Arrived!

We zijn er! Ongelofelijk maar waar, we zijn er in geslaagd Newcastle te bereiken. Na dertien uur boot, twintig minuten bus, twee uur half trein en een kwartier taxi en – naar ons gevoel – uren te voet gewandeld te hebben, hebben we de vijfkamp ‘hoe je te verplaatsen in de wereld’ gewonnen met elk een gouden medaille.
Ik zit nu op Word dit te typen, want we kunnen nog niet op internet. Help mee hopen dat jullie dus morgen iets te lezen krijgen op de blog! Er is sowieso geen internet op de kamers (bummer!), maar we kunnen wel in de gemeenschappelijke ruimte en in de bib. Enig nadeel: heb je paswoord voor nodig en dat krijgen we morgen pas van onze begeleidster.
Voor de rest hebben we al heel wat avonturen beleefd, zo mochten we onder andere eerst een tochtje naar Rotterdam ondernemen om onze boot te halen. Ons bootje had een onherstelbaar handicapje, waardoor hij niet meer zeevaardig bleek en wij op bezoek mochten bij onze noorderburen om daar het broertje van onze boot (zonder handicapjes!) met een bezoekje te eren. En dat broertje mocht er zijn! 12 dekken en tientallen bars, honderden kamers en duizenden bedden. De ‘bedden’ waren uitklapdingen die verrassend genoeg zelfs nog als bed aanvoelden, behalve dan het voortdurende getril van motor (of zo). We waanden ons in een overjaarse massagestoel die al lang vergeten is wat masseren nu weer precies is. In ieder geval heeft dat broertje mooi op ons gewacht, want wij waren de allerlaatste passagiers om in te schepen. Iemand moet de laatste zijn, right?
Na ons pleziervaartje gingen we met de vriendelijkste buschauffeur van Europa naar het centrum van Hull om daar, na een fortuin betaald te hebben voor het kleinste treinkaartje ter wereld, op te stappen op de mooie trein naar Doncaster. Daar namen we de lift (roltrappen horen volgens de Engelsen niet in een station, dus ze voorzien dan maar in liften (mensen met duizenden kilo’s bagage do like this)) naar het juiste perron om ons daar de verbazen over de accuraatheid van de informatieborden van de treinmaatschappij. De rit naar Newcastle city bracht ons naar de vriendelijkste treinbegeleider van Europa (yes, we do meet interesting people) die ons duidelijk maakte dat die mooie trein waarin we reisden van Belgische makelij was. De Belgen kunnen er wat van als t voor de Engelsen is =p.
Daarna propten we de honderdduizenden kilo’s materiaal die we meesleurden in een grote taxi die ons afzette op de campus waar we nu zitten, Coach Lane Campus. We kregen een sleutel met een kamer en ook een sleutel met een postbus (dus handgeschreven brieven, kom maar af!
Lisa Alsberghe - room 12/Stijn Ureel - room 15/ Maaike Verbouw - room 18
Hadrian Hall
Coach Lane Campus Benton
Newcastle upon Tyne
Tyne & Wear
NE7 7XA).
Na twee uur acclimatiseren (lees: legen van veel te volle tassen en ophangen van veel te mooie foto’s), gingen we op zoek naar iets om ons maagje te vullen en dat iets werd de Sainsbury’s (=een soort van Tesco (=een soort van Delhaize)) waar we onze eerste ponden verdeden aan ingrediënten voor spaghetti (my specialty), zoetzure kip-pasta (lisa’s specialty) en fish sticks + broccoli + rijst (Stijn’s specialty). Ontbijtjes werden ingeslaan, beleg en besmeersel voor boterhammen, de boterhammen zelf, vocht for our needy body en nog zoooooooooooooooveel meer. Daar hadden we ook een legendarische zoektocht naar ‘een stekker’, want mijn stekker bleek niet in de stekker te kunnen (if you know what I mean). Uiteindelijk heeft een heel erg vriendelijke meneer ons verlost van ons lijden en schaften we ons elk eentje of tweetje aan.
Na heel veel gezeul (was die weg echt niet langer geworden sinds de heenreis?) kwamen we aan, verdeelden we alle spullen over frigo’s/diepvriezen/keukenkastjes (we hebben er elk eentje! *blij*) en deden ons tegoed aan een van de heerlijkste broodjes uit Engelands geschiedenis. Net als de boter, de choco, de kaas en de hesp (allemaal voor ons! De Engelsen moeten maar zelf zorgen voor hun beste broodje/boter/choco/kaas/hesp in hun geschiedenis, de veelvraten).
Daarna uittesten van de douche (8/10) en nu dus jullie op de hoogte brengen. Straks nog eens mijn vriendjes opzoeken en misschien de eerste contactjes leggen met onze kotgenootjes (die we wel al gehoord, maar nog niet gezien hebben). Morgen een date met onze begeleidster, dus dan zullen we jullie wel meer kunnen vertellen =).

Maaike