Voor de mensen die het nog niet weten via vrienden of familie, facebook of e-mail, het sprookje is gedaan (nee, niet het sprookje van de prins en de prinses, wees gerust =p), we verlaten Newcastle vandaag. Binnen een anderhalf uur, meerbepaald. De koffers zijn na veel gezucht en gesteun gepakt (en zullen met nog meer gezucht en gesteun versleurd worden van t ene land naar t andere land via taxi, trein, bus, boot in de auto van ons liefje/ouders...) Veel heb ik dus niet te vertellen behalve misschien dit: een klein bedankje voor iedereen die dit heeft mogelijk gemaakt. T kan wat sentimenteel worden, dus wie vreemde neigingen krijgt bij het woordje 'sentimenteel', gelieve zich te onthouden.
Zoals bijvoorbeeld mijn ouders. Ik ben misschien niet altijd de modeldochter geweest en toch hebben ze mij deze kans gegeven en zoiets zal ik nooit vergeten. Ik ben ook geen knuffels- en kusjesmens, dus geef ik liever hier meteen al een knuffel *knuffel*. De kus mogen jullie wel nog verwachten =).
Mijn prins, die, ondanks het feit dat we toch niet al te best functioneren op afstand, mij toch heeft laten gaan en dat met een kusje erbovenop. O, en het ondenkbare is gebeurd: we zijn er nog beter uitgekomen =).
Onze vriendjes, die ons toch wel misten en die ons op tijd en stond entertainden met mailtjes en leuke facebookberichtjes =). K zou niet weten wat zonder jullie gedaan =).
Lisa, omdat ze mij, na drie maanden constant op mijn gezicht gekeken te hebben, nog altijd niet beu is, raar maar waar en er altijd met een glimlach was voor mij op makkelijke en minder makkelijke momentjes.
Marie, omdat ze al mn boeken al heeft meegebracht naar België en zo mij gered heeft van een nog pijnlijker rug. En voor de heerlijke week die ze ons bezorgd heeft, zonder haar waren onze laatste dagen iets meer als een zwart gat geweest =).
Stijn, omdat een vent mee hebben ook wel zn voordelen heeft.
Zo, ik ga eens ontbijten, zodat ik toch wat stevig in mn schoenen sta, want geloof t of niet, dit wordt toch best een zware reis.
vrijdag 22 april 2011
zondag 10 april 2011
Fantastisch toch? (of toch 90% van dit verhaal)
Hellooooooo, world! Ha, jullie waren al van plan om mij te belagen met enorm boze e-mails en sms'jes en facebookberichten en weetikveelwaaroverjullieallemaalbeschikkenvancommunicatiemiddelenommensenmeeteambeteren, omdat jullie ervan overtuigd waren dat ik t niet ging halen e, mn andere berichtje van de week?? Wrong! I made it! 'Cause here I am, baby!
Haha, jullie denken waarschijnlijk, man, die Maaike staat actief en yes, totally true, ik BEN superactief. Het zonnetje schijnt nu al drie dagen superduperheerlijk en niets kan mijn humeur verpesten! Of toch bijna niets (als Prins me opeens zou dumpen, zouden hier heel wat minder vrolijke berichtjes staan... =p).
Goed, best een bewogen weekje achter de rug, dus ik zal er maar eens aan beginnen, denk je ook niet?
