrachten van in t secundair deden dat e, wij gaan t uiteraard allemaal helemaal anders aanpakken (=p)).
Britse scholen met geld = wauw. ELK klaslokaal heeft een smartboard, een computer en kilo's didactisch materiaal. Wauw. En dan heb je nog altijd leerkrachten die zeggen, Meh, valt wel mee. Kom eens naar t college in Diksmuide, schatjes...
Vrijdag scheen de zon NOG meer, dus hijsten Lisa en ik ons in ons zomerste jurkje (I confess, mine is new... (70% af! KON k niet laten liggen!!)) en gingen we op de city campus iets drinken. Alcohol in t midden van de uni? No problem! Iedereen zat met een pintje of wodkamix te genieten van de zon op het binnenplein van de uni. Iets waar de Katho iets van zou kunnen leren? Mss... Als ze de studenten ertoe zouden kunnen aanzetten om hun viezigheid zelf op te ruimen...
Daarna gingen we naar t stad. Ik had een leuk cadeautje bedacht voor mn zusje (die deze blog leest, dus ik kan jullie niet verklappen wat t is (sorry, Sietske =p)) en daarvoor moest ik in de Primark zijn. Primark = C&A, maar dan superduperpopulair bij ALLE lagen van de bevolking en ALLE leeftijdsgroepen. Anyways, wat ik mee had, kostte £6 (ja, ik kan leuke cadeaus vinden voor weinig geld =p). Goed, nu heb ik een fobische angst voor muntjes en laat dat nu even mijn dood zijn (alli, ni echt DOOD dood e, gw, dodelijk... lees gewoon verder als je wil weten wat k bedoel). Goed, dus ik GAF de sympathieke-mevrouw-aan-de-kassa-die-mij-binnen-de-paar-minuten-niet-meer-zo-sympathiek-leek mijn blaadje van £10 (ORANJE van kleur (heel belangrijk detail, let op t vervolg van mn story-without-happy-end)) en een stukje van een pond. ZODAT ik dan een BLAADJE van £5 terug zou krijgen (GROEN van kleur). MAdam-de-niet-meer-zo-sympathieke-kassierster BEKIJKT nog mijn blaadje om te zien of t wel echt is (it was), stopt t in haar kassa samen met mn muntje van een pond en sluit dat ding. Huh? Waar is mijn mooi shiny blaadje van £5? Welk shiny blaadje van £5, vraagt de helemaal-niet-meer-zo-vriendelijke-kassierster mij. Mevrouw-de-niet-zo-snuggere-kassierster dacht dus dat ik £6 had gegeven ipv £10. Verantwoordelijke erbij, geld tellen, vertellen dat ik echt wel een blaadje van 5 gegeven heb (ja, want oranje en groen, dat is dezelfde kleur (en ja, ik zal ECHT WEL een half uur wachten als k niet 150% overtuigd was van mn gelijkà). Vragen voor een tweede telling, tweede telling, alweer geen vijf pond teveel in de kassa (want ja, de klant geloven, dat is toch echt wel teveel gevraagd). Anyways, mijn goedkope cadeautje werd opeens toch wat duurder en na een half uur discussiëren en geld tellen en mij niet geloven ben k t afgetrapt. Je bent maar beter blij met je cadeautje, zusje van me! Goed, UITERAARD was ik niet echt meer het lieve, vrolijke meisje van een half uur ervoor, maar goed, ik heb t overleefd. Hoewel k me er toch best slecht over voelde, das like 40 minuten werken voor mij en das zomaar weggesmeten door een stomme kassierster. En k bedoel, een telling van de kassa is zo'n zever e, de kans dat ze like vijf pond teveel heeft meegegeven aan mensen in een volledige dag is superreëel (en een MIStelling is nog reëler, want ze kwamen bij beide tellingen volledig andere getallen uit)... Grrrr. En seriously... Zie ik er ECHT uit alsof ik zou liegen over £5??
Soit, de zaterdag was ALWEER een heerlijke dag vol bloemengeur en zonneschijn (heb je m? Heb je m? Rozengeur en maneschijn, bloemengeur en... O well...). We besloten onszelf eens tot het uiterste te brengen en... we. wandelden. naar. het centrum. Ongelofelijk maar waar. Toegegeven, ik had een paar leuke blaren waar toen k er in stekte wat water uit kwam, maar t was echt heel erg leuk. Iedereen is in zo'n heerlijke stemming e, als de zon schijnt. De vriendelijke Geordies (inwoners van Newcastle, remember?) zijn nog vriendelijker dan anders!
En dan zijn we toegekomen op het dagverslag van vandaag! Op het menu stond een metroritje als voorgerechtje. Vervolgens een soepje van markt, zon, hotdogs en cupcakes. Hoofdgerecht werd alweer een metroritje, met als dessert nog een ander marktje in het metrostation van een heerlijk dorpje aan de zee. Koffie werd gereserveerd met nog maar eens een metroritje. Alles overgoten met een vleugje zon en een heel goedgezinde Maaike en Lisa. Fantastisch toch?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten