Lessen? Die gebeuren hier ook!

Er zijn nu al zoveel berichten gepubliceerd over zoveel verschillende onderwerpen, maar het onderwerp school werd angstvallig uit de weg gegaan, zou iemand kunnen denken. Is dat werkelijk zo? Misschien...
Gisteren hadden we dus de allereerste schooldag en tussen ons gezegd en gezwegen, we waren even nerveus als kleutertjes die een laatste kusje van hun mama hadden gekregen om naar die vreemde mevrouw te moeten gaan en al die andere kindjes die daar met vreemd speelgoed aan het spelen zijn, maar dan zonder het geruststellende van de mama (wegens een paar honderd kilometers afstand en zee tussen ons in), wat er dus voor zorgde dat we NOG nerveuzer waren dan onze kleutertjes.
Gelukkig werkte het mentale kompas van ondertekende (I know, I am as surprised as you are) best goed, want we vonden Hall A (die verrassend genoeg niet in blok A lag, maar in Blok C (die Engelsen toch)) zonder grote problemen (behalve dan de open mond van Stijn die echt totaal geen idee had waar hij zich bevond (hoewel de mond best groot was, viel het probleem van de grote open mond dus best mee)). Daar aangekomen (huge place, kan de KATHO iets van leren (Hogent niet, tis gelijk die grote aula's in de A-blok)) beslisten we ons als goede studentjes te gedragen en ons eens niet op de laatste rij te placeren (ik had opeens wat last van open-plein-vrees...). Ons voorstellen aan de (trouwens heel erg sympathieke) lector ging van een leien dakje en de les kon beginnen. Die les was... eu... goed, als we er dan één woord moeten op plakken, laten we het dan het etiketje 'traag' geven. Er werd een uur gediscussieerd over een filmpje van dertien minuten. Laten we zeggen dat mevrouw Schoors ons er in twintig minuten al van had verlost, maar hier bleven we dus maar doorgaan over de manieren waarop kleuters wiskunde kunnen leren zonder het gevoel te hebben wiskunde te leren (if you know what I mean).
Daarna kregen we nog een uurtje les over Sustained Shared Thinking, wat er gewoon op neerkomt dat je als kleuterleidster de tijd moet nemen om een diepgaand gesprek met een kleuter te voeren (om dan tot het besluit te komen dat er eigenlijk zelden tijd genoeg is voor zo'n gesprek). Dat Sustained Shared Thinking werd dan onderwerp van een opdracht. We kregen drie uur om die in groepjes voor te bereiden, maar in een half uur waren we al klaar. Off to bed, denken jullie dan waarschijnlijk, maar helaas moesten we daarna naar de aula om dat MISSCHIEN voor te stellen, dus dat betekende twee uur half met onze vingers draaien. Lisa en ik zijn dan maar postzegels gaan kopen om de dag toch een BEETJE nuttig te laten voelen.
Dus, wat kunnen we hieruit besluiten? Dat we definitely op zoek zullen gaan naar interessanter vakken, want zo kunnen we onze tijd hier niet vullen. We hebben elk al een drietal voorstellen ingediend en zijn nu aan t hopen op een 'yes, you can' van onze 'mama' hier op de campus. Fingers crossed dat het lukt!
Voor de rest toch nog even goed nieuws, want ik zit dit tekstje hier te typen in mijn (nieuwe! And I still love it here! =p) kamer! No biggy, kunnen nieuwe lezers denken, maar de anciens weten al dat er normaal geen internet op de kamer was. Waar zit het addertje? Het addertje heet Katy en Katy heeft haar eigen internet. Katy is ook zo vriendelijk om dat internet met andere mensjes te delen tegen een klein zakcentje, dus ik haalde mijn zakcentjesvarken boven, brak hem in duizend stukjes en zocht naar wat zakcentstukjes om Katy vanavond een leuke uitgaansavond te geven. Zij gelukkig met haar booze, ik gelukkig met mijn internet, het leven kan soms mooi zijn.
Trouwens, ik heb mijn instellingen veranderd, jullie zouden nu allemaal in staat moeten kunnen zijn om reacties te posten! Nog meer vreugdevol nieuws dus!
Maar nu ga ik weer wat werken aan de bachelorpaper, 'geen internet' is geen valid excuus meer (bummerrrrrrrr), dus ik begin eraan!
Cheers!
Een best wel gelukkige Maaike
Ps, Perkamentus (aka Perkie (onze parkiet): gelukkige vermaanddag morgen! *kusje*
Pps: Papa: gelukkige verjaardag gisteren!