Het is alweer een poosje geleden, maar dat heeft allemaal te maken met mijn dagboek… Ja, je leest het goed, dat is inderdaad een reden waarom er geen berichtje op de blog kwam, want ik had het voorbije weekend (van vrijdag t.e.m. maandag) het genoegen om hier in Newcastle mijn mama en papa te verwelkomen.
Nu kan je denken: ‘Zou er dan niet net wél een berichtje moeten komen, met wat je tijdens die dagen gedaan hebt?’ en daarop kan ik enkel zeggen dat je groot gelijk hebt, want de dagen waren goed gevuld. Dit is echter het punt waar het dagboek tussenbeide komt. Ik was ’s avonds (tegen dat ik terug op mijn kamer was) meestal zo moe dat ik nog snel een verslagje van de dag typte, maar het niet neerschreef in mijn boek. Zo komt het dus dat ik de voorbije dagen heel wat inhaalwerk te gaan had en de blog wat uitgesteld werd (shame on me). Nu ik weer (of toch bijna) op schema zit, kan ik jullie nu helemaal inlichten!
De vrijdag was ik na iets meer dan zeven weken uiteraard heel blij om mijn ouders terug te zien! Na die tijd hadden we natuurlijk ook wel wat te vertellen en dat konden we doen in hun hotelkamer, maar ook in de straten van Newcastle en tijdens het eten in de New York Italian. Ze brachten voor mij ook een voorraad snoepjes en chocolade mee, genoeg om de rest van de tijd hier door te komen! (Een dankjewel aan moe en paps, zus en meme .) Na een korte rondleiding in mijn Hall en de kamer waar ik dezer dagen verblijf, zat de eerste dag (ofja, avond) er al op!
De zaterdag namen we in de voormiddag de tijd om het shopping centre te doorkruisen en daarna sprongen we op de trein naar Haltwhistle, want Hadrian’s Wall stond op het programma (jej!). Eenmaal daar toegekomen hadden we een uurtje speling vooraleer de bus kwam. Waar hij precies ging stoppen, wisten we echter niet en dus brachten we eerst een bezoekje aan de Tourist Information. Daar kwamen we net op tijd toe, want ze stonden op het punt om te sluiten. We hadden veel geluk dat we onze vraag nog konden stellen, want de informatie die ik in Newcastle gekregen had, klopte niet. De bus die we hadden doorgekregen rijdt niet meer, maar gelukkig hadden we een alternatief.
Tegenover die Tourist Information was er een winkeltje en dus gingen we naar daar om pistolets en beleg. We hadden ook nog wat extra drank nodig, want we hadden enkel een literfles water mee. We kwamen bij de drankafdeling, zagen appelsap staan en namen dat mee. Terwijl we op de bus wachtten, begonnen we te eten. Paps nam een paar slokken van het appelsap. Zijn conclusie: ‘wel heel erg gesuikerd’. Ik nam de fles over, rook er eens aan (inderdaad, dat rook best suikerachtig) en nam ook een slok. Mijn conclusie: ‘het is precies siroop’. Tot slot is was mama aan de beurt en zij kon enkel bevestigen. Dan namen we maar een kijkje op de achterkant van de fles en daar vonden we een hokje ‘bereidingswijze’ terug… Hetgeen we mee hadden bleek geen appelsap te zijn, maar een soort grenadine… Heel erg gesuikerd en behoorlijk siroopachtig waren dus de juiste conclusies…
In elk geval, om over te springen naar het meest belangrijkste van de dag: iets voor tweeën konden we dan beginnen aan onze verkenning van Hadrian’s Wall! We kwamen eerst lans the Housesteads Roman Fort en konden dan genieten van de fantastische verzichten aan de muur! Uiteraard staan heel wat van die beelden vereeuwigd op foto (mijn fototoestel had heel wat werk en heeft zo’n 240 keer mogen flitsen).
Helaas ging ik die avond een vreselijke nacht tegemoet (heel veel lawaai van 4:00 tot 5:30 en sowieso al een uur minder slaap door de overschakeling op zomeruur) en dus was ik de dag erna net iéts minder wakker…
Gelukkig hadden we ook op zondag weer voldoende om handen om me wakker te houden! In de voormiddag bracht ik mijn mama en papa naar het marktje aan de quayside en kon ik hen zo ook meteen de bruggen tonen. We kwamen er langs het kraampje waar ik van Nick een sleutelhanger gekregen had (die twee dagen later helaas kapot was) en ik kreeg een nieuwe! Het is identiek dezelfde, maar alleen de grotere versie (in de hoop dat deze langer intact blijft).
Daarna gingen we naar een elektronicawinkel. Paps kon geen foto’s meer trekken, doordat het kleine kaartje vol was en dus gingen we een groter kopen. Eenmaal hij opnieuw foto’s wou trekken, merkte hij echter dat er een error werd weergegeven… Het fototoestel is waarschijnlijk te oud en hij kon het kaartje niet lezen…
In de namiddag was het plan om naar de zee te gaan. En daar hebben we toch wel wat voor mogen rondlopen… We wilden metroticketjes kopen, maar dat kan enkel met muntstukken die wij niet hadden. Normaalgezien kan je je briefjes wisselen aan een automaat, maar die was ‘out of order’ en dus werden we naar de winkels in het station gestuurd. Daar wou niemand onze vijftien pond wisselen en dus was onze laatste hoop het hotel. Gelukkig waren ze daar meteen bereid om ons van de nodige muntjes te voorzien!
Eenmaal we dan aankwamen in Tynemouth, zagen we dat er daar een rommelmarktje was en dus liepen we eerst daar even rond. Daarna kwamen we langs the Castle and Priory en liepen we wat verder naar een vuurtoren. Na een heerlijk warm drankje in een leuke taverne, keerden we dan terug richting centrum.
En toen zaten de dagen met mijn ouders er al bijna op! Maar gelukkig had ik nog de maandag om hen mee te nemen naar Edinburgh!
Terwijl mijn papa al wat ging wandelen, bezochten mijn mama en ik het kasteel (dat zeer zeker de moeite waard was) en daarna volgden we The Royal Mile tot aan het Schotse ‘buitenverblijfje’ van de Queen (dat er ook zeer zeker mag zijn). We gingen ook een winkeltje binnen met kasjmieren sjaals, paps paste een jas (maar die had een te moeilijke rits ) en we namen een kleine doedelzak mee (waar we later jammer genoeg geen geluid uit kregen, geen idee of het aan de doedelzak lag of aan ons )! Daarna liepen we nog een klein beetje verder vooraleer we weer op de trein stapten.
De dagen zijn heel snel gegaan en ik heb er van genoten!
Dus dankjewel moe en paps voor het bezoekje en de zeer aangename tijd!
Zoen
Lisa
donderdag 31 maart 2011
vrijdag 25 maart 2011
Om jullie geduld niet langer op de proef te stellen...
Ik merkte dat jullie al een week zonder lectuur zitten en daar wil ik nu snel even verandering in brengen, voor ik later op de dag mijn mama en papa mag verwelkomen! (Jej!)
Zaterdag werd een fantastisch shoppingdagje! Ze hebben hier heel veel redenen om solden te geven en degene die nu aan de orde is, is ‘mid term’. Geen bezwaar voor ons natuurlijk! En hoewel je misschien zou denken dat mid term solden er zijn om de overige winterkledij kwijt te spelen, vergeet het maar! Natuurlijk lagen wollen truien afgeprezen, maar ook de helft van de T-shirts en zelfs zomerjurkjes vonden we aan -50 tot -70% in onze (recent verklaarde) favoriete winkel: Jane Norman.
Eenmaal het duister begon te vallen (niet letterlijk natuurlijk), trokken Maaike en ik naar de quayside. Je zou kunnen zeggen: ‘Heb je nu nog niet genoeg van al die bruggen?’, maar het antwoord daarop is volmondig ‘nee’! Bovendien waren de bruggen nu heerlijk verlicht én ging de Millennium Bridge open! Geef toe, dat moesten we toch eens gezien hebben!
Woensdag waren we dan uitgenodigd door onze klasgenootjes om mee uit te gaan! ‘Great!’, dachten we. Het zou de ideale gelegenheid worden om hen beter te leren kennen!
Helaas strooide een misverstand behoorlijk wat roet in het eten… Hieronder een kort scenario…
Wij hadden geen idee van waar we moesten zijn, dus hadden we met Rose afgesproken aan de Millennium Bridge. Maaike en ikzelf nemen dus de bus en wandelen (een klein halfuurtje, OP hakjes) naar de quayside. Eenmaal daar toegekomen krijgen we een telefoontje van Rose om te zeggen dat ze er bijna is, dat ze al aan het modern gebouw van de campus staat. -Hé, wacht eens even, de campus is de andere kant van de stad; de kant waar we net vandaan kwamen- Inderdaad, we hadden het hele eind gewandeld om nu aan de misse brug te staan… Blijkbaar noemt iedereen in onze klas de Northumbria Bridge (ja, onze unief heeft een brug :D) ook de Millennium Bridge (kwestie van verwarring te scheppen) en dus stonden wij verkeerd… Rose ging me dan het nummer van Phil doorsms’en, zodat we konden laten weten als we aan de juiste brug stonden en dan ging hij ons komen oppikken. Helaas, daar stopt het niet: Rose haar gsm begaf het en daar stonden wij zonder nummer (het enige nummer dat we hadden was dat van Rose en ook zij was de enige met onze nummers). We hebben zo’n drie kwartier gewacht aan de Northumbria Bridge en besloten toen (koud, met pijnlijke voetjes en heel teleurgesteld) terug te keren naar onze Hall.
Eenmaal daar terug toegekomen merken we de berichtjes van onze klasgenootjes op facebook: Phil stond ons op te wachten aan de brug (maar daar moeten we hem dus mislopen hebben) en we kregen ook het telefoonnummer van een ander meisje, maar het was dus te laat…
In elk geval zorgden deze berichtjes er wel voor dat onze ontgoocheling wat verdween, want ze hadden dus best wel moeite gedaan voor ons en waren ons niet vergeten!
Bovendien hebben ze beloofd om het nog eens over te doen, dus daar kijken we alvast naar uit!
Nu is het tijd om naar de volgende lecture te vertrekken, dus tot binnenkort!
Zoen
Lisa
Zaterdag werd een fantastisch shoppingdagje! Ze hebben hier heel veel redenen om solden te geven en degene die nu aan de orde is, is ‘mid term’. Geen bezwaar voor ons natuurlijk! En hoewel je misschien zou denken dat mid term solden er zijn om de overige winterkledij kwijt te spelen, vergeet het maar! Natuurlijk lagen wollen truien afgeprezen, maar ook de helft van de T-shirts en zelfs zomerjurkjes vonden we aan -50 tot -70% in onze (recent verklaarde) favoriete winkel: Jane Norman.
Eenmaal het duister begon te vallen (niet letterlijk natuurlijk), trokken Maaike en ik naar de quayside. Je zou kunnen zeggen: ‘Heb je nu nog niet genoeg van al die bruggen?’, maar het antwoord daarop is volmondig ‘nee’! Bovendien waren de bruggen nu heerlijk verlicht én ging de Millennium Bridge open! Geef toe, dat moesten we toch eens gezien hebben!
Woensdag waren we dan uitgenodigd door onze klasgenootjes om mee uit te gaan! ‘Great!’, dachten we. Het zou de ideale gelegenheid worden om hen beter te leren kennen!
Helaas strooide een misverstand behoorlijk wat roet in het eten… Hieronder een kort scenario…
Wij hadden geen idee van waar we moesten zijn, dus hadden we met Rose afgesproken aan de Millennium Bridge. Maaike en ikzelf nemen dus de bus en wandelen (een klein halfuurtje, OP hakjes) naar de quayside. Eenmaal daar toegekomen krijgen we een telefoontje van Rose om te zeggen dat ze er bijna is, dat ze al aan het modern gebouw van de campus staat. -Hé, wacht eens even, de campus is de andere kant van de stad; de kant waar we net vandaan kwamen- Inderdaad, we hadden het hele eind gewandeld om nu aan de misse brug te staan… Blijkbaar noemt iedereen in onze klas de Northumbria Bridge (ja, onze unief heeft een brug :D) ook de Millennium Bridge (kwestie van verwarring te scheppen) en dus stonden wij verkeerd… Rose ging me dan het nummer van Phil doorsms’en, zodat we konden laten weten als we aan de juiste brug stonden en dan ging hij ons komen oppikken. Helaas, daar stopt het niet: Rose haar gsm begaf het en daar stonden wij zonder nummer (het enige nummer dat we hadden was dat van Rose en ook zij was de enige met onze nummers). We hebben zo’n drie kwartier gewacht aan de Northumbria Bridge en besloten toen (koud, met pijnlijke voetjes en heel teleurgesteld) terug te keren naar onze Hall.
Eenmaal daar terug toegekomen merken we de berichtjes van onze klasgenootjes op facebook: Phil stond ons op te wachten aan de brug (maar daar moeten we hem dus mislopen hebben) en we kregen ook het telefoonnummer van een ander meisje, maar het was dus te laat…
In elk geval zorgden deze berichtjes er wel voor dat onze ontgoocheling wat verdween, want ze hadden dus best wel moeite gedaan voor ons en waren ons niet vergeten!
Bovendien hebben ze beloofd om het nog eens over te doen, dus daar kijken we alvast naar uit!
Nu is het tijd om naar de volgende lecture te vertrekken, dus tot binnenkort!
Zoen
Lisa
vrijdag 18 maart 2011
En NOG een postje (hoe mini t ook is)
Jullie worden verwend deze week! Niet alleen kregen jullie DRIE verschillende schrijvers te lezen, jullie krijgen ook nog eens een update van foto's van de afgelopen drie weken. Met bijschrift om het geheel nog wat meer cachet te geven. Enjoy, my dears, you totally deserved it after all that waiting for some news.
https://picasaweb.google.com/118248717829336720739/DropBox?authkey=Gv1sRgCLzcjouOkLjt0QE#
Kissie
Maaike
https://picasaweb.google.com/118248717829336720739/DropBox?authkey=Gv1sRgCLzcjouOkLjt0QE#
Kissie
Maaike
Sunderland and Barbie
Nadat ik Nick donderdag aan de juiste bus naar de luchthaven had uitgezwaaid, stond een werkweekend voor de deur, maar de week erna had ik alweer wat ademruimte, want er vielen twee lesdagen weg (doordat onze medestudenten mock exams hadden). Het was hier echter behoorlijk mistig en dus had ik maar weinig zin om buiten te kruipen, als dit niet strikt noodzakelijk was.
Vandaag kwam de zon dan weer tevoorschijn en dat was voor mij het ideale moment om de bus te nemen naar het centrum en van daaruit met de trein te vertrekken naar Sunderland. Zo kwam het dat ik na een busrit eerst tussen de koeien liep (geen zorgen, ik deed niets illegaal, het paadje liep door de wei) en daarna iets meer dan 100 ‘trappen’ opklauterde om het Penshaw Monument en het uitzicht van daaruit te kunnen bewonderen. Daarna keerde ik terug naar het centrum om tot de conclusie te komen dat je niet veel hebt aan een kaartje, als je nergens straatnamen ziet staan. Gelukkig is ook hier het ‘volg de pijltjes’ principe goed ingeburgerd en dus maakte ik daar goed gebruik van! Dan waren het Museum en de Winter Gardens aan de beurt, waarna ik in het nabijgelegen Mowbray park kon eten terwijl ik van de zon aan het genieten was. Na nog wat te hebben rondgekuierd, besloot ik terug huiswaarts te keren, maar dat bleek niet zo eenvoudig als het wel lijkt… De metro en de trein vertrekken daar allebei ondergronds en nadat ik een metro zag toekomen, merkte ik dat ik overduidelijk verkeerd zat. Wat bleek: om bij de treinsporen terecht te komen (die er identiek uitzien), moet je gewoon wat verder lopen! Logisch toch? (Of euhm, toch niet…)
Nu, ik raakte dus toch op mijn trein richting Newcastle en zag -geloof het of niet- de echte Barbie! Fel roze handtas, roze lippenstift en zo geblondeerd als maar kan. Natuurlijk mocht ook de dikke laag schmink niet ontbreken. Sommige mensen zijn hier echt gewoon té roze. (En voor mensen die denken ‘té roze, dat kan niet’, zak eens af naar Newcastle and change your mind!
Zoen en tot een volgend bericht!
Lisa
Vandaag kwam de zon dan weer tevoorschijn en dat was voor mij het ideale moment om de bus te nemen naar het centrum en van daaruit met de trein te vertrekken naar Sunderland. Zo kwam het dat ik na een busrit eerst tussen de koeien liep (geen zorgen, ik deed niets illegaal, het paadje liep door de wei) en daarna iets meer dan 100 ‘trappen’ opklauterde om het Penshaw Monument en het uitzicht van daaruit te kunnen bewonderen. Daarna keerde ik terug naar het centrum om tot de conclusie te komen dat je niet veel hebt aan een kaartje, als je nergens straatnamen ziet staan. Gelukkig is ook hier het ‘volg de pijltjes’ principe goed ingeburgerd en dus maakte ik daar goed gebruik van! Dan waren het Museum en de Winter Gardens aan de beurt, waarna ik in het nabijgelegen Mowbray park kon eten terwijl ik van de zon aan het genieten was. Na nog wat te hebben rondgekuierd, besloot ik terug huiswaarts te keren, maar dat bleek niet zo eenvoudig als het wel lijkt… De metro en de trein vertrekken daar allebei ondergronds en nadat ik een metro zag toekomen, merkte ik dat ik overduidelijk verkeerd zat. Wat bleek: om bij de treinsporen terecht te komen (die er identiek uitzien), moet je gewoon wat verder lopen! Logisch toch? (Of euhm, toch niet…)
Nu, ik raakte dus toch op mijn trein richting Newcastle en zag -geloof het of niet- de echte Barbie! Fel roze handtas, roze lippenstift en zo geblondeerd als maar kan. Natuurlijk mocht ook de dikke laag schmink niet ontbreken. Sommige mensen zijn hier echt gewoon té roze. (En voor mensen die denken ‘té roze, dat kan niet’, zak eens af naar Newcastle and change your mind!
Zoen en tot een volgend bericht!
Lisa
donderdag 17 maart 2011
Hey iedereen
Ik ben Dimitri, of zoals de meeste onder jullie mij kennen, Maaike's vriendje. Om een of andere reden had ik beloofd een blogpost te maken. Jeweetwel, dat jullie een objectieve kijk hebben op de dingen hier. Zonder verhalen over prinsessen en pony's overgoten met roze en glitters.
De Engelse rijden aan de verkeerde kant van de weg en hun uurwerk staat allemaal fout. Slechts één van mijn vele observaties hier. Andere: Ze zijn luidruchtig en drinken veel wodka. O en ze praten allemaal Engels. Mijn verblijf was hier verder wel uitstekend. Ik kwam toe op Edinburgh Airport zonder dat ik in aparte kamertjes gefouilleerd werd op niet bestaande explosieven of drugs en nam een taxi naar het hotel waar een knap blondje op mij zat te wachten. De taxichauffeur hield wel van een babbeltje (hoe cliché) en raadde mij een bezoekje aan Edinburgh Castle en wat whiskey aan. Het eerste hebben we eens van ver bekeken, het tweede heb ik wat beter onderzocht. Ook de befaamde Schotse frisdrank 'IRN BRU' (IRON BREW) heb ik eens gesmaakt (bubblegumsmaak bah). Mijn eerste Whopper (Burger King) werd ook gesmaakt.
Na een heleboel avonturen en een treinreisje over de grens kwamen we aan in Newcastle (tweede whopper yum!). Maaike haar peda is heel leuk, best groot (voor studenten) met een supersmerige keuken. Soit na wat cadeautjes uit te pakken (ze heeft wat flairs en een seizoentje Gilmore Girls gekregen) waren we gesettled. Dus we verkennen Newcastle wat, hangen de toerist uit enzovoorts. Ik heb ondertussen al een aanvaring gehad met het openbaar vervoer. Een onbeleefde buschauffeur die aan mijn Maaike haar ticketjes niet wou geven, maar geen nood, na wat sterke argumenten van mijn kant (we didn't get any tickets maaaaaaaan) en wat wrevel van zijn kant (vooral veel gemompel en in zijn gezicht wrijven =/) kregen we ze toch mee.
