Things we miss in Newcastle

De dingen die gemist worden hier in Newcastle (niet in volgorde van belangrijkheid, eerder in volgorde van inspiratie (en dan nog))

Gratis smsjes! Elke grappige gedachte of gebeurtenis moet nu even wachten tot ze wat gebundeld kunnen worden en elke letter extra kan geld kosten. De grote vrek in ons komt naar boven, maar you can’t blame us, we willen dan ook zo lang mogelijk doen met het bedrag op onze gsm, gewoon, omdat we zo lang mogelijk mensen op de hoogte willen kunnen houden van onze avonturen.

De kookkunsten van mama/papa/zus/broer (kies wat past in elk gezin). Zelf ons potje koken kan best leuk zijn, maar soms eens gewoon je voetjes onder tafel schuiven voor een heerlijk zelfbereide maaltijd à la mama, daar kan toch niet veel tegenop.

Hangt wat samen met het vorige puntje: de gekende ingrediënten! De Engelsen hebben er een handje van weg om alles anders te willen doen, en dat geldt dus ook voor 90% van voedingsproducten. En is het dan toch hetzelfde, geven ze er een andere naam aan (denken we onder andere maar aan de vertrouwde ‘Lays’ die ze hier ‘Walkers’ noemen (rare mensen, die Engelsen)…).

Onze liefjes! Of we elkaar nu elke dag, elke twee dagen of elke week zagen, het was toch iets frequenter dan de één keer in drie maanden die we nu hebben).

Alle zaken die je met liefjes doet: romantisch op restaurant, uren kletsen in bed, hand in hand lopen, een kusje once in a while, een smsje bij een moeilijk momentje, een uitstapje naar zee, een uitstapje naar om het even waar, knuffelen, samen koken, alles opsmullen, in de auto zitten en keiraar meedansen/zingen met de muziek, je handen warmen aan zijn/haar warme rug, verkleumd in een koud bed kruipen en binnen de minuut opgewarmd zijn, een Klaagmuur hebben die je er nog een kusje bovenop geeft, luisteren naar elkaars dag, lachen om de domste dingen, samen film kijken, verslaafd zijn aan dezelfde serie, getroost worden bij een zielige film, in elkaars ogen verdrinken, een verrassing once in a while, de slappe lach om de stomste verhalen, een cocktailtje na een zware dag, een nachtelijke wandeling, samen sporten, elk bezig zijn met iets anders, maar toch samen zijn, lepeltje liggen, wakker worden in elkaars armen, een bioscoopje doen (inclusief giga-emmer popcorn), samen een weekendje weg, gaan shoppen en elkaar ergeren met elkaars kieskeurigheid, je optutten, gewoon omdat hij/zij komt…

De boekenkast! Ik ben (NOG ALTIJD) bezig in Jane Eyre en ik mis mijn gigantische boekenkast waar ik gewoon om het even welk boek kan uithalen om in te verdrinken. En hij is ook nog eens zo mooi om naar te kijken <3

Ons eigen bed. Dat niet piept. ‘nough said.

Het Nederlands! Gelukkig kan k op deze blog nog af en toe iets schrijven, want anders was k een volledige Nederlandsanalfabeet als k terug ben.

Onze vriendjes! Hier moet je duizend keer nadenken voor je aan een zin begint. Niet echt bevorderlijk voor de spontaniteit in een gesprek, kan ik je garanderen.

De roddels! Hier ken je niemand waar ze over roddelen. Vreselijk, want wat is roddelen als je geen bijdrage kan leveren?

Treinritjes met leuke mensen. Ook al zijn we cranky, ze waren toch best zalig, die ritjes =p.

Papa’s die alle problemen kunnen oplossen. Technisch gericht of oriëntatiegericht, om t even, papa’s kunnen alles. Zoals mss toch een oplossing vinden tegen een bed dat piept (suggesties zijn altijd welkom!).

Mijn fiets! Ongelofelijk dat k dit zeg, maar ik (eerder: mijn lichaam) mist de twaalf kilometer elke dag. Zal toch maar eens die loopschoenen vragen aan mams en paps. Straks herkent Prins me niet meer…

Een tv! Wordt niet al te veel gemist (dankzij de gratis videotheek van Stijn =)), maar af en toe eens brainless zappen, hmm, kan best wel leuk zijn.

Een douche waar je de douchekop niet van moet vasthouden. En waar je de temperatuur niet meer moet regelen.

Een bad waarvan je zeker bent dat t heel erg proper is. In een gezellige badkamer.

Een grote spiegel waar we onszelf in kunnen checken vooraleer we de Cruel World ingaan. Hoe kan ik nu zeggen waar mijn nieuwe schoentjes goed mee passen? Ik zie mezelf amper in één geheel.

Internet zonder horten en stoten.

Auto’s die aan de juiste kant van de baan rijden. Oversteken blijft levensgevaarlijk.

Een afwasmachine =p.

Een mixer voor chocolademousse. God, ik mis Belgische chocolade =p.

Een mama die instaat voor de was, zodat er geen dilemma’s zijn die bestaan uit ‘zou dat in de droogkast mogen? K heb t ticketje d’r afgehaald, omdat t stekte’ of ‘Darn, dat werkt hier niet met graden… Zou dat ‘delicate’ zijn of gewoon ‘coloured’?’. Mama’s weten zo’n dingen, wij niet!

Samenhangend met het hierboven: een wasdraad! Bij voorkeur buiten.

Een zus om desserts mee te maken. Alleen is niet zo leuk, een zus is best handig. Hier echter: geen zus, geen koekjes. Bah.

Een koekjeskast die vol zit met honderd keuzemogelijkheden. Onze koekjeskeuze is gereduceerd tot twee soorten. Zielig.

Een grotere schoenenkeuze. En dan heb ik het niet over de keuze in de schoenwinkels (overload!), maar over de keuze in mijn kamer.

Een bakkerij! Een klein wit blokje gesneden… Miss it.

Nu zouden jullie kunnen denken, door al de dingen die we missen, dat we hier helemaal niet graag zijn. Niets is minder waar; al die gaatjes in ons leven geven het een heel nieuwe charme, een charme die we binnen tien jaar nog altijd zullen onthouden en zonder twijfel zullen missen. Dus dit was helemaal geen klaagmail, maar eerder een reminder voor later: we voelden ons zo, we misten best veel, maar damn, we hadden het toch wel goed.

Meer nieuws later!
Zoen
Maaike