We hebben best al heel wat vragen gekregen over onze schoolsituatie, dus laten we die even uit de doeken doen. (Ik wilde schrijven 'kort', maar ik weet dat eens ik begin te schrijven, ik gewoon niet kan stoppen, dus het woordje 'kort' zal nooit of te nimmer meer in mijn posts voorkomen als het over een bepaalde post gaat, echtig beloofd (ik wil nu eenmaal niet aangeklaagd worden voor tijdverspilling 'je zei dat t maar een kort berichtje ging zijn en ik heb er verdomme een kwartier over gedaan om t te lezen, waardoor ik mijn bus miste en zo mijn trein en tegen dan was de liefde van mn leven vertrokken en misloop ik tien schatten van kinderen en een fantastisch huwelijk, jij ... (vul zelf uw favo scheldwoord in))).
Goed, over onze school! Eerst even een (korte?) uitleg over wat ons werd wijsgemaakt in de Katho. Er werden ons heel wat sprookjes en elfenverhaaltjes verteld over het zalige leven aan de universiteit in Newcastle (die trouwens eerst de universiteit van Hull ging zijn, want Hull en Newcastle, das t zelfde (vandaar dat we twee uur half op de trein zitten tussen die twee plekken...)). Een van die sprookjes was dat je perfect één van je twee keuzevakken kon laten vallen in België om die dan in Engeland te vervolledigen (Maaike en Lisa kozen voor Engels (duh!) en Stijn koos voor Bio). Zoals de meeste sprookjes (behalve dat van t Prinsesje en t Prinsje uiteraard =p) bleek ook dit sprookje geen werkelijkheid te worden; de campus hier, die trouwens echt wel een supercampus is, focust alleen op kleuteronderwijs en lager onderwijs. Dat wisten we, maar we gingen ervan uit dat de studentjes hier dan ook wel lessen puur rond Engels of puur rond Bio zouden hebben, zoals wij in België hebben, want WAAROM zouden we anders bepaalde credits moeten kunnen behalen voor desbetreffende vakken als die hier niet eens gegeven worden? Een vraag waar we nog altijd geen antwoord op hebben gekregen (en eerlijk gezegd, dat verwachten we ook niet meer (we spreken uit ervaring)). De enige oplossing? Zelf andere vakken zoeken. Het vinden van een opleiding ging gemakkelijk, het is er binnen raken die best wel tricky is... De lesroosters worden hier verdedigd alsof het grote schatkaarten naar eeuwige wijsheid zijn en waarom zouden ze een paar zielige Belgische studenten voorzien met hun Precious English Wisdom? Na heel wat zoeken en vragen en smeken (nog NET niet onze blote knieën moeten laten zien (ze zouden anders verblind worden door de bleekheid van dat stelletje), maar toch best close) vonden we een lesrooster en iemand die de begeerde richting deed (of omgekeerd, t is maar hoe je t bekijkt (na onze zoektocht was t vooral het lessenrooster waar we in geïnteresseerd waren, het meisje was een leuke plus)). Een lesrooster? Check! Toestemming om de les te volgen? Minder check, maar onze charme zal daar wel voor zorgen. En it did! Zonder problemen raakten we in elke les. De les, niet het klaslokaal, daar hadden we toch echt wel een schatkaart voor nodig, maar het is ons uiteindelijk ook altijd gelukt (thank god for buses that are too early, heb je tijd om tien keer verkeerd te lopen).
En de lessen? Die zijn super! Man, hadden we zo'n lessen in België, k was al aan t doctoreren of zo, zo interessant vind ik ze! Zelfs de taken die we moeten doen, zijn leuk... We moeten in principe geen taken doen, omdat we Erasmusstudenten zijn en de proffen ons geen punten geven, maar onze verantwoordelijke. Toch is het aan te raden bepaalde dingen te doen, anders ben je in de les gewoon totaal niet mee met waar ze het over hebben (en dat zou de lessen minder interessant maken en waarom zou een mens dat ooit willen? (Is this really me who's talking?)).
Intussen zijn we al twee weken fulltime student in English Language and Literature (how fancy is that??) en ik ben verliefd. Echt waar. Als k zou kunnen en mogen, k zou hier komen studeren, maar samenwoonplannen, liefjes, geld en gemis van vriendjes zullen dat preventen, dus geen zorgen =p.
De medestudenten beginnen we ook te kennen, dus wie weet zullen we nog meer vriendjes maken! We hebben hier trouwens nog geen enkele andere Erasmusstudent gezien. Ze zouden er moeten zijn (want anders zou the international office hier niet veel werk hebben en ze slagen er al niet in om een lesrooster voor ons te versieren (dus we hopen voor hen dat t was omdat ze druk bezig waren andere Erasmusstudentjes WEL gelukkig te maken)), maar ze houden zich goed verborgen =p. No problem with me, want ik ben hier toch om mijn Engels Engels te verbeteren en niet mijn Frans Engels of Bulgaars Engels, right?
Zo, dat weten jullie nu ook alweer. Wij beginnen aan de pannenkoeken (we hadden bloemkool en kalkoen en puree gepland, maar de bloemkool vraagt teveel tijd en wij hebben teveel honger nu =p. O well, morgen bloemkool dan =D).
Braaf zijn!
Maaike
vrijdag 25 februari 2011
donderdag 24 februari 2011
Foto's van de voorbije 2 weken
Omdat foto's soms meer zeggen dan woorden:
https://picasaweb.google.com/118248717829336720739/DropBox?authkey=Gv1sRgCLzcjouOkLjt0QE#
<3
Maaike
https://picasaweb.google.com/118248717829336720739/DropBox?authkey=Gv1sRgCLzcjouOkLjt0QE#
<3
Maaike
De eerste bloempjes!
Vandaag was onze vrije dag en die was volgeboekt met werk, werk en nog wat werk. Gelukkig stak de zon daar vakkundig een stokje voor! Met een helderblauwe lucht konden onze hersentjes zich niet langer concentreren op ellenlange teksten of een eindwerk dat nog wat nood heeft aan vorderingen en dus besloten Maaike en ik om de frisse buitenlucht op te snuiven! Na een korte omweg (die helemaal ingepland was!) kwamen we voor de poort van het Leazes Park terecht. Dat blijkt vlak naast het gigantische (maar niet zo mooi) voetbalstadion te liggen. Wat wel mooi was -en dus helemaal goedgekeurd- is het park zelf! We zagen er zelfs de eerste bloempjes en kregen dus een waar lentegevoel. We LOVED it! Bovendien was er een vijver en een prieeltje om het plaatje helemaal idyllisch te maken.
Zoen!
Lisa
Zoen!
Lisa
maandag 21 februari 2011
Een vluggertje voor needy readers
Aan alle trouwe lezertjes die elke keer opnieuw teleurgesteld zijn als ze dit hoekje van het WereldWijde Web bezoeken, mijn oprechte excuses. Ik heb al een heel idee in mijn hoofd van wat ik jullie de volgende keer wil vertellen, maar nu gaat dat even niet en laat mij kort (=p) uitleggen waar dat allemaal precies aan ligt.
Zoals jullie weten hebben wij, arme zielige studentjes, geen internet aangesloten op onze kamer. Nu hebben de Engelse studentjes daar iets opgevonden: hun EIGEN internet installeren. Ze waren zelfs zo vriendelijk om ons, mits een kleine financiële bijdrage, mee te nemen in hun internetavontuur, waardoor we dus WEL internet op onze kamer hebben. Alles koek en ei, zou je kunnen zeggen, tot er natuurlijk een kink in de kabel komt. Geen al te grote kink, eentje dat in een paar seconden opgelost zou kunnen worden, ware het niet dat het lieftallige meisje (maar niet heus) die het internet in haar kamer heeft voor twee weken weg is en wij de kink niet kunnen herstellen. (Voor de techneuten onder jullie, de techneuten onder ons denken dat we gewoon 'de pries' moeten uittrekken en er weer in steken en het probleem dan opgelost is (technologie staat voor NIETS! (als je dus aan die pries kan))).
Allemaal goed en wel, maar wat heeft dat nu met onze teerbeminde blog te maken, hoor ik jullie vragen, maar wacht daar kom ik toe! Nu hebben wij hier, voor de ECHT internetloze studentjes onder ons, een gemeenschappelijke ruimte waar er WEL internet is en waar iedereen dus gratis en voor niets op kan. Problem solved! zou je kunnen denken, ware het niet dat er hier MINItafeltjes staan waar je laptop wel op kan, maar niets anders en waar je dus helemaal niet kan werken voor school. Je hebt toch geen tafeltje nodig voor een postje, hoor ik jullie (alweer (jullie zijn best actief in deze post, niet? =p)) denken. Punt, maar het is hier echt echt ECHT niet leuk om te zitten. Er zitten hier altijd één of meer Chinezen en als ik dit even mag zeggen zonder als een racist over te komen (want ik BEN geen racist! Echtig!): wat een varkentjes kunnen dat zijn. Laat mij even verduidelijken. Als je vrolijk mailtjes aan het beantwoorden bent, wil je NIET:
dat iemand zijn niet-lekker-ruikend eten naast je aan het opeten is,
dat je, als je dan NIET naast ze zit, ze hoort smakken tot aan de andere kant van de zaal (die best groot is),
dat je mee moet luisteren naar hun muziek of, nog erger, hun tv-programma's (damn you, de kerel die ervoor gezorgd heeft dat je tv op je computer kan volgen!),
dat je winden (of boeren) hoort en ruikt en ga zo maar verder.
Dit zijn de meest onbeleefde mensen die ik ooit heb ontmoet en ik haat t om hier alleen (of zelfs met twee) te zitten met hen. Het kan goed zijn dat dit de enige vieze mensen zijn van hun ras, maar dat helpt mij niet. Vandaar dus: ik ga mijn geplande post boven in mijn kamer typen en dan naar de gemeenschappelijke komen om hem te posten (lang leve de copy-paste-functie!). Maar goed, lieve lezertjes, zo hebben jullie toch al IETS gehoord van ons, en wees gerust, er komt vlug een nieuw berichtje vol nieuwtjes en weetjes!
Lieve groetjes
Maaike
Zoals jullie weten hebben wij, arme zielige studentjes, geen internet aangesloten op onze kamer. Nu hebben de Engelse studentjes daar iets opgevonden: hun EIGEN internet installeren. Ze waren zelfs zo vriendelijk om ons, mits een kleine financiële bijdrage, mee te nemen in hun internetavontuur, waardoor we dus WEL internet op onze kamer hebben. Alles koek en ei, zou je kunnen zeggen, tot er natuurlijk een kink in de kabel komt. Geen al te grote kink, eentje dat in een paar seconden opgelost zou kunnen worden, ware het niet dat het lieftallige meisje (maar niet heus) die het internet in haar kamer heeft voor twee weken weg is en wij de kink niet kunnen herstellen. (Voor de techneuten onder jullie, de techneuten onder ons denken dat we gewoon 'de pries' moeten uittrekken en er weer in steken en het probleem dan opgelost is (technologie staat voor NIETS! (als je dus aan die pries kan))).
Allemaal goed en wel, maar wat heeft dat nu met onze teerbeminde blog te maken, hoor ik jullie vragen, maar wacht daar kom ik toe! Nu hebben wij hier, voor de ECHT internetloze studentjes onder ons, een gemeenschappelijke ruimte waar er WEL internet is en waar iedereen dus gratis en voor niets op kan. Problem solved! zou je kunnen denken, ware het niet dat er hier MINItafeltjes staan waar je laptop wel op kan, maar niets anders en waar je dus helemaal niet kan werken voor school. Je hebt toch geen tafeltje nodig voor een postje, hoor ik jullie (alweer (jullie zijn best actief in deze post, niet? =p)) denken. Punt, maar het is hier echt echt ECHT niet leuk om te zitten. Er zitten hier altijd één of meer Chinezen en als ik dit even mag zeggen zonder als een racist over te komen (want ik BEN geen racist! Echtig!): wat een varkentjes kunnen dat zijn. Laat mij even verduidelijken. Als je vrolijk mailtjes aan het beantwoorden bent, wil je NIET:
dat iemand zijn niet-lekker-ruikend eten naast je aan het opeten is,
dat je, als je dan NIET naast ze zit, ze hoort smakken tot aan de andere kant van de zaal (die best groot is),
dat je mee moet luisteren naar hun muziek of, nog erger, hun tv-programma's (damn you, de kerel die ervoor gezorgd heeft dat je tv op je computer kan volgen!),
dat je winden (of boeren) hoort en ruikt en ga zo maar verder.
Dit zijn de meest onbeleefde mensen die ik ooit heb ontmoet en ik haat t om hier alleen (of zelfs met twee) te zitten met hen. Het kan goed zijn dat dit de enige vieze mensen zijn van hun ras, maar dat helpt mij niet. Vandaar dus: ik ga mijn geplande post boven in mijn kamer typen en dan naar de gemeenschappelijke komen om hem te posten (lang leve de copy-paste-functie!). Maar goed, lieve lezertjes, zo hebben jullie toch al IETS gehoord van ons, en wees gerust, er komt vlug een nieuw berichtje vol nieuwtjes en weetjes!
Lieve groetjes
Maaike
donderdag 17 februari 2011
Things we miss in Newcastle
De dingen die gemist worden hier in Newcastle (niet in volgorde van belangrijkheid, eerder in volgorde van inspiratie (en dan nog))
Gratis smsjes! Elke grappige gedachte of gebeurtenis moet nu even wachten tot ze wat gebundeld kunnen worden en elke letter extra kan geld kosten. De grote vrek in ons komt naar boven, maar you can’t blame us, we willen dan ook zo lang mogelijk doen met het bedrag op onze gsm, gewoon, omdat we zo lang mogelijk mensen op de hoogte willen kunnen houden van onze avonturen.
De kookkunsten van mama/papa/zus/broer (kies wat past in elk gezin). Zelf ons potje koken kan best leuk zijn, maar soms eens gewoon je voetjes onder tafel schuiven voor een heerlijk zelfbereide maaltijd à la mama, daar kan toch niet veel tegenop.
Hangt wat samen met het vorige puntje: de gekende ingrediënten! De Engelsen hebben er een handje van weg om alles anders te willen doen, en dat geldt dus ook voor 90% van voedingsproducten. En is het dan toch hetzelfde, geven ze er een andere naam aan (denken we onder andere maar aan de vertrouwde ‘Lays’ die ze hier ‘Walkers’ noemen (rare mensen, die Engelsen)…).
Onze liefjes! Of we elkaar nu elke dag, elke twee dagen of elke week zagen, het was toch iets frequenter dan de één keer in drie maanden die we nu hebben).
Alle zaken die je met liefjes doet: romantisch op restaurant, uren kletsen in bed, hand in hand lopen, een kusje once in a while, een smsje bij een moeilijk momentje, een uitstapje naar zee, een uitstapje naar om het even waar, knuffelen, samen koken, alles opsmullen, in de auto zitten en keiraar meedansen/zingen met de muziek, je handen warmen aan zijn/haar warme rug, verkleumd in een koud bed kruipen en binnen de minuut opgewarmd zijn, een Klaagmuur hebben die je er nog een kusje bovenop geeft, luisteren naar elkaars dag, lachen om de domste dingen, samen film kijken, verslaafd zijn aan dezelfde serie, getroost worden bij een zielige film, in elkaars ogen verdrinken, een verrassing once in a while, de slappe lach om de stomste verhalen, een cocktailtje na een zware dag, een nachtelijke wandeling, samen sporten, elk bezig zijn met iets anders, maar toch samen zijn, lepeltje liggen, wakker worden in elkaars armen, een bioscoopje doen (inclusief giga-emmer popcorn), samen een weekendje weg, gaan shoppen en elkaar ergeren met elkaars kieskeurigheid, je optutten, gewoon omdat hij/zij komt…
De boekenkast! Ik ben (NOG ALTIJD) bezig in Jane Eyre en ik mis mijn gigantische boekenkast waar ik gewoon om het even welk boek kan uithalen om in te verdrinken. En hij is ook nog eens zo mooi om naar te kijken <3
Ons eigen bed. Dat niet piept. ‘nough said.
Het Nederlands! Gelukkig kan k op deze blog nog af en toe iets schrijven, want anders was k een volledige Nederlandsanalfabeet als k terug ben.
Onze vriendjes! Hier moet je duizend keer nadenken voor je aan een zin begint. Niet echt bevorderlijk voor de spontaniteit in een gesprek, kan ik je garanderen.
De roddels! Hier ken je niemand waar ze over roddelen. Vreselijk, want wat is roddelen als je geen bijdrage kan leveren?
Treinritjes met leuke mensen. Ook al zijn we cranky, ze waren toch best zalig, die ritjes =p.
Papa’s die alle problemen kunnen oplossen. Technisch gericht of oriëntatiegericht, om t even, papa’s kunnen alles. Zoals mss toch een oplossing vinden tegen een bed dat piept (suggesties zijn altijd welkom!).
Mijn fiets! Ongelofelijk dat k dit zeg, maar ik (eerder: mijn lichaam) mist de twaalf kilometer elke dag. Zal toch maar eens die loopschoenen vragen aan mams en paps. Straks herkent Prins me niet meer…
Een tv! Wordt niet al te veel gemist (dankzij de gratis videotheek van Stijn =)), maar af en toe eens brainless zappen, hmm, kan best wel leuk zijn.
Een douche waar je de douchekop niet van moet vasthouden. En waar je de temperatuur niet meer moet regelen.
Een bad waarvan je zeker bent dat t heel erg proper is. In een gezellige badkamer.
Een grote spiegel waar we onszelf in kunnen checken vooraleer we de Cruel World ingaan. Hoe kan ik nu zeggen waar mijn nieuwe schoentjes goed mee passen? Ik zie mezelf amper in één geheel.
Internet zonder horten en stoten.
Auto’s die aan de juiste kant van de baan rijden. Oversteken blijft levensgevaarlijk.
Een afwasmachine =p.
Een mixer voor chocolademousse. God, ik mis Belgische chocolade =p.
Een mama die instaat voor de was, zodat er geen dilemma’s zijn die bestaan uit ‘zou dat in de droogkast mogen? K heb t ticketje d’r afgehaald, omdat t stekte’ of ‘Darn, dat werkt hier niet met graden… Zou dat ‘delicate’ zijn of gewoon ‘coloured’?’. Mama’s weten zo’n dingen, wij niet!
Samenhangend met het hierboven: een wasdraad! Bij voorkeur buiten.
Een zus om desserts mee te maken. Alleen is niet zo leuk, een zus is best handig. Hier echter: geen zus, geen koekjes. Bah.
Een koekjeskast die vol zit met honderd keuzemogelijkheden. Onze koekjeskeuze is gereduceerd tot twee soorten. Zielig.
Een grotere schoenenkeuze. En dan heb ik het niet over de keuze in de schoenwinkels (overload!), maar over de keuze in mijn kamer.
Een bakkerij! Een klein wit blokje gesneden… Miss it.
Nu zouden jullie kunnen denken, door al de dingen die we missen, dat we hier helemaal niet graag zijn. Niets is minder waar; al die gaatjes in ons leven geven het een heel nieuwe charme, een charme die we binnen tien jaar nog altijd zullen onthouden en zonder twijfel zullen missen. Dus dit was helemaal geen klaagmail, maar eerder een reminder voor later: we voelden ons zo, we misten best veel, maar damn, we hadden het toch wel goed.
Meer nieuws later!
Zoen
Maaike
Gratis smsjes! Elke grappige gedachte of gebeurtenis moet nu even wachten tot ze wat gebundeld kunnen worden en elke letter extra kan geld kosten. De grote vrek in ons komt naar boven, maar you can’t blame us, we willen dan ook zo lang mogelijk doen met het bedrag op onze gsm, gewoon, omdat we zo lang mogelijk mensen op de hoogte willen kunnen houden van onze avonturen.
De kookkunsten van mama/papa/zus/broer (kies wat past in elk gezin). Zelf ons potje koken kan best leuk zijn, maar soms eens gewoon je voetjes onder tafel schuiven voor een heerlijk zelfbereide maaltijd à la mama, daar kan toch niet veel tegenop.
Hangt wat samen met het vorige puntje: de gekende ingrediënten! De Engelsen hebben er een handje van weg om alles anders te willen doen, en dat geldt dus ook voor 90% van voedingsproducten. En is het dan toch hetzelfde, geven ze er een andere naam aan (denken we onder andere maar aan de vertrouwde ‘Lays’ die ze hier ‘Walkers’ noemen (rare mensen, die Engelsen)…).
Onze liefjes! Of we elkaar nu elke dag, elke twee dagen of elke week zagen, het was toch iets frequenter dan de één keer in drie maanden die we nu hebben).
Alle zaken die je met liefjes doet: romantisch op restaurant, uren kletsen in bed, hand in hand lopen, een kusje once in a while, een smsje bij een moeilijk momentje, een uitstapje naar zee, een uitstapje naar om het even waar, knuffelen, samen koken, alles opsmullen, in de auto zitten en keiraar meedansen/zingen met de muziek, je handen warmen aan zijn/haar warme rug, verkleumd in een koud bed kruipen en binnen de minuut opgewarmd zijn, een Klaagmuur hebben die je er nog een kusje bovenop geeft, luisteren naar elkaars dag, lachen om de domste dingen, samen film kijken, verslaafd zijn aan dezelfde serie, getroost worden bij een zielige film, in elkaars ogen verdrinken, een verrassing once in a while, de slappe lach om de stomste verhalen, een cocktailtje na een zware dag, een nachtelijke wandeling, samen sporten, elk bezig zijn met iets anders, maar toch samen zijn, lepeltje liggen, wakker worden in elkaars armen, een bioscoopje doen (inclusief giga-emmer popcorn), samen een weekendje weg, gaan shoppen en elkaar ergeren met elkaars kieskeurigheid, je optutten, gewoon omdat hij/zij komt…
De boekenkast! Ik ben (NOG ALTIJD) bezig in Jane Eyre en ik mis mijn gigantische boekenkast waar ik gewoon om het even welk boek kan uithalen om in te verdrinken. En hij is ook nog eens zo mooi om naar te kijken <3
Ons eigen bed. Dat niet piept. ‘nough said.
Het Nederlands! Gelukkig kan k op deze blog nog af en toe iets schrijven, want anders was k een volledige Nederlandsanalfabeet als k terug ben.
Onze vriendjes! Hier moet je duizend keer nadenken voor je aan een zin begint. Niet echt bevorderlijk voor de spontaniteit in een gesprek, kan ik je garanderen.
De roddels! Hier ken je niemand waar ze over roddelen. Vreselijk, want wat is roddelen als je geen bijdrage kan leveren?
Treinritjes met leuke mensen. Ook al zijn we cranky, ze waren toch best zalig, die ritjes =p.
Papa’s die alle problemen kunnen oplossen. Technisch gericht of oriëntatiegericht, om t even, papa’s kunnen alles. Zoals mss toch een oplossing vinden tegen een bed dat piept (suggesties zijn altijd welkom!).
Mijn fiets! Ongelofelijk dat k dit zeg, maar ik (eerder: mijn lichaam) mist de twaalf kilometer elke dag. Zal toch maar eens die loopschoenen vragen aan mams en paps. Straks herkent Prins me niet meer…
Een tv! Wordt niet al te veel gemist (dankzij de gratis videotheek van Stijn =)), maar af en toe eens brainless zappen, hmm, kan best wel leuk zijn.
Een douche waar je de douchekop niet van moet vasthouden. En waar je de temperatuur niet meer moet regelen.
Een bad waarvan je zeker bent dat t heel erg proper is. In een gezellige badkamer.
Een grote spiegel waar we onszelf in kunnen checken vooraleer we de Cruel World ingaan. Hoe kan ik nu zeggen waar mijn nieuwe schoentjes goed mee passen? Ik zie mezelf amper in één geheel.
Internet zonder horten en stoten.
Auto’s die aan de juiste kant van de baan rijden. Oversteken blijft levensgevaarlijk.
Een afwasmachine =p.
Een mixer voor chocolademousse. God, ik mis Belgische chocolade =p.
Een mama die instaat voor de was, zodat er geen dilemma’s zijn die bestaan uit ‘zou dat in de droogkast mogen? K heb t ticketje d’r afgehaald, omdat t stekte’ of ‘Darn, dat werkt hier niet met graden… Zou dat ‘delicate’ zijn of gewoon ‘coloured’?’. Mama’s weten zo’n dingen, wij niet!
Samenhangend met het hierboven: een wasdraad! Bij voorkeur buiten.
Een zus om desserts mee te maken. Alleen is niet zo leuk, een zus is best handig. Hier echter: geen zus, geen koekjes. Bah.
Een koekjeskast die vol zit met honderd keuzemogelijkheden. Onze koekjeskeuze is gereduceerd tot twee soorten. Zielig.
Een grotere schoenenkeuze. En dan heb ik het niet over de keuze in de schoenwinkels (overload!), maar over de keuze in mijn kamer.
Een bakkerij! Een klein wit blokje gesneden… Miss it.
Nu zouden jullie kunnen denken, door al de dingen die we missen, dat we hier helemaal niet graag zijn. Niets is minder waar; al die gaatjes in ons leven geven het een heel nieuwe charme, een charme die we binnen tien jaar nog altijd zullen onthouden en zonder twijfel zullen missen. Dus dit was helemaal geen klaagmail, maar eerder een reminder voor later: we voelden ons zo, we misten best veel, maar damn, we hadden het toch wel goed.
Meer nieuws later!
Zoen
Maaike
maandag 14 februari 2011
De ULTIEME handleiding om reacties te plaatsen
Voor enkele mensen die nog altijd niet goed weten hoe te reageren op onze superduper blog, hier een kort stappenplan:
1. Druk op 'reacties'. Als er al zijn, dan druk je daar gewoon op, zoals bij de laatste post: '6 reacties'.
2. Dan, als je helemaal naar beneden scrollt, kom je dat witte kader tegen van 'een reactie plaatsen'.
3. Je typt daar je verhaal in.
4. Duw daarna op 'reageer als: profiel selecteren'. Dat staat onder dat witte kader.
5. Als voorlaatste heb je de optie 'Naam/URL'. Daar druk je op en je typt onder 'Naam', je naam. Bijvoorbeeld: 'Mickey Mouse'. Belangrijk: het vakje onder 'URL' mag je gewoon openlaten.
6. Je klikt op 'doorgaan'.
7. Je duwt op 'Reactie Plaatsen' en dan komt er een kadertje waar je zo bepaalde letters moet overtypen.
8. Je typt die over.
9. Duw nog eens op 'Reactie Plaatsen'.
Done!
1. Druk op 'reacties'. Als er al zijn, dan druk je daar gewoon op, zoals bij de laatste post: '6 reacties'.
2. Dan, als je helemaal naar beneden scrollt, kom je dat witte kader tegen van 'een reactie plaatsen'.
3. Je typt daar je verhaal in.
4. Duw daarna op 'reageer als: profiel selecteren'. Dat staat onder dat witte kader.
5. Als voorlaatste heb je de optie 'Naam/URL'. Daar druk je op en je typt onder 'Naam', je naam. Bijvoorbeeld: 'Mickey Mouse'. Belangrijk: het vakje onder 'URL' mag je gewoon openlaten.
6. Je klikt op 'doorgaan'.
7. Je duwt op 'Reactie Plaatsen' en dan komt er een kadertje waar je zo bepaalde letters moet overtypen.
8. Je typt die over.
9. Duw nog eens op 'Reactie Plaatsen'.
Done!
zondag 13 februari 2011
Een klein prinsesje en haar avonturen
!WARNING! Voor alle mensen die een hekel hebben aan Valentijn: gelieve niet verder te lezen.
!WARNING! Voor alle mensen die een verslag van een dag in Newcastle verwachten: gelieve niet verder te lezen.
Zo, nu is mijn publiek gereduceerd tot maximum twee personen of zo (hoi!). Ik had mijn liefje een volledig volgeschreven kaart verstuurd zodat hij op Valentijn iets zou hebben om zijn hartzeer wat weg te nemen. UNFORTUNATELY besliste de Belgische post (met de nu wel heel erg nieuwe en heel erg coole naam 'Bpost') om te staken. Dankjewel daarvoor, meneren de postbodes... Dus! Dacht ik, laat ik dan maar een verhaaltje voor het slapengaan posten. Dit heeft dus NIETS te maken met mijn avontuur in Newcastle en NIETS met ook maar iets educatief verantwoord. Hou kotszakjes in de buurt (of lees gewoon niet verder =p (dat zijn like DRIE waarschuwingen, dus niet boos zijn als je teleurgesteld bent in mij!).
Er was eens een knap prinsesje dat leefde in een heel klein landje. Na heel veel jaren in dat landje gewoond te hebben, voelde het prinsesje dat het tijd was om de wijde wereld in te trekken en heel wat avonturen te beleven. Dus nam het prinsesje haar mooiste handtas en deed ze haar leukste schoenen aan (hakjes, who cares about blisters when your feet look good?). Ze kuste de koning en de koningin gedag en ging op stap. Ze liep langs grote kastelen en kleine kastelen, mooie kastelen en lelijke kastelen, langs rode, blauwe, bruine en zelfs één gouden kasteel. Ze genoot van de vrijheid die het reizen haar gaf en voelde zich helemaal opleven. Na een tijdje werd het prinsesje moe en ging ze op zoek naar een plek om te overnachten. Opeens liep ze langs het allergrootste kasteel dat ze ooit gezien had. Het was lelijk, oud en grijs, maar er leefden prinsen en prinsessen, dus moest het wel een kasteel zijn, dacht het prinsesje. Ze klopte aan en vroeg een plekje om te blijven slapen. Het prinsesje werd er met open armen ontvangen en al vlug maakte ze heel wat vriendjes. Ze leerde er heel wat leuke prinsjes kennen en leerde voor het eerst hoe een gebroken hart aanvoelde, maar haar medeprinsesjes en –prinsjes en veelvuldige bezoekjes aan de koning en de koningin bleken een goede lijm te zijn om de stukjes weer aan elkaar te plakken.
Haar avonturen liepen niet altijd van een leien dakje en ze had best wel wat problemen met draken, trollen en andere sprookjesschoonheden. Toch lieten de koning en de koningin het prinsesje haar dromen vervullen en die droom kreeg na drie jaar een nieuwe hoofdrolspeler. Het prinsesje had voor de zoveelste keer haar hart wat lijm moeten geven (het begon er toch best wat beschadigd uit te zien), toen ze in de ogen keek van het mooiste prinsje dat ze ooit had gezien. Maar ons prinsesje werd wat verlegen en ook de prins wist niet goed wat zeggen. Toch bleef hij in haar hoofd rondspoken, zo’n prins kon ze niet laten ontsnappen! Ze besliste om het avontuur aan te gaan, ze zou zijn hart veroveren. Diezelfde dag besloot ze een ander prinsesje in het gebouw te bezoeken. Prinsje, die toevallig naast de andere prinses woonde, was zo verstrooid geweest zijn deur open te laten en voor hij het wist stond daar een blond, babbelziek prinsesje commentaar te geven op zijn gordijnen en hem te bombarderen met vragen. Het prinsje wist niet waar hij het had, zo’n nieuwsgierig prinsesje had hij nog nooit ontmoet! Maar ze was zo lief en zo mooi dat hij dat niet eens erg vond en gelukzalig glimlachend naar haar woordenstroom zat te luisteren.
‘Ik wil hem!’, zei de prinses tegen zichzelf. Daar schrok ze best wat van, zo vastbesloten had ze zich nog nooit gevoeld. Zorgvuldig plande ze haar volgende stappen. Uiteindelijk was het hele actieplan niet nodig, want voor ze het wist was ze een hele avond bezig naar adem happen terwijl ze in zijn ogen aan het verdrinken was. Het gesprek duurde tot lang na bedtijd, maar toch voelde het alsof ze maar twee woorden met elkaar gewisseld hadden.
Ze besloten elkaar nog eens te ontmoeten en voor ze het wisten lagen ze in elkaars armen en gaven ze elkaar de beste eerste kus die de geschiedenis van sprookjeswereld ooit had meegemaakt. Het prinsesje gaf haar beschadigde hart aan haar prinsje en die genas het in een handomdraai.
We zijn intussen al meer dan drie jaar verder en ik heb uit goede bron vernomen dat het prinsje en prinsesje nog steeds hun dromen samen aan het waarmaken zijn. Ze bouwen momenteel aan een eigen kasteeltje niet zo heel ver van de plek waar ze elkaar ontmoet hebben. Het prinsesje is nu op een heel groot avontuur ver weg van haar prins, maar ondanks de vele draken, heksen en boze tovenaars op hun weg, zal ook dit avontuur hen niet klein krijgen, en zullen ze eindelijk hun ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ beleven.
!WARNING! Voor alle mensen die een verslag van een dag in Newcastle verwachten: gelieve niet verder te lezen.
Zo, nu is mijn publiek gereduceerd tot maximum twee personen of zo (hoi!). Ik had mijn liefje een volledig volgeschreven kaart verstuurd zodat hij op Valentijn iets zou hebben om zijn hartzeer wat weg te nemen. UNFORTUNATELY besliste de Belgische post (met de nu wel heel erg nieuwe en heel erg coole naam 'Bpost') om te staken. Dankjewel daarvoor, meneren de postbodes... Dus! Dacht ik, laat ik dan maar een verhaaltje voor het slapengaan posten. Dit heeft dus NIETS te maken met mijn avontuur in Newcastle en NIETS met ook maar iets educatief verantwoord. Hou kotszakjes in de buurt (of lees gewoon niet verder =p (dat zijn like DRIE waarschuwingen, dus niet boos zijn als je teleurgesteld bent in mij!).
Er was eens een knap prinsesje dat leefde in een heel klein landje. Na heel veel jaren in dat landje gewoond te hebben, voelde het prinsesje dat het tijd was om de wijde wereld in te trekken en heel wat avonturen te beleven. Dus nam het prinsesje haar mooiste handtas en deed ze haar leukste schoenen aan (hakjes, who cares about blisters when your feet look good?). Ze kuste de koning en de koningin gedag en ging op stap. Ze liep langs grote kastelen en kleine kastelen, mooie kastelen en lelijke kastelen, langs rode, blauwe, bruine en zelfs één gouden kasteel. Ze genoot van de vrijheid die het reizen haar gaf en voelde zich helemaal opleven. Na een tijdje werd het prinsesje moe en ging ze op zoek naar een plek om te overnachten. Opeens liep ze langs het allergrootste kasteel dat ze ooit gezien had. Het was lelijk, oud en grijs, maar er leefden prinsen en prinsessen, dus moest het wel een kasteel zijn, dacht het prinsesje. Ze klopte aan en vroeg een plekje om te blijven slapen. Het prinsesje werd er met open armen ontvangen en al vlug maakte ze heel wat vriendjes. Ze leerde er heel wat leuke prinsjes kennen en leerde voor het eerst hoe een gebroken hart aanvoelde, maar haar medeprinsesjes en –prinsjes en veelvuldige bezoekjes aan de koning en de koningin bleken een goede lijm te zijn om de stukjes weer aan elkaar te plakken.
Haar avonturen liepen niet altijd van een leien dakje en ze had best wel wat problemen met draken, trollen en andere sprookjesschoonheden. Toch lieten de koning en de koningin het prinsesje haar dromen vervullen en die droom kreeg na drie jaar een nieuwe hoofdrolspeler. Het prinsesje had voor de zoveelste keer haar hart wat lijm moeten geven (het begon er toch best wat beschadigd uit te zien), toen ze in de ogen keek van het mooiste prinsje dat ze ooit had gezien. Maar ons prinsesje werd wat verlegen en ook de prins wist niet goed wat zeggen. Toch bleef hij in haar hoofd rondspoken, zo’n prins kon ze niet laten ontsnappen! Ze besliste om het avontuur aan te gaan, ze zou zijn hart veroveren. Diezelfde dag besloot ze een ander prinsesje in het gebouw te bezoeken. Prinsje, die toevallig naast de andere prinses woonde, was zo verstrooid geweest zijn deur open te laten en voor hij het wist stond daar een blond, babbelziek prinsesje commentaar te geven op zijn gordijnen en hem te bombarderen met vragen. Het prinsje wist niet waar hij het had, zo’n nieuwsgierig prinsesje had hij nog nooit ontmoet! Maar ze was zo lief en zo mooi dat hij dat niet eens erg vond en gelukzalig glimlachend naar haar woordenstroom zat te luisteren.
‘Ik wil hem!’, zei de prinses tegen zichzelf. Daar schrok ze best wat van, zo vastbesloten had ze zich nog nooit gevoeld. Zorgvuldig plande ze haar volgende stappen. Uiteindelijk was het hele actieplan niet nodig, want voor ze het wist was ze een hele avond bezig naar adem happen terwijl ze in zijn ogen aan het verdrinken was. Het gesprek duurde tot lang na bedtijd, maar toch voelde het alsof ze maar twee woorden met elkaar gewisseld hadden.
Ze besloten elkaar nog eens te ontmoeten en voor ze het wisten lagen ze in elkaars armen en gaven ze elkaar de beste eerste kus die de geschiedenis van sprookjeswereld ooit had meegemaakt. Het prinsesje gaf haar beschadigde hart aan haar prinsje en die genas het in een handomdraai.
We zijn intussen al meer dan drie jaar verder en ik heb uit goede bron vernomen dat het prinsje en prinsesje nog steeds hun dromen samen aan het waarmaken zijn. Ze bouwen momenteel aan een eigen kasteeltje niet zo heel ver van de plek waar ze elkaar ontmoet hebben. Het prinsesje is nu op een heel groot avontuur ver weg van haar prins, maar ondanks de vele draken, heksen en boze tovenaars op hun weg, zal ook dit avontuur hen niet klein krijgen, en zullen ze eindelijk hun ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ beleven.
zaterdag 12 februari 2011
A night out in town
It's been a while, I know, maar als er niets te vertellen valt, dan valt er niets te vertellen. Vandaag valt er wel wat te vertellen, dus sit back, relax and enjoy. Laten we dat 'enjoy' nog niet al te serieus nemen, want ik zal jullie eerst een mini-lesje Tsjechisch geven. Als je een substantief (of een zelfstandig naamwoord voor de mensen die liever geen moeilijke woorden gebruiken op een luie zaterdagmiddag) hebt, kan je in het Tsjechisch daar heel gemakkelijk een diminutief (=verkleinwoord) van maken. Net zoals in het Nederlands voeg je daar een suffix (achtervoegsel) aan toe. In het Nederlands is dat 'je', 'tje', 'pje'... You get the picture. In het Tsjechisch is het iets ingewikkelder, want je moet nog eens kijken naar het geslacht van het substantief en als je het geslacht weet, moet je dan nog eens kijken naar de eindletter van het woord (rare mensen die Tsjechen, I know (en dat zal mijn broertje wss nu ook al heel veel gedacht hebben, the poor boy has to stay for four months between those crazy people)). Ik zal nu niet elk geslacht overlopen (geen zin, you'll understand later), laten we ons dus concentreren op het vrouwelijke geslacht. Daar heb je ook meerdere mogelijkheden in, zo wordt Maruš Maruška (je voegt dus suffix 'ka' toe na het woord). Nu heb je ook woorden die eindigen op een klinker. Daar een 'ka' aan toevoegen zou wat vreemd klinken, dus hebben die Tsjechen bedacht, laten we die klinker vallen e! Zo wordt het Tsjechische diminutief voor water, dat 'voda' is, dus... vodka, watertje. En laten we het nu even over het Engelse uitgaansleven hebben. (You already get the picture, ha?). Zoals de Belgen sloten bier verzetten als ze uitgaan, zo verzetten de Engelsen rivieren wodka. Technisch gezien, als we denken aan onze korte Tsjechische les, zouden we die vokda's eerder voda's mogen noemen, want een glas groter dan een bierglas is hier voor drievierde gevuld met wodka en dan een vierde die de wodka een smaakje moet geven (cola, redbull, fruitsap, spuitwater... you name it, they'll do it).
Hoe ben ik daar nu achter gekomen, you might ask. You might also be able to guess the answer. We wilden toch even kunnen zeggen dat we het Engelse uitgaansleven van dichtbij hebben meegemaakt. Uiteraard puur uit didactische overwegingen! We willen onze leerlingen later gewoon even laten weten hoe ze hier feesten en dat gaat ALLEEN maar als je zelf gefeest hebt. We deden dit dus helemaal NIET voor ons plezier.
Na alweer een redelijk vreselijke dag (we hadden te horen gekregen dat we geen Engels mogen volgen aan de uni en dat deed ons humeur niet zo goed (maar geen zorgen, we hebben een oplossing gevonden, maandag meer daarover!)) vonden we het tijd om de dag toch nog goed af te sluiten. Eigenlijk hadden Lisa en ik er allebei geen zin in, maar we pushten elkaar gewoon in die jurk (elk in een andere jurk ofc, zo dun zijn we nu ook niet), omdat we vonden dat we toch IETS nuttig met onze dag moesten doen (zie, puur didactische beweegredenen). Eenmaal helemaal opgedirkt voelden we ons klaar voor a night out in town.
'Pre-drinking' is hier een algemeen bekend begrip, wat betekent dat iedereen al begint te drinken vooraleer ze de stad in gaan (want ze vinden het uitgaansleven hier quite expensive (ze zouden eens naar België moeten komen...)). Dat hebben wij beleefd geweigerd, want zo'n professionele zatlappen zijn we nu ook niet (Mr Alcohol doesn't see us an awful lot in the office). Daarna propten we ons in een taxi (mensen fietsen, wandelen of bussen hier niet, ze taxiën) op weg naar the hottest bar in town, Bar 38. Geen idee wat de owners met het cijfer 38 hebben, wel een idee wat die owners met studenten hebben, want er was best wel wat studenterig volk daar. Na een half uur aanschuiven kregen we ons eerste drankje. Gelukkig moesten we niet elke keer zo lang aanschuiven, of ze hadden niet veel verdiend aan ons. Dat deden ze sowieso niet: drie grote glazen (iets groter dan een bierglas) (3/4 vodka, 1/4 smaakgever) voor vijf pond, geen wonder dat Newcastle de hoofdstad van het comazuipen is. Bar 38 goedgekeurd, op naar een andere bar. Daar moest je ingang betalen en dan kon je je daar uitleven op de (trouwens best wel goede) muziek. Die bar was meer zoals wij een fuif zouden hebben. Diksmuide heeft drie fuiven in een maand, hier hebben ze elke dag opnieuw in elke bar een feestje.
Uiteindelijk had iedereen een klein beetje teveel gedronken (but: een mens leert uit zijn fouten), maar we zijn heelhuids thuisgeraakt (uiteraard). Iets om nog te doen? Best wel! Maar dan maken we t misschien wat minder laat... Het werd een echte luie zaterdag, maar dat mag na al dat bachelorpaperen en op zoek gaan naar leuke lessen wel eens. Maar goed, ik zal jullie laten. Ben al twee maanden bezig met Jane Eyre (zonder zeveren, ik heb nog nooit zo lang over een boek gedaan, maar k wil gewoon zo graag weten hoe t eindigt! *spoiler, niet verder lezen als je t boek zelf wil lezen (wat k niet zou aanraden, want je doet er ECHT wel lang over)* Ze is er eindelijk achtergekomen dat hij nog een andere vrouw heeft! Kei-erg! Keispannend, want die zit zo vreemd in elkaar dat je dus niet weet wat ze zal beslissen e! (en er zijn nog zoveel pagina's te gaan, dus wie weet wat er NOG allemaal gebeurt!)) en ik zou m toch graag uit willen voor mama en papa komen, dan kan k m aan hen meegeven (zeker tweehonderd gram minder om te dragen in t terugkeren! Jej!).
Kissie!
Maaike
Hoe ben ik daar nu achter gekomen, you might ask. You might also be able to guess the answer. We wilden toch even kunnen zeggen dat we het Engelse uitgaansleven van dichtbij hebben meegemaakt. Uiteraard puur uit didactische overwegingen! We willen onze leerlingen later gewoon even laten weten hoe ze hier feesten en dat gaat ALLEEN maar als je zelf gefeest hebt. We deden dit dus helemaal NIET voor ons plezier.
Na alweer een redelijk vreselijke dag (we hadden te horen gekregen dat we geen Engels mogen volgen aan de uni en dat deed ons humeur niet zo goed (maar geen zorgen, we hebben een oplossing gevonden, maandag meer daarover!)) vonden we het tijd om de dag toch nog goed af te sluiten. Eigenlijk hadden Lisa en ik er allebei geen zin in, maar we pushten elkaar gewoon in die jurk (elk in een andere jurk ofc, zo dun zijn we nu ook niet), omdat we vonden dat we toch IETS nuttig met onze dag moesten doen (zie, puur didactische beweegredenen). Eenmaal helemaal opgedirkt voelden we ons klaar voor a night out in town.
'Pre-drinking' is hier een algemeen bekend begrip, wat betekent dat iedereen al begint te drinken vooraleer ze de stad in gaan (want ze vinden het uitgaansleven hier quite expensive (ze zouden eens naar België moeten komen...)). Dat hebben wij beleefd geweigerd, want zo'n professionele zatlappen zijn we nu ook niet (Mr Alcohol doesn't see us an awful lot in the office). Daarna propten we ons in een taxi (mensen fietsen, wandelen of bussen hier niet, ze taxiën) op weg naar the hottest bar in town, Bar 38. Geen idee wat de owners met het cijfer 38 hebben, wel een idee wat die owners met studenten hebben, want er was best wel wat studenterig volk daar. Na een half uur aanschuiven kregen we ons eerste drankje. Gelukkig moesten we niet elke keer zo lang aanschuiven, of ze hadden niet veel verdiend aan ons. Dat deden ze sowieso niet: drie grote glazen (iets groter dan een bierglas) (3/4 vodka, 1/4 smaakgever) voor vijf pond, geen wonder dat Newcastle de hoofdstad van het comazuipen is. Bar 38 goedgekeurd, op naar een andere bar. Daar moest je ingang betalen en dan kon je je daar uitleven op de (trouwens best wel goede) muziek. Die bar was meer zoals wij een fuif zouden hebben. Diksmuide heeft drie fuiven in een maand, hier hebben ze elke dag opnieuw in elke bar een feestje.
Uiteindelijk had iedereen een klein beetje teveel gedronken (but: een mens leert uit zijn fouten), maar we zijn heelhuids thuisgeraakt (uiteraard). Iets om nog te doen? Best wel! Maar dan maken we t misschien wat minder laat... Het werd een echte luie zaterdag, maar dat mag na al dat bachelorpaperen en op zoek gaan naar leuke lessen wel eens. Maar goed, ik zal jullie laten. Ben al twee maanden bezig met Jane Eyre (zonder zeveren, ik heb nog nooit zo lang over een boek gedaan, maar k wil gewoon zo graag weten hoe t eindigt! *spoiler, niet verder lezen als je t boek zelf wil lezen (wat k niet zou aanraden, want je doet er ECHT wel lang over)* Ze is er eindelijk achtergekomen dat hij nog een andere vrouw heeft! Kei-erg! Keispannend, want die zit zo vreemd in elkaar dat je dus niet weet wat ze zal beslissen e! (en er zijn nog zoveel pagina's te gaan, dus wie weet wat er NOG allemaal gebeurt!)) en ik zou m toch graag uit willen voor mama en papa komen, dan kan k m aan hen meegeven (zeker tweehonderd gram minder om te dragen in t terugkeren! Jej!).
Kissie!
Maaike
donderdag 10 februari 2011
Een kort dagverslag
Vandaag hebben Maaike en ik de eerste les gevolgd met de derdejaars! Spannend, zou je denken, maar helaas was het dat niet... De les ging over hun eindwerk en was dus niet zo boeiend voor ons... We call Stijn lucky, want hij kan biologie volgen en is vandaag zelfs toegelaten tot het labo! Een hoeraatje voor Stijn! Hier is het nog steeds afwachten en we hopen dat daar snel verandering in komt...
Na de eerste les gingen we Beth opzoeken om nog enkele vragen te stellen en een kort verslag te geven van hoe we het maken hier in Newcastle. Daarna hadden we nog tijd om naar Sainsbury's te gaan en om 13:00 hadden we nog een korte lecture.
Beth vertelde ons op voorhand dat dit maar een kwartiertje ging duren, maar toch wilden we dit niet missen omdat het ging over The National Student Survey. Dat is een korte enquête die alle laatstejaars voor hun neus krijgen (niet letterlijk) en de bedoeling is om alle universiteiten van het land in een ranking te plaatsen. Die lijst vind je dan terug op het internet en in de kranten en is dus best wel belangrijk voor de scholen.
Daarna weer een hoop last met het internet, maar zoals je ziet heb ik na veel geduld dan toch toegang tot het wereld wijde web kunnen krijgen en kan ik dus verslag uitbrengen van onze dag!
Vele groetjes uit een vandaag zonnig Newcastle!
Zoen
Lisa
Na de eerste les gingen we Beth opzoeken om nog enkele vragen te stellen en een kort verslag te geven van hoe we het maken hier in Newcastle. Daarna hadden we nog tijd om naar Sainsbury's te gaan en om 13:00 hadden we nog een korte lecture.
Beth vertelde ons op voorhand dat dit maar een kwartiertje ging duren, maar toch wilden we dit niet missen omdat het ging over The National Student Survey. Dat is een korte enquête die alle laatstejaars voor hun neus krijgen (niet letterlijk) en de bedoeling is om alle universiteiten van het land in een ranking te plaatsen. Die lijst vind je dan terug op het internet en in de kranten en is dus best wel belangrijk voor de scholen.
Daarna weer een hoop last met het internet, maar zoals je ziet heb ik na veel geduld dan toch toegang tot het wereld wijde web kunnen krijgen en kan ik dus verslag uitbrengen van onze dag!
Vele groetjes uit een vandaag zonnig Newcastle!
Zoen
Lisa
dinsdag 8 februari 2011
Pictures online
Voor wie de foto's wil bekijken die ik tot nu toe al genomen heb:
https://picasaweb.google.com/118248717829336720739/Erasmus?authkey=Gv1sRgCIX1ku_Jsf_3ngE#
<3
Maaike
https://picasaweb.google.com/118248717829336720739/Erasmus?authkey=Gv1sRgCIX1ku_Jsf_3ngE#
<3
Maaike
Een harde werkdag voor de fototoestellen
Zoals beloofd hielden we het vandaag heel erg educatief verantwoord. That is: slapen tot kwart over negen, ontbijten om half tien, bus om half elf om dan om elf dat educatief-verantwoord-zijn in daden om te zetten. Het plan ging goed tot stap drie. Na iedereen heel erg opgejaagd te hebben na stap twee (we houden ervan nogal lang aan de ontbijttafel te zitten, daar is niets mis mee, wees blij dat ik al de moeite doe om te ontbijten (ik had ook tot kwart over tien in mijn bed kunnen blijven liggen en DAN iedereen hebben zitten opjagen om de bus zeker niet te missen)), bleek dat de schoolbus (waar ik ook nog een verhaal over heb! Wacht e! (zoveel te vertellen, zo weinig tijd (daar kom ik NA het busverhaal op terug!)) uiteindelijk pas om elf kwam. Mijn vreemde hoofd was erin geslaagd de cijfers 55 om te zetten in 30 (of zo) en zo kwam het dus dat Lisa en Stijn half aangekleed helemaal buiten adem aan het wachten waren op een bus die niet kwam. (Dat was een grapje, ik zou mijn kindjes nooit buiten laten zonder dat ze warm ingeduffeld waren, echtig!). Nadat de bus er dus een half uur te laat (volgens mijn hoofd dus, niet volgens de timetable die trouw in Lisa's ruzak verblijft) aan kwam, gingen we richting de stad waar al onze wildste dromen moesten uitkomen. En dat deden ze (hoewel ik uiteraard niet weet wat Lisa's en Stijns wildste dromen inhouden (don't wanna know either!))! Je weet het of niet, maar toen ik als een zeventienjarige puber op reis met het gezin Cambridge bezocht, was ik SMOORverliefd geworden. Dat er een stad bestond die Cambridge ooit uit mijn hart zou wissen, dat zou ik nooit geloven. En dat doet Newcastle niet (teleurstelling e =p), althans, NU nog niet (opluchting! =p). Wie weet kunnen er wel meerdere namen op het plekje 'droomsteden'?
De stad heeft ons geen enkele seconde teleurgesteld. De zon scheen, de mensen waren vriendelijk en de stad was prachtig, wat wil een mens nog meer? Uiteraard hoor ik de mensen die mij een beetje kennen al vragen hoeveel keer ik verloren ben gelopen. Dus: hoeveel keer ben je verloren gelopen, Maaike? Geen enkele keer, meneer! Toch moet ik met tegenzin melden dat ik dat niet helemaal aan mezelf te danken heb. Stijn is dan misschien een krak in het verloren lopen op campussen en in gebouwen, maar geef hem een plannetje in de hand en je komt door het hele land (of stad), net zoals hij gepland heeft. Zoals een volleerde stadsgids gaf hij ons dus de grand tour of the city. En zowel de tour als de city waren meer dan goedgekeurd, als je het aantal foto's bekijkt die genomen zijn geweest (vandaag mocht mijn nieuw fototoestel 220 keer werken...). Uiteraard is een foto duizend woorden waard, dus ik ben nu op zoek naar een manier om jullie te delen in het absolute plezier die de stad ons gaf, ik hou jullie op de hoogte!
Na de grand tour de la ville, zijn we nog een museum binnengegaan (for free, can you believe it?). Uiteraard was de hele bovenverdieping gesloten (overkomt mij altijd), waardoor we na twintig minuten alweer buiten stonden. Na nog even door de winkelstraten geslenterd te hebben, gingen we met een gerustgesteld gevoel naar huis, Newcastle wasn't a bad decision at all!
Nu nog het verhaal van de bus! Op duizenden zaken kon je het lezen: Northumbria University heeft een 'gratis busdienst' van Coach Lane Campus (onze stek) naar the City Campus (the Wonderland we talked about yesterday). Na zaterdag al ondervonden te hebben dat de 'gratis busdienst' enkel tijdens de week gebeurde, waren we gisteren toch best benieuwd naar wat dat nu precies inhield, een 'gratis busdienst'. Stijn kwam als eerste in aanraking met ons busje en als ik zeg busJE, dan bedoel ik ECHT WEL busJE. 's morgens stond onze jongen te wachten op de bus en toen er opeens een omgebouwde camionet stopte aan de bushalte met het logo van de uni erop, bleek dat de 'gratis busdienst' dus niet veel meer was dan die camionet. Hmm, dachten wij na Stijns zielige smsje, laten wij even checken of dat nu nog altijd zo is. Wie weet bestaat Harry Potter echt en heeft hij de omgebouwde camionet nog eens verder kunnen ombouwen tot een echte bus? Dus toen WIJ vol verwachting aan het wachten waren op de bus, was de teleurstelling groot: Harry bestaat echt niet, het busje (helaas)nog altijd wel... We waren echt al helemaal gedesillusioneerd in heel de uni gewoon door die stomme bus! UITEINDELIJK konden we dan toch terugkeren met een gewone huis-tuin-en-keuken-bus, maar man, we hadden toch wel een hele dag visions vol vreselijke 'bus'ritten in de omgebouwde camionet... Harry Potter bestaat, dat heeft de uni-bus ons bewezen! (Jej!).
En nu ga ik, binnen een half uurtje (ik had dus meer tijd dan verwacht), met een grote pot chocolade-ijs (Yes, be jealous, de ijsvoorraad is huge!) en mijn tweede fwiendjes een filmpje bekijken omdat we daar zin in hebben. We hebben onze puntjes gekregen en vonden dat we dat verdienden/nodig hadden.
Ik hou jullie dus zeker op de hoogte voor eventuele oplossingen rond 'How can I show my readers my (WONDERFUL) pictures??'
Cheers!
Maaike
De stad heeft ons geen enkele seconde teleurgesteld. De zon scheen, de mensen waren vriendelijk en de stad was prachtig, wat wil een mens nog meer? Uiteraard hoor ik de mensen die mij een beetje kennen al vragen hoeveel keer ik verloren ben gelopen. Dus: hoeveel keer ben je verloren gelopen, Maaike? Geen enkele keer, meneer! Toch moet ik met tegenzin melden dat ik dat niet helemaal aan mezelf te danken heb. Stijn is dan misschien een krak in het verloren lopen op campussen en in gebouwen, maar geef hem een plannetje in de hand en je komt door het hele land (of stad), net zoals hij gepland heeft. Zoals een volleerde stadsgids gaf hij ons dus de grand tour of the city. En zowel de tour als de city waren meer dan goedgekeurd, als je het aantal foto's bekijkt die genomen zijn geweest (vandaag mocht mijn nieuw fototoestel 220 keer werken...). Uiteraard is een foto duizend woorden waard, dus ik ben nu op zoek naar een manier om jullie te delen in het absolute plezier die de stad ons gaf, ik hou jullie op de hoogte!
Na de grand tour de la ville, zijn we nog een museum binnengegaan (for free, can you believe it?). Uiteraard was de hele bovenverdieping gesloten (overkomt mij altijd), waardoor we na twintig minuten alweer buiten stonden. Na nog even door de winkelstraten geslenterd te hebben, gingen we met een gerustgesteld gevoel naar huis, Newcastle wasn't a bad decision at all!
Nu nog het verhaal van de bus! Op duizenden zaken kon je het lezen: Northumbria University heeft een 'gratis busdienst' van Coach Lane Campus (onze stek) naar the City Campus (the Wonderland we talked about yesterday). Na zaterdag al ondervonden te hebben dat de 'gratis busdienst' enkel tijdens de week gebeurde, waren we gisteren toch best benieuwd naar wat dat nu precies inhield, een 'gratis busdienst'. Stijn kwam als eerste in aanraking met ons busje en als ik zeg busJE, dan bedoel ik ECHT WEL busJE. 's morgens stond onze jongen te wachten op de bus en toen er opeens een omgebouwde camionet stopte aan de bushalte met het logo van de uni erop, bleek dat de 'gratis busdienst' dus niet veel meer was dan die camionet. Hmm, dachten wij na Stijns zielige smsje, laten wij even checken of dat nu nog altijd zo is. Wie weet bestaat Harry Potter echt en heeft hij de omgebouwde camionet nog eens verder kunnen ombouwen tot een echte bus? Dus toen WIJ vol verwachting aan het wachten waren op de bus, was de teleurstelling groot: Harry bestaat echt niet, het busje (helaas)nog altijd wel... We waren echt al helemaal gedesillusioneerd in heel de uni gewoon door die stomme bus! UITEINDELIJK konden we dan toch terugkeren met een gewone huis-tuin-en-keuken-bus, maar man, we hadden toch wel een hele dag visions vol vreselijke 'bus'ritten in de omgebouwde camionet... Harry Potter bestaat, dat heeft de uni-bus ons bewezen! (Jej!).
En nu ga ik, binnen een half uurtje (ik had dus meer tijd dan verwacht), met een grote pot chocolade-ijs (Yes, be jealous, de ijsvoorraad is huge!) en mijn tweede fwiendjes een filmpje bekijken omdat we daar zin in hebben. We hebben onze puntjes gekregen en vonden dat we dat verdienden/nodig hadden.
Ik hou jullie dus zeker op de hoogte voor eventuele oplossingen rond 'How can I show my readers my (WONDERFUL) pictures??'
Cheers!
Maaike
maandag 7 februari 2011
Maaike en Lisa in University Wonderland
Vandaag begon weinig belovend met alweer een les die niet door kon gaan (de lector had geen stem... De arme stakker). Ook de les erna was niet zo bijster interessant voor ons, aangezien het ging over een taak die ze eerder hadden moeten maken. Wel gaf het ons een duidelijk zicht op de volledig andere omgang met de studenten! Je wordt hier super begeleid bij het maken van taken! Misschien net iets té veel, maar ook wel beter dan helemaal niet (zoals bij ons vaak het geval is)...
Daarna dan onze afspraak met Beth Ashford die hier zo'n beetje verantwoordelijk is voor ons. Zijzelf kon ons helaas niet veel nieuws vertellen over de vakken die we graag willen volgen aan de city campus (lees: English), omdat zij de lectoren daar niet kent. Vandaar dat we het dappere besluit namen om zelf naar de tot nu toe ongekende city campus te gaan en daar onze weg te zoeken.
Val Hunter was de sympathieke dame waar we nu bij terecht kwamen en zij heeft beloofd om te kijken wat de mogelijkheden zijn om daar iets van Engels in ons lessenrooster te passen... Fingers crossed!
Maaike en ik waren trouwens bijzonder impressed door deze immense campus. Ze is ontzettend groot (maar echt ontzettend, met kerk en al), maar toch ook heel gezellig! Nog een reden dus om te hopen dat we hiet binnenkort verwelkomd worden.
Daarna zijn we dan nog maar even het centrum in getrokken, we waren er nu toch :).
In de Primark (waar je alles lijkt te vinden voor £5) konden we toch niet aan de verleiding weerstaan om een aantal dingen te passen! Helaas bleek de prijs in verhouding te staan met de hoeveelheid kleren die we mee hadden... Lage prijs, nul stukken kledij mee, want het model viel telkens wat tegen... We waren er eigenlijk wel met het idee van 'passen en niets meenemen', maar toch een beetje dat gevoel van ontgoocheling.
Ik heb me echter goed geamuseerd tijdens dit uitje en zo kreeg deze dag (na de mindere start) dan toch nog een leuke wending!
Groetjes! Lisa
Daarna dan onze afspraak met Beth Ashford die hier zo'n beetje verantwoordelijk is voor ons. Zijzelf kon ons helaas niet veel nieuws vertellen over de vakken die we graag willen volgen aan de city campus (lees: English), omdat zij de lectoren daar niet kent. Vandaar dat we het dappere besluit namen om zelf naar de tot nu toe ongekende city campus te gaan en daar onze weg te zoeken.
Val Hunter was de sympathieke dame waar we nu bij terecht kwamen en zij heeft beloofd om te kijken wat de mogelijkheden zijn om daar iets van Engels in ons lessenrooster te passen... Fingers crossed!
Maaike en ik waren trouwens bijzonder impressed door deze immense campus. Ze is ontzettend groot (maar echt ontzettend, met kerk en al), maar toch ook heel gezellig! Nog een reden dus om te hopen dat we hiet binnenkort verwelkomd worden.
Daarna zijn we dan nog maar even het centrum in getrokken, we waren er nu toch :).
In de Primark (waar je alles lijkt te vinden voor £5) konden we toch niet aan de verleiding weerstaan om een aantal dingen te passen! Helaas bleek de prijs in verhouding te staan met de hoeveelheid kleren die we mee hadden... Lage prijs, nul stukken kledij mee, want het model viel telkens wat tegen... We waren er eigenlijk wel met het idee van 'passen en niets meenemen', maar toch een beetje dat gevoel van ontgoocheling.
Ik heb me echter goed geamuseerd tijdens dit uitje en zo kreeg deze dag (na de mindere start) dan toch nog een leuke wending!
Groetjes! Lisa
zondag 6 februari 2011
Sho(e/pping)!
Terwijl mijn computer aan het zwoegen is om mijn mama en papa een paar fotootjes te bezorgen van hun dochters escapades (die schatten moeten ook weten waar hun zuurverdiende centjes naartoe gaan, right?), begin ik maar met een postje om mijn andere schatten ook op de hoogte te houden van de avonturen beleefd in het land der engelen.
Gisteren bezochten we the big city of Newcastle en man, was I surprised! Eerlijk gezegd was ik niet zo heel erg blij toen we te horen kregen dat Londen niet door ging en we uiteindelijk toch naar Newcastle moesten. Maar daar komt stilaan wat verandering in. De stad is zoveel mooier, gezelliger en vriendelijker dan ik ooit had durven denken.
Eerst en vooral mooier: de gebouwen hier kunnen echt wel tippen aan de bakstenen constructies in de hoofdstad van dit (zo fantastische!!) land. Uiteraard hebben we nog geen honderdste gezien van wat de stad ons te bieden heeft, maar het voorsmaakje was veelbelovend!
Vervolgens: gezellig. Onze eerste vriendinnetjes op school wezen ons op het shopping centre van de stad. Na niet eens zo heel lang zoeken zagen we een relatief kleine ingang met een paar winkels. 'Is that it?' was de gedachte die bij ons alledrie (ja, zelfs bij Stijn, maar dan heel stiekem) tevoorschijn sprong. Maar dan heb je de Engelsen niet meegerekend, want wat leek op een kleine galerij mondde uit in een andere gang en nog een andere gang en nog een en nog een en we voelden ons in de grot van Ali Baba, er kwam geen einde aan de tientallen winkels rondom ons. En eens buiten het shopping centre was de fun nog niet gedaan =p.
Zijn die winkels dan wel de moeite waard, zou je kunnen vragen. Good question, great answer: yes, they are! We hebben maar een paar winkels gedaan omdat we soms wel en uur of meer ons vergaapten aan de heerlijkheden die de Engelsen ons te bieden hebben.(Dvd's en cd's kosten hier like NIETS)
Uiteindelijk buit: een paar laarzen voor Lisa (they were LITERALLY screaming: 'Lisa, buy us, we want to make you happy!' (and she WAS happy =D)), drie posters voor Stijn (de arme jongen had niet aan decoratie gedacht, maar heeft dat ruimschoots goedgemaakt door het kopen van heel wat papieren vrouwelijk schoon), één poster voor Lisa (een groene mini, how cool's that), twee posters voor Maaike (GREEN DAY!!! en Marilyn Monroe, roze achtergrond, sexy as hell (strange combination, those two, but it works)), een paar dingen die niet algemeen geweten moeten zijn om bepaalde mensen volledig te kunnen verrassen (=p) en... het meest fantastische paar schoentjes van heel Engeland. For me! Als echte shoe-addict, kon ik toch moeilijk weggaan zonder schoentjes, right?
Vervolgens had ik het nog over hoe vriendelijk mensen hier zijn. Het is echt, echt ongelofelijk hoe vreselijk vriendelijk iedereen hier is. Altijd kan je bij iedereen terecht met grote en kleine vragen en ze helpen je met een glimlach! Daar kunnen de Belgen nog een puntje aan zuigen, dat kan ik je verzekeren. Ik voel me zelf altijd zo onbeleefd hier, als ik niet als eerste vriendelijk goeiedag zeg tegen kotgenootjes, medestudenten, buschauffeurs, opdiensters, winkelpersoneel en ga zo maar door.
Na onze vermoeiende dag was het tijd voor wat ontspanning en die kregen we in de vorm van wat alcohol en een paar films. Ons teusje was lekker, de films waren goed (Despicable me is hilarisch en The Tourist heeft een keigoed einde (en een sexy Johnny Depp (mmmmmm))) en het gezelschap was leuk, een super afsluiter dus voor een pretty awesome day (shopping + shoes = Jej!)
Nu wat meer down to earth dingen: de bachelorpaper awaits (minder jej...)
Dikke kus
Maaike
Ps: onze volgende uitstap naar Newcastle zal wat meer educatief verantwoord zijn, want we zijn hier tenslotte ook om dingen bij te leren e! (*zwaait met wijsvinger heen en weer*)
Gisteren bezochten we the big city of Newcastle en man, was I surprised! Eerlijk gezegd was ik niet zo heel erg blij toen we te horen kregen dat Londen niet door ging en we uiteindelijk toch naar Newcastle moesten. Maar daar komt stilaan wat verandering in. De stad is zoveel mooier, gezelliger en vriendelijker dan ik ooit had durven denken.
Eerst en vooral mooier: de gebouwen hier kunnen echt wel tippen aan de bakstenen constructies in de hoofdstad van dit (zo fantastische!!) land. Uiteraard hebben we nog geen honderdste gezien van wat de stad ons te bieden heeft, maar het voorsmaakje was veelbelovend!
Vervolgens: gezellig. Onze eerste vriendinnetjes op school wezen ons op het shopping centre van de stad. Na niet eens zo heel lang zoeken zagen we een relatief kleine ingang met een paar winkels. 'Is that it?' was de gedachte die bij ons alledrie (ja, zelfs bij Stijn, maar dan heel stiekem) tevoorschijn sprong. Maar dan heb je de Engelsen niet meegerekend, want wat leek op een kleine galerij mondde uit in een andere gang en nog een andere gang en nog een en nog een en we voelden ons in de grot van Ali Baba, er kwam geen einde aan de tientallen winkels rondom ons. En eens buiten het shopping centre was de fun nog niet gedaan =p.
Zijn die winkels dan wel de moeite waard, zou je kunnen vragen. Good question, great answer: yes, they are! We hebben maar een paar winkels gedaan omdat we soms wel en uur of meer ons vergaapten aan de heerlijkheden die de Engelsen ons te bieden hebben.(Dvd's en cd's kosten hier like NIETS)
Uiteindelijk buit: een paar laarzen voor Lisa (they were LITERALLY screaming: 'Lisa, buy us, we want to make you happy!' (and she WAS happy =D)), drie posters voor Stijn (de arme jongen had niet aan decoratie gedacht, maar heeft dat ruimschoots goedgemaakt door het kopen van heel wat papieren vrouwelijk schoon), één poster voor Lisa (een groene mini, how cool's that), twee posters voor Maaike (GREEN DAY!!! en Marilyn Monroe, roze achtergrond, sexy as hell (strange combination, those two, but it works)), een paar dingen die niet algemeen geweten moeten zijn om bepaalde mensen volledig te kunnen verrassen (=p) en... het meest fantastische paar schoentjes van heel Engeland. For me! Als echte shoe-addict, kon ik toch moeilijk weggaan zonder schoentjes, right?
Vervolgens had ik het nog over hoe vriendelijk mensen hier zijn. Het is echt, echt ongelofelijk hoe vreselijk vriendelijk iedereen hier is. Altijd kan je bij iedereen terecht met grote en kleine vragen en ze helpen je met een glimlach! Daar kunnen de Belgen nog een puntje aan zuigen, dat kan ik je verzekeren. Ik voel me zelf altijd zo onbeleefd hier, als ik niet als eerste vriendelijk goeiedag zeg tegen kotgenootjes, medestudenten, buschauffeurs, opdiensters, winkelpersoneel en ga zo maar door.
Na onze vermoeiende dag was het tijd voor wat ontspanning en die kregen we in de vorm van wat alcohol en een paar films. Ons teusje was lekker, de films waren goed (Despicable me is hilarisch en The Tourist heeft een keigoed einde (en een sexy Johnny Depp (mmmmmm))) en het gezelschap was leuk, een super afsluiter dus voor een pretty awesome day (shopping + shoes = Jej!)
Nu wat meer down to earth dingen: de bachelorpaper awaits (minder jej...)
Dikke kus
Maaike
Ps: onze volgende uitstap naar Newcastle zal wat meer educatief verantwoord zijn, want we zijn hier tenslotte ook om dingen bij te leren e! (*zwaait met wijsvinger heen en weer*)
vrijdag 4 februari 2011
Lessen? Die gebeuren hier ook!
Er zijn nu al zoveel berichten gepubliceerd over zoveel verschillende onderwerpen, maar het onderwerp school werd angstvallig uit de weg gegaan, zou iemand kunnen denken. Is dat werkelijk zo? Misschien...
Gisteren hadden we dus de allereerste schooldag en tussen ons gezegd en gezwegen, we waren even nerveus als kleutertjes die een laatste kusje van hun mama hadden gekregen om naar die vreemde mevrouw te moeten gaan en al die andere kindjes die daar met vreemd speelgoed aan het spelen zijn, maar dan zonder het geruststellende van de mama (wegens een paar honderd kilometers afstand en zee tussen ons in), wat er dus voor zorgde dat we NOG nerveuzer waren dan onze kleutertjes.
Gelukkig werkte het mentale kompas van ondertekende (I know, I am as surprised as you are) best goed, want we vonden Hall A (die verrassend genoeg niet in blok A lag, maar in Blok C (die Engelsen toch)) zonder grote problemen (behalve dan de open mond van Stijn die echt totaal geen idee had waar hij zich bevond (hoewel de mond best groot was, viel het probleem van de grote open mond dus best mee)). Daar aangekomen (huge place, kan de KATHO iets van leren (Hogent niet, tis gelijk die grote aula's in de A-blok)) beslisten we ons als goede studentjes te gedragen en ons eens niet op de laatste rij te placeren (ik had opeens wat last van open-plein-vrees...). Ons voorstellen aan de (trouwens heel erg sympathieke) lector ging van een leien dakje en de les kon beginnen. Die les was... eu... goed, als we er dan één woord moeten op plakken, laten we het dan het etiketje 'traag' geven. Er werd een uur gediscussieerd over een filmpje van dertien minuten. Laten we zeggen dat mevrouw Schoors ons er in twintig minuten al van had verlost, maar hier bleven we dus maar doorgaan over de manieren waarop kleuters wiskunde kunnen leren zonder het gevoel te hebben wiskunde te leren (if you know what I mean).
Daarna kregen we nog een uurtje les over Sustained Shared Thinking, wat er gewoon op neerkomt dat je als kleuterleidster de tijd moet nemen om een diepgaand gesprek met een kleuter te voeren (om dan tot het besluit te komen dat er eigenlijk zelden tijd genoeg is voor zo'n gesprek). Dat Sustained Shared Thinking werd dan onderwerp van een opdracht. We kregen drie uur om die in groepjes voor te bereiden, maar in een half uur waren we al klaar. Off to bed, denken jullie dan waarschijnlijk, maar helaas moesten we daarna naar de aula om dat MISSCHIEN voor te stellen, dus dat betekende twee uur half met onze vingers draaien. Lisa en ik zijn dan maar postzegels gaan kopen om de dag toch een BEETJE nuttig te laten voelen.
Dus, wat kunnen we hieruit besluiten? Dat we definitely op zoek zullen gaan naar interessanter vakken, want zo kunnen we onze tijd hier niet vullen. We hebben elk al een drietal voorstellen ingediend en zijn nu aan t hopen op een 'yes, you can' van onze 'mama' hier op de campus. Fingers crossed dat het lukt!
Voor de rest toch nog even goed nieuws, want ik zit dit tekstje hier te typen in mijn (nieuwe! And I still love it here! =p) kamer! No biggy, kunnen nieuwe lezers denken, maar de anciens weten al dat er normaal geen internet op de kamer was. Waar zit het addertje? Het addertje heet Katy en Katy heeft haar eigen internet. Katy is ook zo vriendelijk om dat internet met andere mensjes te delen tegen een klein zakcentje, dus ik haalde mijn zakcentjesvarken boven, brak hem in duizend stukjes en zocht naar wat zakcentstukjes om Katy vanavond een leuke uitgaansavond te geven. Zij gelukkig met haar booze, ik gelukkig met mijn internet, het leven kan soms mooi zijn.
Trouwens, ik heb mijn instellingen veranderd, jullie zouden nu allemaal in staat moeten kunnen zijn om reacties te posten! Nog meer vreugdevol nieuws dus!
Maar nu ga ik weer wat werken aan de bachelorpaper, 'geen internet' is geen valid excuus meer (bummerrrrrrrr), dus ik begin eraan!
Cheers!
Een best wel gelukkige Maaike
Ps, Perkamentus (aka Perkie (onze parkiet): gelukkige vermaanddag morgen! *kusje*
Pps: Papa: gelukkige verjaardag gisteren!
Gisteren hadden we dus de allereerste schooldag en tussen ons gezegd en gezwegen, we waren even nerveus als kleutertjes die een laatste kusje van hun mama hadden gekregen om naar die vreemde mevrouw te moeten gaan en al die andere kindjes die daar met vreemd speelgoed aan het spelen zijn, maar dan zonder het geruststellende van de mama (wegens een paar honderd kilometers afstand en zee tussen ons in), wat er dus voor zorgde dat we NOG nerveuzer waren dan onze kleutertjes.
Gelukkig werkte het mentale kompas van ondertekende (I know, I am as surprised as you are) best goed, want we vonden Hall A (die verrassend genoeg niet in blok A lag, maar in Blok C (die Engelsen toch)) zonder grote problemen (behalve dan de open mond van Stijn die echt totaal geen idee had waar hij zich bevond (hoewel de mond best groot was, viel het probleem van de grote open mond dus best mee)). Daar aangekomen (huge place, kan de KATHO iets van leren (Hogent niet, tis gelijk die grote aula's in de A-blok)) beslisten we ons als goede studentjes te gedragen en ons eens niet op de laatste rij te placeren (ik had opeens wat last van open-plein-vrees...). Ons voorstellen aan de (trouwens heel erg sympathieke) lector ging van een leien dakje en de les kon beginnen. Die les was... eu... goed, als we er dan één woord moeten op plakken, laten we het dan het etiketje 'traag' geven. Er werd een uur gediscussieerd over een filmpje van dertien minuten. Laten we zeggen dat mevrouw Schoors ons er in twintig minuten al van had verlost, maar hier bleven we dus maar doorgaan over de manieren waarop kleuters wiskunde kunnen leren zonder het gevoel te hebben wiskunde te leren (if you know what I mean).
Daarna kregen we nog een uurtje les over Sustained Shared Thinking, wat er gewoon op neerkomt dat je als kleuterleidster de tijd moet nemen om een diepgaand gesprek met een kleuter te voeren (om dan tot het besluit te komen dat er eigenlijk zelden tijd genoeg is voor zo'n gesprek). Dat Sustained Shared Thinking werd dan onderwerp van een opdracht. We kregen drie uur om die in groepjes voor te bereiden, maar in een half uur waren we al klaar. Off to bed, denken jullie dan waarschijnlijk, maar helaas moesten we daarna naar de aula om dat MISSCHIEN voor te stellen, dus dat betekende twee uur half met onze vingers draaien. Lisa en ik zijn dan maar postzegels gaan kopen om de dag toch een BEETJE nuttig te laten voelen.
Dus, wat kunnen we hieruit besluiten? Dat we definitely op zoek zullen gaan naar interessanter vakken, want zo kunnen we onze tijd hier niet vullen. We hebben elk al een drietal voorstellen ingediend en zijn nu aan t hopen op een 'yes, you can' van onze 'mama' hier op de campus. Fingers crossed dat het lukt!
Voor de rest toch nog even goed nieuws, want ik zit dit tekstje hier te typen in mijn (nieuwe! And I still love it here! =p) kamer! No biggy, kunnen nieuwe lezers denken, maar de anciens weten al dat er normaal geen internet op de kamer was. Waar zit het addertje? Het addertje heet Katy en Katy heeft haar eigen internet. Katy is ook zo vriendelijk om dat internet met andere mensjes te delen tegen een klein zakcentje, dus ik haalde mijn zakcentjesvarken boven, brak hem in duizend stukjes en zocht naar wat zakcentstukjes om Katy vanavond een leuke uitgaansavond te geven. Zij gelukkig met haar booze, ik gelukkig met mijn internet, het leven kan soms mooi zijn.
Trouwens, ik heb mijn instellingen veranderd, jullie zouden nu allemaal in staat moeten kunnen zijn om reacties te posten! Nog meer vreugdevol nieuws dus!
Maar nu ga ik weer wat werken aan de bachelorpaper, 'geen internet' is geen valid excuus meer (bummerrrrrrrr), dus ik begin eraan!
Cheers!
Een best wel gelukkige Maaike
Ps, Perkamentus (aka Perkie (onze parkiet): gelukkige vermaanddag morgen! *kusje*
Pps: Papa: gelukkige verjaardag gisteren!
donderdag 3 februari 2011
Het bed-loving meisje en de music-loving jongen
Een kleine adreswijziging voor alle postlustige lezertjes: Stijn Ureel zit nu op kamer 18 en Maaike Verbouw zit op kamer 15. Waarom die plotselinge lust om te verhuizen, hoor ik jullie vragen? Wel... Ik ben een meisje dat, al geeft ze het niet graag toe, heel erg graag in de armen van Morpheus ligt. Geef toe, is er nu IETS leuker dan lekker in een heerlijk warm bed te liggen, snurken, snoezelen, soezen, dromen, kronkelen, schurken, knuffelen...? Dacht ik niet! (Behalve als dat 'iets' te maken heeft met schoenen, daar wil ik gerust wat nachtjes voor opblijven).
Goed, dus: aan de ene kant (lees: floor 1) had je het bed-loving meisje, aan de andere kant (lees: floor 2) had je de music-loving jongen. Nu had die music-loving jongen het vastgeroeste idee in zijn ietwat kleine hoofd (don't worry, de rest van zijn body was ook klein) dat als je muziek luistert, iedereen in het gebouw (yes, the whole of the thirty rooms) daar lekker gezellig van mee kan genieten. Gelukkig voor de 27 kamers die NIET onder en naast hem liggen, zijn zijn boxen niet zo sterk. Ongelukkig voor de kamers die WEL onder en naast hem liggen, zijn zijn boxen best wel sterk. Dus, dat sleep-loving meisje was al 's avonds laat alleen naar de Sainsbury's gewandeld om een doosje oordopjes en ze trotseerde zelfs zijn woede (of eerder: gelatenheid, wat haar nog woedender maakte) door zelf woedend op zijn deur te gaan kloppen. Niets kon baten, music has no boundaries, en geen enkel oordopje of boos woord kon de muziek dus uit haar kamer en haar oren houden houden.
Nu heeft dat sleep-loving meisje een jongen meegebracht naar het verre land dat wij Engeland noemen. Zoals zoveel jongens was deze jongen redelijk verdraagzaam (wat kan hem die muziek schelen) en bleef die jongen heel lang op (wat kan hem dat bed schelen, hij heeft een scherm voor zijn neus (is bijna zo erg als een meisje met schoenen voor haar neus *hypnotized look*)). Dus kwamen onze jongen en ons meisje tot de conclusie: 'let's swap rooms!'. Na een goedkeurende knik van de landlord (who's actually a landlady, but I don't know whether one can say that or not) begonnen we aan 'de grote migratie'. Behalve nog 24 foto's ophangen ben ik al volledig geïntegreerd in mijn lawaaivrije kamer en kan ik opgelucht ademhalen. Als k zou mogen, k zou Stijn kussen, maar we willen nu niet dat er liefjes jaloers zouden zijn, dus hier een virtuele kus voor Stijn *kus* en een dikke dankjewel!
Het bed-loving meisje, Maaike
Goed, dus: aan de ene kant (lees: floor 1) had je het bed-loving meisje, aan de andere kant (lees: floor 2) had je de music-loving jongen. Nu had die music-loving jongen het vastgeroeste idee in zijn ietwat kleine hoofd (don't worry, de rest van zijn body was ook klein) dat als je muziek luistert, iedereen in het gebouw (yes, the whole of the thirty rooms) daar lekker gezellig van mee kan genieten. Gelukkig voor de 27 kamers die NIET onder en naast hem liggen, zijn zijn boxen niet zo sterk. Ongelukkig voor de kamers die WEL onder en naast hem liggen, zijn zijn boxen best wel sterk. Dus, dat sleep-loving meisje was al 's avonds laat alleen naar de Sainsbury's gewandeld om een doosje oordopjes en ze trotseerde zelfs zijn woede (of eerder: gelatenheid, wat haar nog woedender maakte) door zelf woedend op zijn deur te gaan kloppen. Niets kon baten, music has no boundaries, en geen enkel oordopje of boos woord kon de muziek dus uit haar kamer en haar oren houden houden.
Nu heeft dat sleep-loving meisje een jongen meegebracht naar het verre land dat wij Engeland noemen. Zoals zoveel jongens was deze jongen redelijk verdraagzaam (wat kan hem die muziek schelen) en bleef die jongen heel lang op (wat kan hem dat bed schelen, hij heeft een scherm voor zijn neus (is bijna zo erg als een meisje met schoenen voor haar neus *hypnotized look*)). Dus kwamen onze jongen en ons meisje tot de conclusie: 'let's swap rooms!'. Na een goedkeurende knik van de landlord (who's actually a landlady, but I don't know whether one can say that or not) begonnen we aan 'de grote migratie'. Behalve nog 24 foto's ophangen ben ik al volledig geïntegreerd in mijn lawaaivrije kamer en kan ik opgelucht ademhalen. Als k zou mogen, k zou Stijn kussen, maar we willen nu niet dat er liefjes jaloers zouden zijn, dus hier een virtuele kus voor Stijn *kus* en een dikke dankjewel!
Het bed-loving meisje, Maaike
woensdag 2 februari 2011
Arrived!
We zijn er! Ongelofelijk maar waar, we zijn er in geslaagd Newcastle te bereiken. Na dertien uur boot, twintig minuten bus, twee uur half trein en een kwartier taxi en – naar ons gevoel – uren te voet gewandeld te hebben, hebben we de vijfkamp ‘hoe je te verplaatsen in de wereld’ gewonnen met elk een gouden medaille.
Ik zit nu op Word dit te typen, want we kunnen nog niet op internet. Help mee hopen dat jullie dus morgen iets te lezen krijgen op de blog! Er is sowieso geen internet op de kamers (bummer!), maar we kunnen wel in de gemeenschappelijke ruimte en in de bib. Enig nadeel: heb je paswoord voor nodig en dat krijgen we morgen pas van onze begeleidster.
Voor de rest hebben we al heel wat avonturen beleefd, zo mochten we onder andere eerst een tochtje naar Rotterdam ondernemen om onze boot te halen. Ons bootje had een onherstelbaar handicapje, waardoor hij niet meer zeevaardig bleek en wij op bezoek mochten bij onze noorderburen om daar het broertje van onze boot (zonder handicapjes!) met een bezoekje te eren. En dat broertje mocht er zijn! 12 dekken en tientallen bars, honderden kamers en duizenden bedden. De ‘bedden’ waren uitklapdingen die verrassend genoeg zelfs nog als bed aanvoelden, behalve dan het voortdurende getril van motor (of zo). We waanden ons in een overjaarse massagestoel die al lang vergeten is wat masseren nu weer precies is. In ieder geval heeft dat broertje mooi op ons gewacht, want wij waren de allerlaatste passagiers om in te schepen. Iemand moet de laatste zijn, right?
Na ons pleziervaartje gingen we met de vriendelijkste buschauffeur van Europa naar het centrum van Hull om daar, na een fortuin betaald te hebben voor het kleinste treinkaartje ter wereld, op te stappen op de mooie trein naar Doncaster. Daar namen we de lift (roltrappen horen volgens de Engelsen niet in een station, dus ze voorzien dan maar in liften (mensen met duizenden kilo’s bagage do like this)) naar het juiste perron om ons daar de verbazen over de accuraatheid van de informatieborden van de treinmaatschappij. De rit naar Newcastle city bracht ons naar de vriendelijkste treinbegeleider van Europa (yes, we do meet interesting people) die ons duidelijk maakte dat die mooie trein waarin we reisden van Belgische makelij was. De Belgen kunnen er wat van als t voor de Engelsen is =p.
Daarna propten we de honderdduizenden kilo’s materiaal die we meesleurden in een grote taxi die ons afzette op de campus waar we nu zitten, Coach Lane Campus. We kregen een sleutel met een kamer en ook een sleutel met een postbus (dus handgeschreven brieven, kom maar af!
Lisa Alsberghe - room 12/Stijn Ureel - room 15/ Maaike Verbouw - room 18
Hadrian Hall
Coach Lane Campus Benton
Newcastle upon Tyne
Tyne & Wear
NE7 7XA).
Na twee uur acclimatiseren (lees: legen van veel te volle tassen en ophangen van veel te mooie foto’s), gingen we op zoek naar iets om ons maagje te vullen en dat iets werd de Sainsbury’s (=een soort van Tesco (=een soort van Delhaize)) waar we onze eerste ponden verdeden aan ingrediënten voor spaghetti (my specialty), zoetzure kip-pasta (lisa’s specialty) en fish sticks + broccoli + rijst (Stijn’s specialty). Ontbijtjes werden ingeslaan, beleg en besmeersel voor boterhammen, de boterhammen zelf, vocht for our needy body en nog zoooooooooooooooveel meer. Daar hadden we ook een legendarische zoektocht naar ‘een stekker’, want mijn stekker bleek niet in de stekker te kunnen (if you know what I mean). Uiteindelijk heeft een heel erg vriendelijke meneer ons verlost van ons lijden en schaften we ons elk eentje of tweetje aan.
Na heel veel gezeul (was die weg echt niet langer geworden sinds de heenreis?) kwamen we aan, verdeelden we alle spullen over frigo’s/diepvriezen/keukenkastjes (we hebben er elk eentje! *blij*) en deden ons tegoed aan een van de heerlijkste broodjes uit Engelands geschiedenis. Net als de boter, de choco, de kaas en de hesp (allemaal voor ons! De Engelsen moeten maar zelf zorgen voor hun beste broodje/boter/choco/kaas/hesp in hun geschiedenis, de veelvraten).
Daarna uittesten van de douche (8/10) en nu dus jullie op de hoogte brengen. Straks nog eens mijn vriendjes opzoeken en misschien de eerste contactjes leggen met onze kotgenootjes (die we wel al gehoord, maar nog niet gezien hebben). Morgen een date met onze begeleidster, dus dan zullen we jullie wel meer kunnen vertellen =).
Maaike
Ik zit nu op Word dit te typen, want we kunnen nog niet op internet. Help mee hopen dat jullie dus morgen iets te lezen krijgen op de blog! Er is sowieso geen internet op de kamers (bummer!), maar we kunnen wel in de gemeenschappelijke ruimte en in de bib. Enig nadeel: heb je paswoord voor nodig en dat krijgen we morgen pas van onze begeleidster.
Voor de rest hebben we al heel wat avonturen beleefd, zo mochten we onder andere eerst een tochtje naar Rotterdam ondernemen om onze boot te halen. Ons bootje had een onherstelbaar handicapje, waardoor hij niet meer zeevaardig bleek en wij op bezoek mochten bij onze noorderburen om daar het broertje van onze boot (zonder handicapjes!) met een bezoekje te eren. En dat broertje mocht er zijn! 12 dekken en tientallen bars, honderden kamers en duizenden bedden. De ‘bedden’ waren uitklapdingen die verrassend genoeg zelfs nog als bed aanvoelden, behalve dan het voortdurende getril van motor (of zo). We waanden ons in een overjaarse massagestoel die al lang vergeten is wat masseren nu weer precies is. In ieder geval heeft dat broertje mooi op ons gewacht, want wij waren de allerlaatste passagiers om in te schepen. Iemand moet de laatste zijn, right?
Na ons pleziervaartje gingen we met de vriendelijkste buschauffeur van Europa naar het centrum van Hull om daar, na een fortuin betaald te hebben voor het kleinste treinkaartje ter wereld, op te stappen op de mooie trein naar Doncaster. Daar namen we de lift (roltrappen horen volgens de Engelsen niet in een station, dus ze voorzien dan maar in liften (mensen met duizenden kilo’s bagage do like this)) naar het juiste perron om ons daar de verbazen over de accuraatheid van de informatieborden van de treinmaatschappij. De rit naar Newcastle city bracht ons naar de vriendelijkste treinbegeleider van Europa (yes, we do meet interesting people) die ons duidelijk maakte dat die mooie trein waarin we reisden van Belgische makelij was. De Belgen kunnen er wat van als t voor de Engelsen is =p.
Daarna propten we de honderdduizenden kilo’s materiaal die we meesleurden in een grote taxi die ons afzette op de campus waar we nu zitten, Coach Lane Campus. We kregen een sleutel met een kamer en ook een sleutel met een postbus (dus handgeschreven brieven, kom maar af!
Lisa Alsberghe - room 12/Stijn Ureel - room 15/ Maaike Verbouw - room 18
Hadrian Hall
Coach Lane Campus Benton
Newcastle upon Tyne
Tyne & Wear
NE7 7XA).
Na twee uur acclimatiseren (lees: legen van veel te volle tassen en ophangen van veel te mooie foto’s), gingen we op zoek naar iets om ons maagje te vullen en dat iets werd de Sainsbury’s (=een soort van Tesco (=een soort van Delhaize)) waar we onze eerste ponden verdeden aan ingrediënten voor spaghetti (my specialty), zoetzure kip-pasta (lisa’s specialty) en fish sticks + broccoli + rijst (Stijn’s specialty). Ontbijtjes werden ingeslaan, beleg en besmeersel voor boterhammen, de boterhammen zelf, vocht for our needy body en nog zoooooooooooooooveel meer. Daar hadden we ook een legendarische zoektocht naar ‘een stekker’, want mijn stekker bleek niet in de stekker te kunnen (if you know what I mean). Uiteindelijk heeft een heel erg vriendelijke meneer ons verlost van ons lijden en schaften we ons elk eentje of tweetje aan.
Na heel veel gezeul (was die weg echt niet langer geworden sinds de heenreis?) kwamen we aan, verdeelden we alle spullen over frigo’s/diepvriezen/keukenkastjes (we hebben er elk eentje! *blij*) en deden ons tegoed aan een van de heerlijkste broodjes uit Engelands geschiedenis. Net als de boter, de choco, de kaas en de hesp (allemaal voor ons! De Engelsen moeten maar zelf zorgen voor hun beste broodje/boter/choco/kaas/hesp in hun geschiedenis, de veelvraten).
Daarna uittesten van de douche (8/10) en nu dus jullie op de hoogte brengen. Straks nog eens mijn vriendjes opzoeken en misschien de eerste contactjes leggen met onze kotgenootjes (die we wel al gehoord, maar nog niet gezien hebben). Morgen een date met onze begeleidster, dus dan zullen we jullie wel meer kunnen vertellen =).
Maaike
Abonneren op:
Reacties (Atom)