Op een gegeven moment gingen we naar een marktje aan de Tyne en keken we wat rond (cupcakes voor Maaike!). Toen zag ik een standje die pikant spul (saus) verkocht. Er stonden een stuk of acht flesjes gerangschikt op sterkte. Gaande van Naughty tot KICKASS. Nu in mijn misplaatste nederigheid trok ik mijn neus eens op voor de eerste zeven en stapte rechtstreeks naar nr acht. Er stond een bakje koekjes naast en voor elke fles stond een potje om eens te proberen. Had ik toen geweten dat ik een hele nieuwe wereld van pijn ging ontdekken had ik misschien iets langer getwijfeld. Maar helaas in mijn onwetendheid, pakte ik een minuscuul puntje op mijn koekje en werkte het naar binnen. De verkoper had mij in het snotje en keek verwachtingsvol naar mijn gezicht. Dit is wat hij kreeg:
Ik keek hem recht in de ogen en stapte weg van zijn kraampje met die uitdrukking. Dan ben ik beginnen gillen, een sloot frisdrank binnengegoten (had ik gelukkig op zak) en wanhopig geprobeerd het spul van mijn tong af te wrijven met mijn handen. De hele tijd stond Maaike gewoon naar mij te kijken met een 'wat is uw probleem'-gezicht terwijl ze haar enorm roze en glinsterende cupcake opat. Voor de ongelovigen breng ik een flesje mee met dat spul.
Momenteel staat mijn tas al gepakt want morgen vertrek ik :( Maar ik ga nog één anekdote met jullie meedelen en dan is dit hier gedaan. We waren naar een supergroot winkelcentrum (shoppen duh) gegaan en er was een IKEA in de buurt. Nu omwille van zakelijke redenen besloten we een bezoekje te brengen (we hadden nog een kussentje nodig en IKEA is zo wat de beste winkel ooit, met de beste klantenservice ooit, zeker die van Gent /sluikreclame). En op het werk hebben wij een muur waar wij foto's ophangen van de collega's die een buitenlandse IKEA bezoeken en op de foto gaan met een medewerker vandaar. Nu wil ik ook wel eens op die muur hangen dus wij gaan dan eens naar de Customer Service om te vragen of ze eens op de foto willen. Foto's pakken in een IKEA in de UK is blijkbaar een zaak van nationaal belang ofzo want die buitenlandse collega van mij (of was ik de buitenlandse collega hier? Of allebei? Hmmm.) moest aan haar verantwoordelijke EN aan de verantwoordelijke van de security vragen of het ok was. Het was uiteindelijk ok.
Mijn deel van het verhaal is al gedaan en morgen zit ik al terug in ons belgenlandje. Het enige spijtige daaraan is dat ik mijn liefje niet kan meepakken :(
Ik ben Dimitri, of zoals de meeste onder jullie mij kennen, Maaike's vriendje. Om een of andere reden had ik beloofd een blogpost te maken. Jeweetwel, dat jullie een objectieve kijk hebben op de dingen hier. Zonder verhalen over prinsessen en pony's overgoten met roze en glitters.
De Engelse rijden aan de verkeerde kant van de weg en hun uurwerk staat allemaal fout. Slechts één van mijn vele observaties hier. Andere: Ze zijn luidruchtig en drinken veel wodka. O en ze praten allemaal Engels. Mijn verblijf was hier verder wel uitstekend. Ik kwam toe op Edinburgh Airport zonder dat ik in aparte kamertjes gefouilleerd werd op niet bestaande explosieven of drugs en nam een taxi naar het hotel waar een knap blondje op mij zat te wachten. De taxichauffeur hield wel van een babbeltje (hoe cliché) en raadde mij een bezoekje aan Edinburgh Castle en wat whiskey aan. Het eerste hebben we eens van ver bekeken, het tweede heb ik wat beter onderzocht. Ook de befaamde Schotse frisdrank 'IRN BRU' (IRON BREW) heb ik eens gesmaakt (bubblegumsmaak bah). Mijn eerste Whopper (Burger King) werd ook gesmaakt.
Na een heleboel avonturen en een treinreisje over de grens kwamen we aan in Newcastle (tweede whopper yum!). Maaike haar peda is heel leuk, best groot (voor studenten) met een supersmerige keuken. Soit na wat cadeautjes uit te pakken (ze heeft wat flairs en een seizoentje Gilmore Girls gekregen) waren we gesettled. Dus we verkennen Newcastle wat, hangen de toerist uit enzovoorts. Ik heb ondertussen al een aanvaring gehad met het openbaar vervoer. Een onbeleefde buschauffeur die aan mijn Maaike haar ticketjes niet wou geven, maar geen nood, na wat sterke argumenten van mijn kant (we didn't get any tickets maaaaaaaan) en wat wrevel van zijn kant (vooral veel gemompel en in zijn gezicht wrijven =/) kregen we ze toch mee.
Op een gegeven moment gingen we naar een marktje aan de Tyne en keken we wat rond (cupcakes voor Maaike!). Toen zag ik een standje die pikant spul (saus) verkocht. Er stonden een stuk of acht flesjes gerangschikt op sterkte. Gaande van Naughty tot KICKASS. Nu in mijn misplaatste nederigheid trok ik mijn neus eens op voor de eerste zeven en stapte rechtstreeks naar nr acht. Er stond een bakje koekjes naast en voor elke fles stond een potje om eens te proberen. Had ik toen geweten dat ik een hele nieuwe wereld van pijn ging ontdekken had ik misschien iets langer getwijfeld. Maar helaas in mijn onwetendheid, pakte ik een minuscuul puntje op mijn koekje en werkte het naar binnen. De verkoper had mij in het snotje en keek verwachtingsvol naar mijn gezicht. Dit is wat hij kreeg:
Ik keek hem recht in de ogen en stapte weg van zijn kraampje met die uitdrukking. Dan ben ik beginnen gillen, een sloot frisdrank binnengegoten (had ik gelukkig op zak) en wanhopig geprobeerd het spul van mijn tong af te wrijven met mijn handen. De hele tijd stond Maaike gewoon naar mij te kijken met een 'wat is uw probleem'-gezicht terwijl ze haar enorm roze en glinsterende cupcake opat. Voor de ongelovigen breng ik een flesje mee met dat spul.
Momenteel staat mijn tas al gepakt want morgen vertrek ik :( Maar ik ga nog één anekdote met jullie meedelen en dan is dit hier gedaan. We waren naar een supergroot winkelcentrum (shoppen duh) gegaan en er was een IKEA in de buurt. Nu omwille van zakelijke redenen besloten we een bezoekje te brengen (we hadden nog een kussentje nodig en IKEA is zo wat de beste winkel ooit, met de beste klantenservice ooit, zeker die van Gent /sluikreclame). En op het werk hebben wij een muur waar wij foto's ophangen van de collega's die een buitenlandse IKEA bezoeken en op de foto gaan met een medewerker vandaar. Nu wil ik ook wel eens op die muur hangen dus wij gaan dan eens naar de Customer Service om te vragen of ze eens op de foto willen. Foto's pakken in een IKEA in de UK is blijkbaar een zaak van nationaal belang ofzo want die buitenlandse collega van mij (of was ik de buitenlandse collega hier? Of allebei? Hmmm.) moest aan haar verantwoordelijke EN aan de verantwoordelijke van de security vragen of het ok was. Het was uiteindelijk ok.
Mijn deel van het verhaal is al gedaan en morgen zit ik al terug in ons belgenlandje. Het enige spijtige daaraan is dat ik mijn liefje niet kan meepakken :(
woensdag 16 maart 2011
We'll be landing on earth again for 5 minutes...
Even terug op de wereld om jullie te laten weten dat de hemel een fantastische plek is om te leven. Man, ben IK even het gelukkigste meisje ter wereld? Oke, ik weet dat jullie niet de moeite doen om naar deze blog te surfen (damn, hebben jullie ook nog altijd die vision van een surfboy op een hoge golf als jullie dat werkwoord gebruiken? (I still have)) om te horen hoe superduperfantastischzaligperfect mijn lief is, maar goed, ik wilde dit toch even met de wereld delen.
Niet te geloven dat ik al sinds vrijdag niet meer naar de blog heb omgekeken. Laat ons hopen dat k met mn echte kinderen (die ik uiteraard nooit zal krijgen (we hebben heel mss wel al namen en ideeën over opvoeding en andere belangrijke zaken besproken, maar we krijgen GEEN kinderen)) toch wat consequenter aandacht geef, right?
Vrijdag stapte een wel heel erg nerveus meisje vol goede moed naar de bus om met wat minder goede moed de trein naar Edinburgh te nemen. Ik zweer het je, als je problemen hebt om de 'omroepers' (geen idee wat er op hun loonbriefje staat, maar k bedoel dus de mensen die spoorwijzigingen doorzeggen door een microfoontje) in België, try understanding one in Newcastle. Im-pos-si-ble. Seriously. Dus hield ik angstvallig de borden in de gaten (heb me gewoon pal ervoor geplaceerd, ik neem geen risico's met al betaalde treintickets (hoe goedkoop die ook waren (voor dertien pond half stond ik in de hoofdstad van de rokjes!!)). Uiteraard was ik meer dan een uur te vroeg (vreselijk, maar t is sterker dan mezelf), dus kon ik NOG meer omgeroepen onverstaanbaarheden horen waardoor ik dus NOG meer stress had en mij NOG dichter bij mn bord zette. Sommige Engelsen zullen waarschijnlijk gedacht hebben dat k t wilde versieren. Had ik ook gedaan als t er maar voor had gezorgd dat k op de juiste trein zat. Anyways, na een iets meer dan een uurtje half was ik enkele kilometertjes noordelijker en kon ik Edinburgh by night aanschouwen. One word: a-dem-be-ne-mend. Wauw. Zelfs ondanks mijn neus in mijn zelf afgeprint kaartje (LANG LEVE GOOGLE MAPS!!) kon ik genieten van al het moois dat de stad te bieden had. Na een korte zoektocht vond ik ons hotelletje en na een ultrakort gesprekje met de vriendelijke hotelmeneer kon ik mijn ietwat overstressed hart wat laten rusten; I made it. Nu alleen nog de Prins die t moest halen en we waren one happy family (of alli ja, koppel). Na een hele week verkondigen dat k de Prins als verrassing ging ophalen aan de luchthaven, besloot ik toch dat ik (of alli ja, mijn hart) niet nog meer stress aan kon en dook ik, na mezelf wat mooier gemaakt te hebben (ja, NOG mooier =p), in de Vogue die hier elvendertig keer minder kost dan in België.
Uiteindelijk was het moment van Het Grote Weerzien aangebroken en yes, it was good. Na een zoektocht naar food (het werd uiteindelijk Fish and Chips na een uur ronddwalen door straten waar ze aan de verkeerde kant van de weg rijden (maar we konden nog eens genieten van de fantastisch mooie stad)) en geen seconde stilte konden we ons niet-piepend-heel-erg-groot-dubbelbed begroeten.
De volgende dag werden we wakker en zagen we dat de Prins zijn taxichauffeur (classy ha =p) toch gelijk had: er lag, zoals eerder vernoemde wagenrijder voorspeld had, een laagje witte sneeuw op de Porsche die voor ons raam geparkeerd stond. Uiteraard leefde Prins nog op Belgisch uur (de silly boy) en konden we na deze vaststelling toch nog even in ons bed kruipen. De volgende keer dat we wakker werden, maakten we ons klaar en vertrokken we in de regen voor een dagje Edinburgh op onze manier. Mensen die eens een ander citytripje willen doen dan de clichés zijnde Parijs, Barcelona, Praag en Rome, ik raad Edinburgh echt aan (maar boek wel een reisje in de zomer, de kans op regen is toch SLIGHTLY minder).
Na een heerlijke dag keerden we huiswaarts (mijn tijdelijke huiswaarts uiteraard) en kon Dimitri mijn kamer en bed begroeten. Kamer werd goedgekeurd, maar het bed kreeg een groot rood kruis; na een paar uur smeten we de matras op de grond en genoten we verder van een pieploze rust.
Zondag brak aan in regen (ik zweer t je, t heeft hier nog nooit zoveel geregend in die anderhalve maand dat k hier ben, dan sinds Prins hier is!), maar na wat wachten, konden we uiteindelijk toch genieten van het marktje dat we op de kade konden bezoeken. Ik at er mijn allereerste cupcake (zoals in de films! En hij was roze! Met blinkies! En hij was LEKKERRRR!!) en Dimitri verbrandde zijn tong en keel(maar dat legendarische verhaal laat ik aan hem om te vertellen). Daarna kregen we nog wat honger (the amount of food that I eat when he is around...) en zagen we opeens de beruchte woorden 'Traditional Sunday Lunch' op een bord verschijnen. Proberen? Hell yeah! Het was intussen al half drie, dus nadat we uiteindelijk besloten hadden toch t risico te nemen, moesten we op zoek naar een pub die ons in onze noden kon voorzien (want blijven stilstaan voor een pub die eerder vermelde lunch serveert, daar doen wij niet aan mee, wij lopen liever nog een paar kilometer rond op zoek naar een andere pub met eerder vermelde lunch) en dat vonden we in de vorm van The Bridge Otel, die zijn 'H' verloren had, de stakker. Zijn gevoel voor lekker eten was hij gelukkig niet kwijt en we genoten van de mashed potatoes, roast potatoes, andere soort potatoes (damnit, ik kon geen patatten meer zien), Yorkshire pudding (pannenkoekendeeg in de vorm van een videetje, keilekker), bloemkool, roast chicken, kool, worteltjes en dat allemaal overgoten met gravy. Niet een KLEIN BEETJE gravy, nee, alles moet zwemmen in de gravy hier. Maar gesmaakt, dat heeft t wel =). Daarna deden we de eerste Newcastlese winkeltjes aan om moe en voldaan in ons bed te kruipen.
Ik heb totaal geen idee meer wat we maandag gedaan hebben, behalve heel gelukkig geweest. Ik DENK dat we nog eens t stad zijn ingegaan om de rest van de winkeltjes eens te bekijken. In ieder geval, het was leuk.
Gisteren zijn we dan naar The MetroCentre geweest en that was fun too! Na wat rondgeslenter begaven we ons naar de Ikea (ik ben opgescheept met een beroepsmisvormde) om eens te zien hoe het leven er in een Engelse Ikea aan toe gaat. Kleiner, andere indeling en andere prijzen waren de eerste conclusies. Toen we bij aftersales kwamen, dachten we eerst verkeerd te zijn. Maar nee, die twee minibalies waren wel degelijk de volledige costumer service van de Ikea hier. Verdere details krijgen je (again) van de Prins. Vraag bijvoorbeeld maar naar het funny 'can I take a picture'story =D.
's Avonds gingen we uit, maar de aan gezellig-op-café-zitten-en-bier-drinkende Prins apprecieerde de let's-dance-and-get-drunk-in-clubs-and-bars jeugd niet van Newcastle, dus keerden we vroeg terug naar ons kamertje om na een afleveringetje Gilmore Girls (<3) in elkaars armen in slaap te vallen.
Vandaag hadden we besloten om een einde te maken aan de scouting van alle winkels en gewoon ons geld te verdoen. Mijn droomjurkje werd een teleurstelling van jewelste. IK paste het en... darn, 't was niet wat ik me had voorgesteld. Een fantastische rok, maar de kraag, daar wisten we niet zo goed mee wat te doen. Huilen heb k niet gedaan, maar heel erg blij was k er toch ook niet mee. De Prins daarentegen kan zijn nu al overvolle boekenkast (die echtig waar HUGE is!) nog wat meer opvullen. Negen dvd's voor £15, t is een batje. Net als games en Blurays, comics en boeken. Na wat klein rekenwerk kwamen we tot de conclusie dat hij iets minder dan drie keer zoveel zou betaald hebben als hij al zn schatten in België had gekocht. Opeens was zijn ietwat negatieve visie op Engeland een beetje aangepast.
Maar goed, we gaan nu een zombiefilm bekijken en ik had beloofd te stoppen nadat zijn boek uit is (1984, DE reden waarom zijn visie op Engeland niet al te best is) en hij is ondertussen alweer bezig met een nieuw boek (The Zombie Survival Guide (OBSESSED with zombies, that boyfriend of mine <3), dus ik laat jullie vlug. Vervolg en meer details volgen later!
Happy Saint Patrick's Day voor morgen! Niet te zat! Ik ga weer naar mn hemel =).
Kissie
Maaike
Niet te geloven dat ik al sinds vrijdag niet meer naar de blog heb omgekeken. Laat ons hopen dat k met mn echte kinderen (die ik uiteraard nooit zal krijgen (we hebben heel mss wel al namen en ideeën over opvoeding en andere belangrijke zaken besproken, maar we krijgen GEEN kinderen)) toch wat consequenter aandacht geef, right?
Vrijdag stapte een wel heel erg nerveus meisje vol goede moed naar de bus om met wat minder goede moed de trein naar Edinburgh te nemen. Ik zweer het je, als je problemen hebt om de 'omroepers' (geen idee wat er op hun loonbriefje staat, maar k bedoel dus de mensen die spoorwijzigingen doorzeggen door een microfoontje) in België, try understanding one in Newcastle. Im-pos-si-ble. Seriously. Dus hield ik angstvallig de borden in de gaten (heb me gewoon pal ervoor geplaceerd, ik neem geen risico's met al betaalde treintickets (hoe goedkoop die ook waren (voor dertien pond half stond ik in de hoofdstad van de rokjes!!)). Uiteraard was ik meer dan een uur te vroeg (vreselijk, maar t is sterker dan mezelf), dus kon ik NOG meer omgeroepen onverstaanbaarheden horen waardoor ik dus NOG meer stress had en mij NOG dichter bij mn bord zette. Sommige Engelsen zullen waarschijnlijk gedacht hebben dat k t wilde versieren. Had ik ook gedaan als t er maar voor had gezorgd dat k op de juiste trein zat. Anyways, na een iets meer dan een uurtje half was ik enkele kilometertjes noordelijker en kon ik Edinburgh by night aanschouwen. One word: a-dem-be-ne-mend. Wauw. Zelfs ondanks mijn neus in mijn zelf afgeprint kaartje (LANG LEVE GOOGLE MAPS!!) kon ik genieten van al het moois dat de stad te bieden had. Na een korte zoektocht vond ik ons hotelletje en na een ultrakort gesprekje met de vriendelijke hotelmeneer kon ik mijn ietwat overstressed hart wat laten rusten; I made it. Nu alleen nog de Prins die t moest halen en we waren one happy family (of alli ja, koppel). Na een hele week verkondigen dat k de Prins als verrassing ging ophalen aan de luchthaven, besloot ik toch dat ik (of alli ja, mijn hart) niet nog meer stress aan kon en dook ik, na mezelf wat mooier gemaakt te hebben (ja, NOG mooier =p), in de Vogue die hier elvendertig keer minder kost dan in België.
Uiteindelijk was het moment van Het Grote Weerzien aangebroken en yes, it was good. Na een zoektocht naar food (het werd uiteindelijk Fish and Chips na een uur ronddwalen door straten waar ze aan de verkeerde kant van de weg rijden (maar we konden nog eens genieten van de fantastisch mooie stad)) en geen seconde stilte konden we ons niet-piepend-heel-erg-groot-dubbelbed begroeten.
De volgende dag werden we wakker en zagen we dat de Prins zijn taxichauffeur (classy ha =p) toch gelijk had: er lag, zoals eerder vernoemde wagenrijder voorspeld had, een laagje witte sneeuw op de Porsche die voor ons raam geparkeerd stond. Uiteraard leefde Prins nog op Belgisch uur (de silly boy) en konden we na deze vaststelling toch nog even in ons bed kruipen. De volgende keer dat we wakker werden, maakten we ons klaar en vertrokken we in de regen voor een dagje Edinburgh op onze manier. Mensen die eens een ander citytripje willen doen dan de clichés zijnde Parijs, Barcelona, Praag en Rome, ik raad Edinburgh echt aan (maar boek wel een reisje in de zomer, de kans op regen is toch SLIGHTLY minder).
Na een heerlijke dag keerden we huiswaarts (mijn tijdelijke huiswaarts uiteraard) en kon Dimitri mijn kamer en bed begroeten. Kamer werd goedgekeurd, maar het bed kreeg een groot rood kruis; na een paar uur smeten we de matras op de grond en genoten we verder van een pieploze rust.
Zondag brak aan in regen (ik zweer t je, t heeft hier nog nooit zoveel geregend in die anderhalve maand dat k hier ben, dan sinds Prins hier is!), maar na wat wachten, konden we uiteindelijk toch genieten van het marktje dat we op de kade konden bezoeken. Ik at er mijn allereerste cupcake (zoals in de films! En hij was roze! Met blinkies! En hij was LEKKERRRR!!) en Dimitri verbrandde zijn tong en keel(maar dat legendarische verhaal laat ik aan hem om te vertellen). Daarna kregen we nog wat honger (the amount of food that I eat when he is around...) en zagen we opeens de beruchte woorden 'Traditional Sunday Lunch' op een bord verschijnen. Proberen? Hell yeah! Het was intussen al half drie, dus nadat we uiteindelijk besloten hadden toch t risico te nemen, moesten we op zoek naar een pub die ons in onze noden kon voorzien (want blijven stilstaan voor een pub die eerder vermelde lunch serveert, daar doen wij niet aan mee, wij lopen liever nog een paar kilometer rond op zoek naar een andere pub met eerder vermelde lunch) en dat vonden we in de vorm van The Bridge Otel, die zijn 'H' verloren had, de stakker. Zijn gevoel voor lekker eten was hij gelukkig niet kwijt en we genoten van de mashed potatoes, roast potatoes, andere soort potatoes (damnit, ik kon geen patatten meer zien), Yorkshire pudding (pannenkoekendeeg in de vorm van een videetje, keilekker), bloemkool, roast chicken, kool, worteltjes en dat allemaal overgoten met gravy. Niet een KLEIN BEETJE gravy, nee, alles moet zwemmen in de gravy hier. Maar gesmaakt, dat heeft t wel =). Daarna deden we de eerste Newcastlese winkeltjes aan om moe en voldaan in ons bed te kruipen.
Ik heb totaal geen idee meer wat we maandag gedaan hebben, behalve heel gelukkig geweest. Ik DENK dat we nog eens t stad zijn ingegaan om de rest van de winkeltjes eens te bekijken. In ieder geval, het was leuk.
Gisteren zijn we dan naar The MetroCentre geweest en that was fun too! Na wat rondgeslenter begaven we ons naar de Ikea (ik ben opgescheept met een beroepsmisvormde) om eens te zien hoe het leven er in een Engelse Ikea aan toe gaat. Kleiner, andere indeling en andere prijzen waren de eerste conclusies. Toen we bij aftersales kwamen, dachten we eerst verkeerd te zijn. Maar nee, die twee minibalies waren wel degelijk de volledige costumer service van de Ikea hier. Verdere details krijgen je (again) van de Prins. Vraag bijvoorbeeld maar naar het funny 'can I take a picture'story =D.
's Avonds gingen we uit, maar de aan gezellig-op-café-zitten-en-bier-drinkende Prins apprecieerde de let's-dance-and-get-drunk-in-clubs-and-bars jeugd niet van Newcastle, dus keerden we vroeg terug naar ons kamertje om na een afleveringetje Gilmore Girls (<3) in elkaars armen in slaap te vallen.
Vandaag hadden we besloten om een einde te maken aan de scouting van alle winkels en gewoon ons geld te verdoen. Mijn droomjurkje werd een teleurstelling van jewelste. IK paste het en... darn, 't was niet wat ik me had voorgesteld. Een fantastische rok, maar de kraag, daar wisten we niet zo goed mee wat te doen. Huilen heb k niet gedaan, maar heel erg blij was k er toch ook niet mee. De Prins daarentegen kan zijn nu al overvolle boekenkast (die echtig waar HUGE is!) nog wat meer opvullen. Negen dvd's voor £15, t is een batje. Net als games en Blurays, comics en boeken. Na wat klein rekenwerk kwamen we tot de conclusie dat hij iets minder dan drie keer zoveel zou betaald hebben als hij al zn schatten in België had gekocht. Opeens was zijn ietwat negatieve visie op Engeland een beetje aangepast.
Maar goed, we gaan nu een zombiefilm bekijken en ik had beloofd te stoppen nadat zijn boek uit is (1984, DE reden waarom zijn visie op Engeland niet al te best is) en hij is ondertussen alweer bezig met een nieuw boek (The Zombie Survival Guide (OBSESSED with zombies, that boyfriend of mine <3), dus ik laat jullie vlug. Vervolg en meer details volgen later!
Happy Saint Patrick's Day voor morgen! Niet te zat! Ik ga weer naar mn hemel =).
Kissie
Maaike
vrijdag 11 maart 2011
Een weekje genieten
De voorbije dagen heb ik de computer, het internet en het schoolwerk wat verwaarloosd, maar zoals jullie intussen wel weten, had ik daar een goede reden voor! Ik had namelijk bezoek! En niet zomaar bezoek, nee hoor! Bezoek van mijn allerliefste schat!
Zoals verwacht was die schat na aankomst (en veel te vroeg opstaan) behoorlijk moe, maar toch kon er die dag nog een bezoekje aan het centrum vanaf! De verdere planning bestond uit een zondagsmarktje (waar ik een supermooie sleutelhanger kreeg om aan mijn pedasleutels te hangen! Jammer genoeg geen happy ending aan dit verhaal, want na twee dagen was het mooiste stuk ervan afgekraakt en verloren geraakt, zodat ik nu enkel nog een ring aan mijn sleutels heb…) samen met een bezoek aan de bruggen (en ja, het uitzicht was mooi) en een museum of twee. Verder deed ik ook twee pogingen om hem mee te nemen naar een park, een derde keer durfde ik niet te riskeren, want telkens als we een park binnen gingen, begon het te regenen… We zagen ook een BARSLECHT theater (maar gelukkig nog steeds in goed gezelschap) en maakten een (behoorlijk lange) wandeling naar de kust. Op de terugweg werkten onze voetjes niet meer voor de volle 100% mee en waren ze dus zeer gelukkig met een lange pauze, toen we halverwege onze tocht een cinemabezoekje deden.
De week zat er naar mijn gevoel veel te snel op, maar ik heb er van genoten!
Dus dankjewel schat voor de leuke dagen!
Veel liefs
Lisa
Zoals verwacht was die schat na aankomst (en veel te vroeg opstaan) behoorlijk moe, maar toch kon er die dag nog een bezoekje aan het centrum vanaf! De verdere planning bestond uit een zondagsmarktje (waar ik een supermooie sleutelhanger kreeg om aan mijn pedasleutels te hangen! Jammer genoeg geen happy ending aan dit verhaal, want na twee dagen was het mooiste stuk ervan afgekraakt en verloren geraakt, zodat ik nu enkel nog een ring aan mijn sleutels heb…) samen met een bezoek aan de bruggen (en ja, het uitzicht was mooi) en een museum of twee. Verder deed ik ook twee pogingen om hem mee te nemen naar een park, een derde keer durfde ik niet te riskeren, want telkens als we een park binnen gingen, begon het te regenen… We zagen ook een BARSLECHT theater (maar gelukkig nog steeds in goed gezelschap) en maakten een (behoorlijk lange) wandeling naar de kust. Op de terugweg werkten onze voetjes niet meer voor de volle 100% mee en waren ze dus zeer gelukkig met een lange pauze, toen we halverwege onze tocht een cinemabezoekje deden.
De week zat er naar mijn gevoel veel te snel op, maar ik heb er van genoten!
Dus dankjewel schat voor de leuke dagen!
Veel liefs
Lisa
dinsdag 8 maart 2011
Mama en Papa Discover Newcastle
Ik weet t, ik weet t, jullie wachtten er alweer veel te lang op, maar hier is hij dan, de nieuwe post vol nieuwtjes, roddels en veel meer live vanuit het verre Newcastle! *Dumdumdummmmmmmmmmmmmmmmmm*
Goed, waar te beginnen? Ik heb zoveel leuke dingen meegemaakt dit weekend dat k best hard moet nadenken WANNEER dat superweekend nu weer begon. Dat zal vrijdagmorgen geweest zijn. Mama had een bericht gestuurd met papa's gsm (A: omdat papa aan t rijden was, B: omdat mama's GSM het Engels netwerk niet aan kan (den duts) C: omdat ALS papa gestuurd had, ik een half uurtje langer had moeten wachten op een berichtje =p) dat ze gingen sturen als ze er bijna zijn. Jah, daar ben je als dochter vet mee; is dat 'bijna zijn' er binnen een uur of binnen zes uur, niemand die t weet, behalve de chauffeur en zn copiloot, maar die zitten op gsm-geld en hadden er niet aan gedacht even te kijken naar 't seutje' die hen precies kon melden hoe laat de arrivée ging zijn. For the record, t seutje is onze GPS. Ja, dat kind krijgt een naam bij ons, kan je er gemakkelijker tegen praten (of op vloeken, naargelang haar en onze stemming).
Uiteindelijk, na duizend keer uit het raam kijken, kwam een telefoontje (dat k zonder nadenken opnam, tot k besefte dat mij dat ook geld kostte! (pts!)) dat ze 'hier etwoaschn an e geel gebouw stoenn met 'Northumbria University' op.) Gelukkig is mijn oriëntatievermogen verbeterd sinds mn stay hier en wist k toch wel ongeveer waar dat 'etwoaschn' was.
Na een korte 'tour de peda', uitpakken van allemaal heerlijks (Sietske had de lekkerste koekjes EVER gebakken, voor een receptje: mail me, than I'll mail her =D) en een korte lunch in 'the cantine', namen we alweer afscheid om elkaar 's zaterdags weer te ontmoeten aan 'The Monument', zoals het echte Geordies (inwoners van Newcastle) betaamt.
De dag kwam er na een veel te korte nacht. Zoals misschien al geweten, de muren zijn hier van papier, maar helaas zijn de vloeren/plafonds (al naargelang waar je staat, ik heb het over het ding waar ik op sta, maar de kerel onder mij zou toch wel even mogen doorhebben dat ZIJN plafond MIJN vloer is en dat dat ding dus dun is en dat ik dus al zn getater en muziek en weetikveelwatdiekerelnogallemaalvanirritantedingendoet!! zomaar kan horen.) dat ook. Had ik nu zo'n belangrijke dag voor de boeg (le grand tour de village, remember?), kon k niet slapen...
O well, uiteindelijk toch tijdig mn bedje verlaten en opgetut voor mijn bezoek (en met mn leren vestje aa-aan, dat mijn mama meegebracht ha-ad!) stapte ik op de dubbeldekker die mij bij mn oudjes (sorry, k ga t maar één keer zeggen!) zou afzetten. Bleek dat ding helemaal leeg te zijn! Crossen naar boven en mij vlug op de allereerste rij zetten om the best view of the city te hebben. Soms zit t plezier in de kleinste dingen (of ben ik gewoon een klein kind dat veel te vlug content is) en goedgemutst begon ik aan een dag die best wel heel leuk was. De mama had wat heup/rugproblemen, maar stapte dapper met ons mee en genoot (hopelijk) evenveel als wij. Ik heb hen echt de allerleukste plekjes van Newcastle laten zien en de stad was goedgekeurd =p. Daarna even geshopt en twee keer raden wie iets gekocht heeft? Niet de shopverslaafde vrouwen nee... En niet ZOMAAR iets e, nee, EEN PAAR SCHOENEN! En dat zeurt dan dat IK schoenverslaafd ben (waar halen ze t???). En zeg nu zelf, als je één paar wandelschoenen hebt, dan heb je daar toch genoeg aan (of zelfs een paar teveel in mijn ogen (kan je je mooie geld toch beter aan nog een paar hakjes hangen, right?), maar goed, wie ben ik?). Maar nee! Meneer wilde NOG een paar! Ha! IK, de schoenverslaafde, t zal wel! =p. En na heel wat nagelgebijt vond madam ik-ben-een-ramp-in-oriëntatie, toch wel lekker zonder problemen het modelbouwwinkeltje dat ze op de eerste shopdag van haar verblijf had bezocht. Ook daar ging papa zotcontent de winkel buiten... (En nu vraagt Pieter zich af wat hij gekocht heeft, hihi =))
Daarna kroop ik vroeg mijn bedje in voor (alweer...) een slapeloos nachtje vol zatlappen en hun capriolen om de zondagochtend te risen en te shinen. K straalde even hard als t zonnetje, echtig waar (en for the record, the sun WAS shining op volle kracht, ni een 'pieszunnetje' zoals we hier soms gewoon zijn). Dit ging de mooiste dag van het bezoek worden en damnit, it was! We hebben de auto ferm afgepeigerd, maar goed, thuis weet dat beestje amper nog wat starten is (laat staan rijden), dus t had best wat nood aan inspanning =D. We hebben de volledige streek van Hadrian's Wall gedaan en we hebben echt de allermooiste plekjes aan de muur bezocht. Honderden foto's zijn er genomen geweest, duizenden stappen werden er gezet (met een chapeau voor mama die nog altijd sukkelde met rug/heup... ('oud worden e', zou onze dokter zeggen =p)), er werd achter schapen gelopen (ik pleit schuldig... =D), er werd genoten van de zon en de supermooiefantastische uitzichten en er werd best wat afgebabbeld ook.
O, voor de mensen die niet goed weten wat Hadrian's Wall is: het is een muur die de Romeinen beginnen bouwen hebben in de tweede eeuw na christus om zich te verdedigen tegen die vreselijke, gerokte Schotten. Nu is de muur overal maar een metertje, max twee meter hoog, maar toen had dat ding best wel een impressive vijf meter hoogte. Om de mijl had je een uitkijkding (ben de naam even vergeten, papa zal t wss wel in een reactie zetten of zo (met een vermanend vingertje, dat ben ik zeker =p)) en per zo'n ding zaten er iets van twintig man daar. Die mannen waren niet allemaal Romeinse Romeinen (heb je m?), maar meestal venten vanuit de gebieden die de Romeinen veroverd hebben. O, en t noemt Hadrian's Wall, omdat Keizer Hadrianus de keizer was die aan de macht was toen ze ermee begonnen. O, en de muur is zo klein nu (nee, niet omdat de stenen gekrompen zijn (ha, niveau =p)), maar OMDAT de Engelse boertjes graag met blokken speelden en beslisten om dat tijdverdrijf nuttig in te vullen, door de blokken van de muur naar de omheining van hun land te verplaatsen en DAAR een nieuw muurtje te bouwen. Dus overal zijn de weilanden hier omringd door dunne muurtjes gebouwd uit de stenen van de muur. Zo, zeg nu nog dat mijn blog lezen een nutteloos tijdverdrijf is!
Wat ik dus wil zeggen over zondag: ik had echt een keileuke tijd en ik heb keiveel bijgeleerd. Na al onze bezoekjes aan de muur (hij was ons waarschijnlijk beu gezien (maar wij hem zeker niet! (hoewel... Mijn fototoestel misschien wel...))), stippelde de papa nog even een leuk routetje (routje?) terug naar Newcastle. Zo reden we door het mooie Engeland op kleine, hobbelige 'roetsbaantjes' terwijl we konden genieten van prachtige vergezichten en de mooie natuur (hoor mij praten, je zou beginnen denken dat k nen groene ben (I'm not!)). Daarna brachten we paps' en mams' hotel een bezoekje en meerbepaald de dining room waar ik mijn maagje vulde met lekkers. Vervolgens zette taxi papa mij af aan mijn huisje voor een nachtje vol zoete dromen.
De volgende dag was het maandag, wat betekende dat ik (helaas (voor de eerste keer vond k t jammer!)) naar de les moest. Maar niet getreurd, de taxi stond mij na de les alweer op te wachten voor alweer een toertje van de streek; nu gingen we naar de zee! Op amper een kwartiertje rijden ben je aan de zee en ik was er nog nooit geweest (shame on me!!). De dag ervoor zag ik weilanden, heide en bergen en nu zat ik aan het strand en de zee. (Wat is Engeland toch een FANTASTISCH land!). Na weer een paar uitstapjes (in de zin van 'uitstappen uit de auto') en een picknick buiten (!!!!!!), besloten we samen om eens lekker stout te doen en mijn les te 'missen'. We gingen in de plaats naar The MetroCentre, een van de grootste shoppingcentres in Europa (beweren ze). Goed, na daar een paar uur rondgelopen te hebben, zou k ze toch misschien wel eens kunnen gelijk geven =D. (En ook hier ging de papa zotcontent naar buiten... =P)
En daarna... werd het tijd om naar huis te gaan... Na een laatste kus, vertrok de auto met de mama en de papa erin en was de dochter weer moederziel alleen op aarde... Maar niet getreurd! Nog drie keer slapen en ik heb weer HOOG BEZOEK. En wees gerust, ook daar krijgen jullie een wel heel erg uitgebreid verslag van.
O, trouwens, t was de ALLEReerste keer dat ik enig kindje was (Pieter heeft nog t geluk gehad like de TWEE VOLLE MINUTEN alleen op de wereld te zijn) en damn, k zou er nog gewend aan kunnen raken =D.
Dankjewelmamaenpapavoortheerlijkeweekend.
Cheers!
Maaike
PS: een update van mijn medestudentjes zal je aan hen moeten vragen, ik was te druk bezig met mezelf =p.
Goed, waar te beginnen? Ik heb zoveel leuke dingen meegemaakt dit weekend dat k best hard moet nadenken WANNEER dat superweekend nu weer begon. Dat zal vrijdagmorgen geweest zijn. Mama had een bericht gestuurd met papa's gsm (A: omdat papa aan t rijden was, B: omdat mama's GSM het Engels netwerk niet aan kan (den duts) C: omdat ALS papa gestuurd had, ik een half uurtje langer had moeten wachten op een berichtje =p) dat ze gingen sturen als ze er bijna zijn. Jah, daar ben je als dochter vet mee; is dat 'bijna zijn' er binnen een uur of binnen zes uur, niemand die t weet, behalve de chauffeur en zn copiloot, maar die zitten op gsm-geld en hadden er niet aan gedacht even te kijken naar 't seutje' die hen precies kon melden hoe laat de arrivée ging zijn. For the record, t seutje is onze GPS. Ja, dat kind krijgt een naam bij ons, kan je er gemakkelijker tegen praten (of op vloeken, naargelang haar en onze stemming).
Uiteindelijk, na duizend keer uit het raam kijken, kwam een telefoontje (dat k zonder nadenken opnam, tot k besefte dat mij dat ook geld kostte! (pts!)) dat ze 'hier etwoaschn an e geel gebouw stoenn met 'Northumbria University' op.) Gelukkig is mijn oriëntatievermogen verbeterd sinds mn stay hier en wist k toch wel ongeveer waar dat 'etwoaschn' was.
Na een korte 'tour de peda', uitpakken van allemaal heerlijks (Sietske had de lekkerste koekjes EVER gebakken, voor een receptje: mail me, than I'll mail her =D) en een korte lunch in 'the cantine', namen we alweer afscheid om elkaar 's zaterdags weer te ontmoeten aan 'The Monument', zoals het echte Geordies (inwoners van Newcastle) betaamt.
De dag kwam er na een veel te korte nacht. Zoals misschien al geweten, de muren zijn hier van papier, maar helaas zijn de vloeren/plafonds (al naargelang waar je staat, ik heb het over het ding waar ik op sta, maar de kerel onder mij zou toch wel even mogen doorhebben dat ZIJN plafond MIJN vloer is en dat dat ding dus dun is en dat ik dus al zn getater en muziek en weetikveelwatdiekerelnogallemaalvanirritantedingendoet!! zomaar kan horen.) dat ook. Had ik nu zo'n belangrijke dag voor de boeg (le grand tour de village, remember?), kon k niet slapen...
O well, uiteindelijk toch tijdig mn bedje verlaten en opgetut voor mijn bezoek (en met mn leren vestje aa-aan, dat mijn mama meegebracht ha-ad!) stapte ik op de dubbeldekker die mij bij mn oudjes (sorry, k ga t maar één keer zeggen!) zou afzetten. Bleek dat ding helemaal leeg te zijn! Crossen naar boven en mij vlug op de allereerste rij zetten om the best view of the city te hebben. Soms zit t plezier in de kleinste dingen (of ben ik gewoon een klein kind dat veel te vlug content is) en goedgemutst begon ik aan een dag die best wel heel leuk was. De mama had wat heup/rugproblemen, maar stapte dapper met ons mee en genoot (hopelijk) evenveel als wij. Ik heb hen echt de allerleukste plekjes van Newcastle laten zien en de stad was goedgekeurd =p. Daarna even geshopt en twee keer raden wie iets gekocht heeft? Niet de shopverslaafde vrouwen nee... En niet ZOMAAR iets e, nee, EEN PAAR SCHOENEN! En dat zeurt dan dat IK schoenverslaafd ben (waar halen ze t???). En zeg nu zelf, als je één paar wandelschoenen hebt, dan heb je daar toch genoeg aan (of zelfs een paar teveel in mijn ogen (kan je je mooie geld toch beter aan nog een paar hakjes hangen, right?), maar goed, wie ben ik?). Maar nee! Meneer wilde NOG een paar! Ha! IK, de schoenverslaafde, t zal wel! =p. En na heel wat nagelgebijt vond madam ik-ben-een-ramp-in-oriëntatie, toch wel lekker zonder problemen het modelbouwwinkeltje dat ze op de eerste shopdag van haar verblijf had bezocht. Ook daar ging papa zotcontent de winkel buiten... (En nu vraagt Pieter zich af wat hij gekocht heeft, hihi =))
Daarna kroop ik vroeg mijn bedje in voor (alweer...) een slapeloos nachtje vol zatlappen en hun capriolen om de zondagochtend te risen en te shinen. K straalde even hard als t zonnetje, echtig waar (en for the record, the sun WAS shining op volle kracht, ni een 'pieszunnetje' zoals we hier soms gewoon zijn). Dit ging de mooiste dag van het bezoek worden en damnit, it was! We hebben de auto ferm afgepeigerd, maar goed, thuis weet dat beestje amper nog wat starten is (laat staan rijden), dus t had best wat nood aan inspanning =D. We hebben de volledige streek van Hadrian's Wall gedaan en we hebben echt de allermooiste plekjes aan de muur bezocht. Honderden foto's zijn er genomen geweest, duizenden stappen werden er gezet (met een chapeau voor mama die nog altijd sukkelde met rug/heup... ('oud worden e', zou onze dokter zeggen =p)), er werd achter schapen gelopen (ik pleit schuldig... =D), er werd genoten van de zon en de supermooiefantastische uitzichten en er werd best wat afgebabbeld ook.
O, voor de mensen die niet goed weten wat Hadrian's Wall is: het is een muur die de Romeinen beginnen bouwen hebben in de tweede eeuw na christus om zich te verdedigen tegen die vreselijke, gerokte Schotten. Nu is de muur overal maar een metertje, max twee meter hoog, maar toen had dat ding best wel een impressive vijf meter hoogte. Om de mijl had je een uitkijkding (ben de naam even vergeten, papa zal t wss wel in een reactie zetten of zo (met een vermanend vingertje, dat ben ik zeker =p)) en per zo'n ding zaten er iets van twintig man daar. Die mannen waren niet allemaal Romeinse Romeinen (heb je m?), maar meestal venten vanuit de gebieden die de Romeinen veroverd hebben. O, en t noemt Hadrian's Wall, omdat Keizer Hadrianus de keizer was die aan de macht was toen ze ermee begonnen. O, en de muur is zo klein nu (nee, niet omdat de stenen gekrompen zijn (ha, niveau =p)), maar OMDAT de Engelse boertjes graag met blokken speelden en beslisten om dat tijdverdrijf nuttig in te vullen, door de blokken van de muur naar de omheining van hun land te verplaatsen en DAAR een nieuw muurtje te bouwen. Dus overal zijn de weilanden hier omringd door dunne muurtjes gebouwd uit de stenen van de muur. Zo, zeg nu nog dat mijn blog lezen een nutteloos tijdverdrijf is!
Wat ik dus wil zeggen over zondag: ik had echt een keileuke tijd en ik heb keiveel bijgeleerd. Na al onze bezoekjes aan de muur (hij was ons waarschijnlijk beu gezien (maar wij hem zeker niet! (hoewel... Mijn fototoestel misschien wel...))), stippelde de papa nog even een leuk routetje (routje?) terug naar Newcastle. Zo reden we door het mooie Engeland op kleine, hobbelige 'roetsbaantjes' terwijl we konden genieten van prachtige vergezichten en de mooie natuur (hoor mij praten, je zou beginnen denken dat k nen groene ben (I'm not!)). Daarna brachten we paps' en mams' hotel een bezoekje en meerbepaald de dining room waar ik mijn maagje vulde met lekkers. Vervolgens zette taxi papa mij af aan mijn huisje voor een nachtje vol zoete dromen.
De volgende dag was het maandag, wat betekende dat ik (helaas (voor de eerste keer vond k t jammer!)) naar de les moest. Maar niet getreurd, de taxi stond mij na de les alweer op te wachten voor alweer een toertje van de streek; nu gingen we naar de zee! Op amper een kwartiertje rijden ben je aan de zee en ik was er nog nooit geweest (shame on me!!). De dag ervoor zag ik weilanden, heide en bergen en nu zat ik aan het strand en de zee. (Wat is Engeland toch een FANTASTISCH land!). Na weer een paar uitstapjes (in de zin van 'uitstappen uit de auto') en een picknick buiten (!!!!!!), besloten we samen om eens lekker stout te doen en mijn les te 'missen'. We gingen in de plaats naar The MetroCentre, een van de grootste shoppingcentres in Europa (beweren ze). Goed, na daar een paar uur rondgelopen te hebben, zou k ze toch misschien wel eens kunnen gelijk geven =D. (En ook hier ging de papa zotcontent naar buiten... =P)
En daarna... werd het tijd om naar huis te gaan... Na een laatste kus, vertrok de auto met de mama en de papa erin en was de dochter weer moederziel alleen op aarde... Maar niet getreurd! Nog drie keer slapen en ik heb weer HOOG BEZOEK. En wees gerust, ook daar krijgen jullie een wel heel erg uitgebreid verslag van.
O, trouwens, t was de ALLEReerste keer dat ik enig kindje was (Pieter heeft nog t geluk gehad like de TWEE VOLLE MINUTEN alleen op de wereld te zijn) en damn, k zou er nog gewend aan kunnen raken =D.
Dankjewelmamaenpapavoortheerlijkeweekend.
Cheers!
Maaike
PS: een update van mijn medestudentjes zal je aan hen moeten vragen, ik was te druk bezig met mezelf =p.
vrijdag 4 maart 2011
Een dagje Durham
Gisteren was ik al in halve slaaptoestand en ook het internet wou niet echt mee, dus vandaar dat ik jullie vandaag pas kan vertellen over de avonturen van Maaike en mezelf van de voorbije dag!
STAP 1: Ga met de bus naar het station en koop daar een ticketje ‘anytime return ticket Durham’… Ja, je leest het goed: ‘anytime’. Er bestaat hier ook zoiets als een ticketje voor een specifiek uur. Nu kan je je afvragen: “Waarom zou je in godsnaam een ticketje kopen voor een bepaald uur, want wat als je die dan mist?“ Geloof me: er is wel degelijk een reden voor! Als je hier de trein neemt, dan hangt de prijs soms af van het uur waarop je de trein neemt en zo kan die prijs variëren van bijvoorbeeld 20 tot 45 pond. Voor een anytime ticket betaal je de hoogste prijs, dus ja, het is soms wel de moeite om een ticketje te kopen waar een uur op staat… En nu hoor ik al de volgende vraag in jullie hersentjes opborrelen: “Waarom namen jullie dan een anytime ticket?” Wel in ons geval maakte het niet veel uit en geef toe, het is toch wel makkelijker als je op de trein terug naar huis kan stappen wanneer je dat zelf wil.
STAP 2: Je komt aan in Durham en gaat op zoek naar The Tourist Information Office.
STAP 3: Je trekt je niet veel aan van wat je daar van informatie hebt gevonden. Durham is al bij al niet zo groot (maar wel mooi en gezellig!), dus hier verdwalen wordt nogal moeilijk.
En daarna volgt het echte bezoek van de stad! We waren er nog maar net of we kwamen al voorbij een binnenmarktje en konden de verleiding om toch even binnen te glippen niet weerstaan. Ook het shopping centre kreeg een bezoekje, maar dat was nogal een ontgoocheling als je van de shoppingstad Newcastle komt… :)
Tijd voor cultureel iets hoogstaandere dingen dan: Durham Cathedral was ons bezoekje zeker waard! We hadden zelfs wat spijt dat we die mooie binnenkant van de kathedraal niet op foto’s mochten vastleggen, maar dat maakten we ruimschoots goed met een overload aan foto’s van de buitenkant! Ook Durham Castle en The Church of St Oswald konden niet aan onze flitsende camera’s weerstaan. Wat wil je, we willen iedereen kunnen laten meegenieten van de omgeving hier! :)
Over het laten meegenieten gesproken: zoals je al hebt vernomen van Maaike mag ik morgenvroeg mijn allerliefste schat gaan ophalen in de luchthaven! En wees maar gerust: Ik kijk er naar uit!! Vervelen zal hij zich hier ook niet doen, want ZOVEEL dingen die ik wil tonen / doen!
Maar eerst vandaag nog eens tijd om wat schoolwerk onder handen te nemen, zodat ik daarna een zorgeloos weekje tegemoet kan gaan!
Veel liefs
Lisa
STAP 1: Ga met de bus naar het station en koop daar een ticketje ‘anytime return ticket Durham’… Ja, je leest het goed: ‘anytime’. Er bestaat hier ook zoiets als een ticketje voor een specifiek uur. Nu kan je je afvragen: “Waarom zou je in godsnaam een ticketje kopen voor een bepaald uur, want wat als je die dan mist?“ Geloof me: er is wel degelijk een reden voor! Als je hier de trein neemt, dan hangt de prijs soms af van het uur waarop je de trein neemt en zo kan die prijs variëren van bijvoorbeeld 20 tot 45 pond. Voor een anytime ticket betaal je de hoogste prijs, dus ja, het is soms wel de moeite om een ticketje te kopen waar een uur op staat… En nu hoor ik al de volgende vraag in jullie hersentjes opborrelen: “Waarom namen jullie dan een anytime ticket?” Wel in ons geval maakte het niet veel uit en geef toe, het is toch wel makkelijker als je op de trein terug naar huis kan stappen wanneer je dat zelf wil.
STAP 2: Je komt aan in Durham en gaat op zoek naar The Tourist Information Office.
STAP 3: Je trekt je niet veel aan van wat je daar van informatie hebt gevonden. Durham is al bij al niet zo groot (maar wel mooi en gezellig!), dus hier verdwalen wordt nogal moeilijk.
En daarna volgt het echte bezoek van de stad! We waren er nog maar net of we kwamen al voorbij een binnenmarktje en konden de verleiding om toch even binnen te glippen niet weerstaan. Ook het shopping centre kreeg een bezoekje, maar dat was nogal een ontgoocheling als je van de shoppingstad Newcastle komt… :)
Tijd voor cultureel iets hoogstaandere dingen dan: Durham Cathedral was ons bezoekje zeker waard! We hadden zelfs wat spijt dat we die mooie binnenkant van de kathedraal niet op foto’s mochten vastleggen, maar dat maakten we ruimschoots goed met een overload aan foto’s van de buitenkant! Ook Durham Castle en The Church of St Oswald konden niet aan onze flitsende camera’s weerstaan. Wat wil je, we willen iedereen kunnen laten meegenieten van de omgeving hier! :)
Over het laten meegenieten gesproken: zoals je al hebt vernomen van Maaike mag ik morgenvroeg mijn allerliefste schat gaan ophalen in de luchthaven! En wees maar gerust: Ik kijk er naar uit!! Vervelen zal hij zich hier ook niet doen, want ZOVEEL dingen die ik wil tonen / doen!
Maar eerst vandaag nog eens tijd om wat schoolwerk onder handen te nemen, zodat ik daarna een zorgeloos weekje tegemoet kan gaan!
Veel liefs
Lisa
donderdag 3 maart 2011
Hoog bezoek!
Er komt de laatste tijd best wel wat commentaar op het uitblijven van nieuwe posts. Ik zou kunnen zoeken naar wel heel interessante uitvluchten (van 'Colin Firth kwam ons zijn Oscarbeeldje tonen en hij bleef wat plakken' tot 'Ik werd ontvoerd door een bende wilde aliens en er kwam pas redding in de vorm van Tarzan in een tuxedo nadat ze me bijna in twee wilden snijden'), maar de redenen zijn zo saai als ze groot zijn: Engels schoolwerk (medium groot), Belgisch schoolwerk (HUGE), boodschappen (meh...), koken (bwa...), slapen (Mmmmmm), douchen (moet ook gebeuren!)... Het leven van een student in het exotische Newcastle kan dus ook best saaiere kantjes hebben.
Maar niet getreurd: ons leven krijgt wel heel erg vlug een heel erg interesting turn! Zoals daar zijn: bezoek!
Zo krijgt Stijn op bezoek: de mama, de papa, de schoonmama, de schoonpapa en HET lief: 2 dagen!
Zo krijgt Lisa op bezoek: HET lief: 6 dagen!
Zo krijgt ondergetekende op bezoek: de mama, de papa en DE auto: 5 dagen!
Uiteraard blijft het bezoek niet altijd even lang, maar goed, de eerstkomende dagen hebben we elk wel iets te doen met andere mensen (kunnen eventuele ergernissen (zoals daar zijn: mijn moeilijke karakter, Stijns makkelijke karakter en Lisa's moeilijk-makkelijk karakter) even tijd krijgen om te verdwijnen). Zo kreeg ik daarstraks in een mail te horen dat mijn ouders best een 'grand tour de village' smaakten. Paniek! Wat te doen? Wat te bezoeken? Wat te zien? Newcastle is zo groot, maar wat interesseert hen? Wat vinden ze leuk? Zouden ze ook verliefd worden op de bruggen net als ik? Of zouden ze zeggen 'lame, toon ons iets anders!' (DE angst voor elke leerkracht na een intensief voorbereide excursie)?? Maar aan de andere kant, bedacht ik dan opeens (yes, I DO sometimes think), die mensen zijn er wel om JOU te zien en om JOUW visie op de stad te weten te komen. Dus ademde ik eens diep in en kijk ik zaterdag voor DE ultieme Maaikewandeling van Newcastle (kaartje in de aanslag). (Ja, ik zal drievierde van de shoeshops aan de kant laten liggen, ZO erg wil k mijn paps (die trouwens net promotie heeft gekregen en nu nog een streepje/sterretje/kroontje (?) extra op zijn mouw mag spelden! *trots*) nu ook niet pesten.)
Na 'le grand tour de village' (haha, toen k t typte, zei k t met een Engels accent, gawd, ik ga zo vreselijk British zijn als k terugkeer e...) nemen we onze trouwe vriend DE auto voor een 'grand tour de région'. Ha! En laat DAT nu eens iets zijn waar IK NAAR UITKIJK! Mensen die Hadrian's Wall kennen (muurtje dat gebouwd werd in de tijd juist voor de middeleeuwen (Braveheart-ish) om de schotten buiten te houden), daar gaan we dus heen. Ik kan al niet wachten! Vooral door al de B-E-A-utiful pictures die k allemaal zal nemen ^^. En daarna is t weekend al weer over, maar tussen mn twee uurtjes les door doen we ook nog allemaal leuke dingen (zoals op zoek gaan naar de zee!), geen zorgen =). Het feit dat mijn mama en papa met de auto komen, maakt hun bezoek alleen nog leuker. Eens niet sukkelen met trein-tram-bus, het zal een verlossing zijn, geloof jij mij (damnit, 'believe you me' klinkt toch ECHT wel veel leuker, right?). Dus: dankjewelmamaenpapaomspeciaalmetdenachtboottekomenzodatdeautomeekanenwijdusleukedingenkunnenbezoekenbuitenNewcastle.
Het wordt dus in ieder geval een heerlijk weekend, want eigenlijk (en damn, ik had t eigenlijk niet verwacht (want ik ben een stoere 'ik heb niet echt nood aan bezoek hoor'meid) kijk k er best al een paar weken naar uit =).
En DAARNA (we spreken nu over iets van +- 11 maart =p), is er WEER hoog bezoek voor mij, want da-an... ja, da-an, is Prins hier en dan toon k m ook echt ALLES wat de stad te bieden heeft. Ik kijk er echt heel hard naar uit, maar dus nu eerst focus op mama en papa ofc!
Dus als t nu even wat stil is; I DO have an interesting reason: heel erg hoog bezoek tijdens een periode van twee weken =p. (Maar voor de addicts: jullie krijgen je shotje blog BINNEN de halve week, beloofd!)
Nu off to bed, Wuthering Heights awaits (and I love it, vreemd genoeg...)!
Kissie!
Maaike
Maar niet getreurd: ons leven krijgt wel heel erg vlug een heel erg interesting turn! Zoals daar zijn: bezoek!
Zo krijgt Stijn op bezoek: de mama, de papa, de schoonmama, de schoonpapa en HET lief: 2 dagen!
Zo krijgt Lisa op bezoek: HET lief: 6 dagen!
Zo krijgt ondergetekende op bezoek: de mama, de papa en DE auto: 5 dagen!
Uiteraard blijft het bezoek niet altijd even lang, maar goed, de eerstkomende dagen hebben we elk wel iets te doen met andere mensen (kunnen eventuele ergernissen (zoals daar zijn: mijn moeilijke karakter, Stijns makkelijke karakter en Lisa's moeilijk-makkelijk karakter) even tijd krijgen om te verdwijnen). Zo kreeg ik daarstraks in een mail te horen dat mijn ouders best een 'grand tour de village' smaakten. Paniek! Wat te doen? Wat te bezoeken? Wat te zien? Newcastle is zo groot, maar wat interesseert hen? Wat vinden ze leuk? Zouden ze ook verliefd worden op de bruggen net als ik? Of zouden ze zeggen 'lame, toon ons iets anders!' (DE angst voor elke leerkracht na een intensief voorbereide excursie)?? Maar aan de andere kant, bedacht ik dan opeens (yes, I DO sometimes think), die mensen zijn er wel om JOU te zien en om JOUW visie op de stad te weten te komen. Dus ademde ik eens diep in en kijk ik zaterdag voor DE ultieme Maaikewandeling van Newcastle (kaartje in de aanslag). (Ja, ik zal drievierde van de shoeshops aan de kant laten liggen, ZO erg wil k mijn paps (die trouwens net promotie heeft gekregen en nu nog een streepje/sterretje/kroontje (?) extra op zijn mouw mag spelden! *trots*) nu ook niet pesten.)
Na 'le grand tour de village' (haha, toen k t typte, zei k t met een Engels accent, gawd, ik ga zo vreselijk British zijn als k terugkeer e...) nemen we onze trouwe vriend DE auto voor een 'grand tour de région'. Ha! En laat DAT nu eens iets zijn waar IK NAAR UITKIJK! Mensen die Hadrian's Wall kennen (muurtje dat gebouwd werd in de tijd juist voor de middeleeuwen (Braveheart-ish) om de schotten buiten te houden), daar gaan we dus heen. Ik kan al niet wachten! Vooral door al de B-E-A-utiful pictures die k allemaal zal nemen ^^. En daarna is t weekend al weer over, maar tussen mn twee uurtjes les door doen we ook nog allemaal leuke dingen (zoals op zoek gaan naar de zee!), geen zorgen =). Het feit dat mijn mama en papa met de auto komen, maakt hun bezoek alleen nog leuker. Eens niet sukkelen met trein-tram-bus, het zal een verlossing zijn, geloof jij mij (damnit, 'believe you me' klinkt toch ECHT wel veel leuker, right?). Dus: dankjewelmamaenpapaomspeciaalmetdenachtboottekomenzodatdeautomeekanenwijdusleukedingenkunnenbezoekenbuitenNewcastle.
Het wordt dus in ieder geval een heerlijk weekend, want eigenlijk (en damn, ik had t eigenlijk niet verwacht (want ik ben een stoere 'ik heb niet echt nood aan bezoek hoor'meid) kijk k er best al een paar weken naar uit =).
En DAARNA (we spreken nu over iets van +- 11 maart =p), is er WEER hoog bezoek voor mij, want da-an... ja, da-an, is Prins hier en dan toon k m ook echt ALLES wat de stad te bieden heeft. Ik kijk er echt heel hard naar uit, maar dus nu eerst focus op mama en papa ofc!
Dus als t nu even wat stil is; I DO have an interesting reason: heel erg hoog bezoek tijdens een periode van twee weken =p. (Maar voor de addicts: jullie krijgen je shotje blog BINNEN de halve week, beloofd!)
Nu off to bed, Wuthering Heights awaits (and I love it, vreemd genoeg...)!
Kissie!
Maaike
Abonneren op:
Reacties (Atom)