Hmmmmm, ik moet al diep nadenken om te bedenken wat we maandag gedaan hebben, maar goed, mn hersencelletjes zijn nu ook niet helemaal afgestorven (en oke, eerlijk is eerlijk, k heb Lisa toch wel even moeten vragen wat we dinsdag en woensdag gedaan hebben, maar goed, t was niet zoooo interessant, dus dan kan je mij dat niet kwalijk nemen e), dus ik weet nog dat we maandag naar Morpeth zijn geweest, een klein stadje op een half uurtje bus van Newcastle (langer zou de rit niet mogen duren, want als er één iets is dat k nog altijd niet gewoon ben, dan is t wel de rijstijl van de buschauffeurs (en nee, t is niet in de positive way)). Daar was de school met al de cute kindjes waar k jullie in t vorige berichtje over verteld heb, maar toen we erdoor reden, vonden we t best leuk, dus besloten we het dorpje zelf even te verkennen. T was best leuk, klein maar gezellig met een supermooi park (vraag me niet wat er met mij scheelt, maar ik ben opeens volledig pro-parken... Hopelijk ben ik vlug genezen van dat virus. Of wait, mss ook niet, want k vind t best leuk (daaaaaaaaaaamn, who am I and where is Maaike?)). Helaas hebben we alles gezien onder een heerlijk laagje nattigheid, want de weergoden waren ons helaas niet goedgezind. O well, we lieten t niet aan ons hart komen en ons fototoestel moest weer een paar overuren doen.
Geen zorgen, we laten het beestje ook genoeg rusten, want dinsdag bleven we lekker ouderwets aan onze haard en het enige dat een klein beetje meldenswaardig is (ik zei, een klein beetje e, dus niet teleurgesteld zijn), was de afspraak met onze 'mama' hier. Gewoon even zien of we nog leefden (which is the case), niet depressief waren door het gemis van ons kikkerlandje (which is NOT the case, hell no!) en of we nog altijd heel gelukkig waren met alles wat we hadden en deden in Newcastle (ow, yeah, baby!).
Woensdag had de zon eindelijk haar andere batterij gevonden, want opeens zagen we dingen die verdacht veel leken op zonnestralen! Tja, konden we moeilijk negeren, dus gingen we naar t stad voor een rondje cultuur. We deden de musea die we nog niet bezocht hadden, bekeken een middeleeuws huis en liepen wat door t stad. Man, we zullen t hier toch wel missen, hoor. Altijd zie je wel iets nieuws en altijd is er wel iets te beleven/te zien/te bezoeken/te horen/te kopen... Het zal een gemis worden, elke dood momentje kunnen opvullen met een bezoekje aan t stad.
Donderdag hadden we dan de allerlaatste schoolse verplichting van onze universiteitscarrière. We mochten eens in een secundaire school gaan observeren. De belangrijkste vaststellingen:
Jongeren zijn jongeren, of ze nu Belgisch zijn of Brits, ze zien er hetzelfde uit, ze klinken hetzelfde (niet van taal, maar van intonatiepatronen (bored tijdens de les, keiluid tijdens de pauze)) en ze ruiken hetzelfde.
Het Belgische systeem en het Britse systeem: slightly different, same results. In de Engelse scholen doen ze al veel meer hun best omtrent het activeren van de leerlingen, maar de resultaten zijn even slecht (of goed) als bij ons waar je gewoon een les doceert (alli, onze leerkrachten van in t secundair deden dat e, wij gaan t uiteraard allemaal helemaal anders aanpakken (=p)).
Britse scholen met geld = wauw. ELK klaslokaal heeft een smartboard, een computer en kilo's didactisch materiaal. Wauw. En dan heb je nog altijd leerkrachten die zeggen, Meh, valt wel mee. Kom eens naar t college in Diksmuide, schatjes...
Vrijdag scheen de zon NOG meer, dus hijsten Lisa en ik ons in ons zomerste jurkje (I confess, mine is new... (70% af! KON k niet laten liggen!!)) en gingen we op de city campus iets drinken. Alcohol in t midden van de uni? No problem! Iedereen zat met een pintje of wodkamix te genieten van de zon op het binnenplein van de uni. Iets waar de Katho iets van zou kunnen leren? Mss... Als ze de studenten ertoe zouden kunnen aanzetten om hun viezigheid zelf op te ruimen...
Daarna gingen we naar t stad. Ik had een leuk cadeautje bedacht voor mn zusje (die deze blog leest, dus ik kan jullie niet verklappen wat t is (sorry, Sietske =p)) en daarvoor moest ik in de Primark zijn. Primark = C&A, maar dan superduperpopulair bij ALLE lagen van de bevolking en ALLE leeftijdsgroepen. Anyways, wat ik mee had, kostte £6 (ja, ik kan leuke cadeaus vinden voor weinig geld =p). Goed, nu heb ik een fobische angst voor muntjes en laat dat nu even mijn dood zijn (alli, ni echt DOOD dood e, gw, dodelijk... lees gewoon verder als je wil weten wat k bedoel). Goed, dus ik GAF de sympathieke-mevrouw-aan-de-kassa-die-mij-binnen-de-paar-minuten-niet-meer-zo-sympathiek-leek mijn blaadje van £10 (ORANJE van kleur (heel belangrijk detail, let op t vervolg van mn story-without-happy-end)) en een stukje van een pond. ZODAT ik dan een BLAADJE van £5 terug zou krijgen (GROEN van kleur). MAdam-de-niet-meer-zo-sympathieke-kassierster BEKIJKT nog mijn blaadje om te zien of t wel echt is (it was), stopt t in haar kassa samen met mn muntje van een pond en sluit dat ding. Huh? Waar is mijn mooi shiny blaadje van £5? Welk shiny blaadje van £5, vraagt de helemaal-niet-meer-zo-vriendelijke-kassierster mij. Mevrouw-de-niet-zo-snuggere-kassierster dacht dus dat ik £6 had gegeven ipv £10. Verantwoordelijke erbij, geld tellen, vertellen dat ik echt wel een blaadje van 5 gegeven heb (ja, want oranje en groen, dat is dezelfde kleur (en ja, ik zal ECHT WEL een half uur wachten als k niet 150% overtuigd was van mn gelijkà). Vragen voor een tweede telling, tweede telling, alweer geen vijf pond teveel in de kassa (want ja, de klant geloven, dat is toch echt wel teveel gevraagd). Anyways, mijn goedkope cadeautje werd opeens toch wat duurder en na een half uur discussiëren en geld tellen en mij niet geloven ben k t afgetrapt. Je bent maar beter blij met je cadeautje, zusje van me! Goed, UITERAARD was ik niet echt meer het lieve, vrolijke meisje van een half uur ervoor, maar goed, ik heb t overleefd. Hoewel k me er toch best slecht over voelde, das like 40 minuten werken voor mij en das zomaar weggesmeten door een stomme kassierster. En k bedoel, een telling van de kassa is zo'n zever e, de kans dat ze like vijf pond teveel heeft meegegeven aan mensen in een volledige dag is superreëel (en een MIStelling is nog reëler, want ze kwamen bij beide tellingen volledig andere getallen uit)... Grrrr. En seriously... Zie ik er ECHT uit alsof ik zou liegen over £5??
Soit, de zaterdag was ALWEER een heerlijke dag vol bloemengeur en zonneschijn (heb je m? Heb je m? Rozengeur en maneschijn, bloemengeur en... O well...). We besloten onszelf eens tot het uiterste te brengen en... we. wandelden. naar. het centrum. Ongelofelijk maar waar. Toegegeven, ik had een paar leuke blaren waar toen k er in stekte wat water uit kwam, maar t was echt heel erg leuk. Iedereen is in zo'n heerlijke stemming e, als de zon schijnt. De vriendelijke Geordies (inwoners van Newcastle, remember?) zijn nog vriendelijker dan anders!
En dan zijn we toegekomen op het dagverslag van vandaag! Op het menu stond een metroritje als voorgerechtje. Vervolgens een soepje van markt, zon, hotdogs en cupcakes. Hoofdgerecht werd alweer een metroritje, met als dessert nog een ander marktje in het metrostation van een heerlijk dorpje aan de zee. Koffie werd gereserveerd met nog maar eens een metroritje. Alles overgoten met een vleugje zon en een heel goedgezinde Maaike en Lisa. Fantastisch toch?
Haha, jullie denken waarschijnlijk, man, die Maaike staat actief en yes, totally true, ik BEN superactief. Het zonnetje schijnt nu al drie dagen superduperheerlijk en niets kan mijn humeur verpesten! Of toch bijna niets (als Prins me opeens zou dumpen, zouden hier heel wat minder vrolijke berichtjes staan... =p).
Goed, best een bewogen weekje achter de rug, dus ik zal er maar eens aan beginnen, denk je ook niet?
Hmmmmm, ik moet al diep nadenken om te bedenken wat we maandag gedaan hebben, maar goed, mn hersencelletjes zijn nu ook niet helemaal afgestorven (en oke, eerlijk is eerlijk, k heb Lisa toch wel even moeten vragen wat we dinsdag en woensdag gedaan hebben, maar goed, t was niet zoooo interessant, dus dan kan je mij dat niet kwalijk nemen e), dus ik weet nog dat we maandag naar Morpeth zijn geweest, een klein stadje op een half uurtje bus van Newcastle (langer zou de rit niet mogen duren, want als er één iets is dat k nog altijd niet gewoon ben, dan is t wel de rijstijl van de buschauffeurs (en nee, t is niet in de positive way)). Daar was de school met al de cute kindjes waar k jullie in t vorige berichtje over verteld heb, maar toen we erdoor reden, vonden we t best leuk, dus besloten we het dorpje zelf even te verkennen. T was best leuk, klein maar gezellig met een supermooi park (vraag me niet wat er met mij scheelt, maar ik ben opeens volledig pro-parken... Hopelijk ben ik vlug genezen van dat virus. Of wait, mss ook niet, want k vind t best leuk (daaaaaaaaaaamn, who am I and where is Maaike?)). Helaas hebben we alles gezien onder een heerlijk laagje nattigheid, want de weergoden waren ons helaas niet goedgezind. O well, we lieten t niet aan ons hart komen en ons fototoestel moest weer een paar overuren doen.
Geen zorgen, we laten het beestje ook genoeg rusten, want dinsdag bleven we lekker ouderwets aan onze haard en het enige dat een klein beetje meldenswaardig is (ik zei, een klein beetje e, dus niet teleurgesteld zijn), was de afspraak met onze 'mama' hier. Gewoon even zien of we nog leefden (which is the case), niet depressief waren door het gemis van ons kikkerlandje (which is NOT the case, hell no!) en of we nog altijd heel gelukkig waren met alles wat we hadden en deden in Newcastle (ow, yeah, baby!).
Woensdag had de zon eindelijk haar andere batterij gevonden, want opeens zagen we dingen die verdacht veel leken op zonnestralen! Tja, konden we moeilijk negeren, dus gingen we naar t stad voor een rondje cultuur. We deden de musea die we nog niet bezocht hadden, bekeken een middeleeuws huis en liepen wat door t stad. Man, we zullen t hier toch wel missen, hoor. Altijd zie je wel iets nieuws en altijd is er wel iets te beleven/te zien/te bezoeken/te horen/te kopen... Het zal een gemis worden, elke dood momentje kunnen opvullen met een bezoekje aan t stad.
Donderdag hadden we dan de allerlaatste schoolse verplichting van onze universiteitscarrière. We mochten eens in een secundaire school gaan observeren. De belangrijkste vaststellingen:
Jongeren zijn jongeren, of ze nu Belgisch zijn of Brits, ze zien er hetzelfde uit, ze klinken hetzelfde (niet van taal, maar van intonatiepatronen (bored tijdens de les, keiluid tijdens de pauze)) en ze ruiken hetzelfde.
Het Belgische systeem en het Britse systeem: slightly different, same results. In de Engelse scholen doen ze al veel meer hun best omtrent het activeren van de leerlingen, maar de resultaten zijn even slecht (of goed) als bij ons waar je gewoon een les doceert (alli, onze leerkrachten van in t secundair deden dat e, wij gaan t uiteraard allemaal helemaal anders aanpakken (=p)).
Britse scholen met geld = wauw. ELK klaslokaal heeft een smartboard, een computer en kilo's didactisch materiaal. Wauw. En dan heb je nog altijd leerkrachten die zeggen, Meh, valt wel mee. Kom eens naar t college in Diksmuide, schatjes...
Vrijdag scheen de zon NOG meer, dus hijsten Lisa en ik ons in ons zomerste jurkje (I confess, mine is new... (70% af! KON k niet laten liggen!!)) en gingen we op de city campus iets drinken. Alcohol in t midden van de uni? No problem! Iedereen zat met een pintje of wodkamix te genieten van de zon op het binnenplein van de uni. Iets waar de Katho iets van zou kunnen leren? Mss... Als ze de studenten ertoe zouden kunnen aanzetten om hun viezigheid zelf op te ruimen...
Daarna gingen we naar t stad. Ik had een leuk cadeautje bedacht voor mn zusje (die deze blog leest, dus ik kan jullie niet verklappen wat t is (sorry, Sietske =p)) en daarvoor moest ik in de Primark zijn. Primark = C&A, maar dan superduperpopulair bij ALLE lagen van de bevolking en ALLE leeftijdsgroepen. Anyways, wat ik mee had, kostte £6 (ja, ik kan leuke cadeaus vinden voor weinig geld =p). Goed, nu heb ik een fobische angst voor muntjes en laat dat nu even mijn dood zijn (alli, ni echt DOOD dood e, gw, dodelijk... lees gewoon verder als je wil weten wat k bedoel). Goed, dus ik GAF de sympathieke-mevrouw-aan-de-kassa-die-mij-binnen-de-paar-minuten-niet-meer-zo-sympathiek-leek mijn blaadje van £10 (ORANJE van kleur (heel belangrijk detail, let op t vervolg van mn story-without-happy-end)) en een stukje van een pond. ZODAT ik dan een BLAADJE van £5 terug zou krijgen (GROEN van kleur). MAdam-de-niet-meer-zo-sympathieke-kassierster BEKIJKT nog mijn blaadje om te zien of t wel echt is (it was), stopt t in haar kassa samen met mn muntje van een pond en sluit dat ding. Huh? Waar is mijn mooi shiny blaadje van £5? Welk shiny blaadje van £5, vraagt de helemaal-niet-meer-zo-vriendelijke-kassierster mij. Mevrouw-de-niet-zo-snuggere-kassierster dacht dus dat ik £6 had gegeven ipv £10. Verantwoordelijke erbij, geld tellen, vertellen dat ik echt wel een blaadje van 5 gegeven heb (ja, want oranje en groen, dat is dezelfde kleur (en ja, ik zal ECHT WEL een half uur wachten als k niet 150% overtuigd was van mn gelijkà). Vragen voor een tweede telling, tweede telling, alweer geen vijf pond teveel in de kassa (want ja, de klant geloven, dat is toch echt wel teveel gevraagd). Anyways, mijn goedkope cadeautje werd opeens toch wat duurder en na een half uur discussiëren en geld tellen en mij niet geloven ben k t afgetrapt. Je bent maar beter blij met je cadeautje, zusje van me! Goed, UITERAARD was ik niet echt meer het lieve, vrolijke meisje van een half uur ervoor, maar goed, ik heb t overleefd. Hoewel k me er toch best slecht over voelde, das like 40 minuten werken voor mij en das zomaar weggesmeten door een stomme kassierster. En k bedoel, een telling van de kassa is zo'n zever e, de kans dat ze like vijf pond teveel heeft meegegeven aan mensen in een volledige dag is superreëel (en een MIStelling is nog reëler, want ze kwamen bij beide tellingen volledig andere getallen uit)... Grrrr. En seriously... Zie ik er ECHT uit alsof ik zou liegen over £5??
Soit, de zaterdag was ALWEER een heerlijke dag vol bloemengeur en zonneschijn (heb je m? Heb je m? Rozengeur en maneschijn, bloemengeur en... O well...). We besloten onszelf eens tot het uiterste te brengen en... we. wandelden. naar. het centrum. Ongelofelijk maar waar. Toegegeven, ik had een paar leuke blaren waar toen k er in stekte wat water uit kwam, maar t was echt heel erg leuk. Iedereen is in zo'n heerlijke stemming e, als de zon schijnt. De vriendelijke Geordies (inwoners van Newcastle, remember?) zijn nog vriendelijker dan anders!
En dan zijn we toegekomen op het dagverslag van vandaag! Op het menu stond een metroritje als voorgerechtje. Vervolgens een soepje van markt, zon, hotdogs en cupcakes. Hoofdgerecht werd alweer een metroritje, met als dessert nog een ander marktje in het metrostation van een heerlijk dorpje aan de zee. Koffie werd gereserveerd met nog maar eens een metroritje. Alles overgoten met een vleugje zon en een heel goedgezinde Maaike en Lisa. Fantastisch toch?
zaterdag 2 april 2011
Een shotje blog
*verlegen* 'Hoi... Ik ben euh *wriemelt aan trui* (denk: een universiteitstrui uit de films, maar dan in t grasgroen en ipv 'Harvard University' staat er 'Northumbria University' op (much cooler!)(en gekregen van mn liefje, waardoor hij NOG cooler is))... Maaike... ik weet niet of jullie eu... mij nog herinneren, maar euh... ik schreef een paar weken geleden jullie favo blog? Wel euh... k zou dat graag opnieuw beginnen. Als jullie dat euh... niet erg vinden?
Oke oke, ik geef het toe, ik heb jullie TE erg verwaarloosd. En ik schaam me rot! Ik had mezelf deze week verplicht om aan de bachelorpaper te werken en na al dat getyp was k niet echt in de mood om nog wat meer te typen en das erg, want dit getyp is natuurlijk helemaal anders dan het getokkel voor de BP... Dus, ik ZWEER t, vanaf nu krijgen jullie weer regelmatig een postje vol Newcastlenieuws. Echtig. En als ik echtig zeg, dan wil t zeggen dat ik de waarheid zeg, echtig!
Nog een reden voor de stilte is dat er eigenlijk helemaal niet veel gebeurd is in de afgelopen week. Het was de laatste week op school en dat werd toch even slikken. Ik was alles en iedereen nu eindelijk gewoon en ik moest afscheid nemen? God, dat deed toch wel zeer. Het gaf me deze week echt het gevoel van afscheid en gemis en ik zit hier verdikke nog drie weken. Veel mensen vragen ons waarom we niet vroeger naar huis komen, maar aangezien we helemaal niet wisten dat we drie weken vakantie gingen hebben (nog maar een van de vele dingen die ons verzwegen werden door de *** van internationalisering (wiens baas een heel gepeperd mailtje zal krijgen eens ik mn diploma in handen zal hebben)), hadden we dus een bootticketje terug geboekt voor de vrijdag voor Pasen, kwestie van toch zeker bijna drie maand hier te zitten e.
Om ons klasje te bedanken voor hun gastvrijheid (want zo evident is dat toch niet; opeens twee blonde Belgjes verwelkomen in je groep, we hadden evengoed als indringers beschouwd kunnen worden), gaven we die schatjes een paar Merci'tjes. We hadden ze evengoed honderd pond kunnen geven, zo blij waren ze er mee =D. Ook onze Nederlandse, ietwat excentrieke (wat wil je, hij is van Amsterdam), docent kon de chocola zeker smaken (en hij had t verdiend, want hij mixte nog altijd onze namen up =p). Uit dankbaarheid wilde hij zelfs een foto van ons maken en die wordt toch best gekoesterd =).
Gisteren was de interessantste dag van de week. Opgetogen (maar ook best verdrietig) omdat we onze laatste les hadden kwamen we toe bij het auditorium. