Zoals beloofd hielden we het vandaag heel erg educatief verantwoord. That is: slapen tot kwart over negen, ontbijten om half tien, bus om half elf om dan om elf dat educatief-verantwoord-zijn in daden om te zetten. Het plan ging goed tot stap drie. Na iedereen heel erg opgejaagd te hebben na stap twee (we houden ervan nogal lang aan de ontbijttafel te zitten, daar is niets mis mee, wees blij dat ik al de moeite doe om te ontbijten (ik had ook tot kwart over tien in mijn bed kunnen blijven liggen en DAN iedereen hebben zitten opjagen om de bus zeker niet te missen)), bleek dat de schoolbus (waar ik ook nog een verhaal over heb! Wacht e! (zoveel te vertellen, zo weinig tijd (daar kom ik NA het busverhaal op terug!)) uiteindelijk pas om elf kwam. Mijn vreemde hoofd was erin geslaagd de cijfers 55 om te zetten in 30 (of zo) en zo kwam het dus dat Lisa en Stijn half aangekleed helemaal buiten adem aan het wachten waren op een bus die niet kwam. (Dat was een grapje, ik zou mijn kindjes nooit buiten laten zonder dat ze warm ingeduffeld waren, echtig!). Nadat de bus er dus een half uur te laat (volgens mijn hoofd dus, niet volgens de timetable die trouw in Lisa's ruzak verblijft) aan kwam, gingen we richting de stad waar al onze wildste dromen moesten uitkomen. En dat deden ze (hoewel ik uiteraard niet weet wat Lisa's en Stijns wildste dromen inhouden (don't wanna know either!))! Je weet het of niet, maar toen ik als een zeventienjarige puber op reis met het gezin Cambridge bezocht, was ik SMOORverliefd geworden. Dat er een stad bestond die Cambridge ooit uit mijn hart zou wissen, dat zou ik nooit geloven. En dat doet Newcastle niet (teleurstelling e =p), althans, NU nog niet (opluchting! =p). Wie weet kunnen er wel meerdere namen op het plekje 'droomsteden'?
De stad heeft ons geen enkele seconde teleurgesteld. De zon scheen, de mensen waren vriendelijk en de stad was prachtig, wat wil een mens nog meer? Uiteraard hoor ik de mensen die mij een beetje kennen al vragen hoeveel keer ik verloren ben gelopen. Dus: hoeveel keer ben je verloren gelopen, Maaike? Geen enkele keer, meneer! Toch moet ik met tegenzin melden dat ik dat niet helemaal aan mezelf te danken heb. Stijn is dan misschien een krak in het verloren lopen op campussen en in gebouwen, maar geef hem een plannetje in de hand en je komt door het hele land (of stad), net zoals hij gepland heeft. Zoals een volleerde stadsgids gaf hij ons dus de grand tour of the city. En zowel de tour als de city waren meer dan goedgekeurd, als je het aantal foto's bekijkt die genomen zijn geweest (vandaag mocht mijn nieuw fototoestel 220 keer werken...). Uiteraard is een foto duizend woorden waard, dus ik ben nu op zoek naar een manier om jullie te delen in het absolute plezier die de stad ons gaf, ik hou jullie op de hoogte!
Na de grand tour de la ville, zijn we nog een museum binnengegaan (for free, can you believe it?). Uiteraard was de hele bovenverdieping gesloten (overkomt mij altijd), waardoor we na twintig minuten alweer buiten stonden. Na nog even door de winkelstraten geslenterd te hebben, gingen we met een gerustgesteld gevoel naar huis, Newcastle wasn't a bad decision at all!
Nu nog het verhaal van de bus! Op duizenden zaken kon je het lezen: Northumbria University heeft een 'gratis busdienst' van Coach Lane Campus (onze stek) naar the City Campus (the Wonderland we talked about yesterday). Na zaterdag al ondervonden te hebben dat de 'gratis busdienst' enkel tijdens de week gebeurde, waren we gisteren toch best benieuwd naar wat dat nu precies inhield, een 'gratis busdienst'. Stijn kwam als eerste in aanraking met ons busje en als ik zeg busJE, dan bedoel ik ECHT WEL busJE. 's morgens stond onze jongen te wachten op de bus en toen er opeens een omgebouwde camionet stopte aan de bushalte met het logo van de uni erop, bleek dat de 'gratis busdienst' dus niet veel meer was dan die camionet. Hmm, dachten wij na Stijns zielige smsje, laten wij even checken of dat nu nog altijd zo is. Wie weet bestaat Harry Potter echt en heeft hij de omgebouwde camionet nog eens verder kunnen ombouwen tot een echte bus? Dus toen WIJ vol verwachting aan het wachten waren op de bus, was de teleurstelling groot: Harry bestaat echt niet, het busje (helaas)nog altijd wel... We waren echt al helemaal gedesillusioneerd in heel de uni gewoon door die stomme bus! UITEINDELIJK konden we dan toch terugkeren met een gewone huis-tuin-en-keuken-bus, maar man, we hadden toch wel een hele dag visions vol vreselijke 'bus'ritten in de omgebouwde camionet... Harry Potter bestaat, dat heeft de uni-bus ons bewezen! (Jej!).
En nu ga ik, binnen een half uurtje (ik had dus meer tijd dan verwacht), met een grote pot chocolade-ijs (Yes, be jealous, de ijsvoorraad is huge!) en mijn tweede fwiendjes een filmpje bekijken omdat we daar zin in hebben. We hebben onze puntjes gekregen en vonden dat we dat verdienden/nodig hadden.
Ik hou jullie dus zeker op de hoogte voor eventuele oplossingen rond 'How can I show my readers my (WONDERFUL) pictures??'
Cheers!
Maaike
Geen opmerkingen:
Een reactie posten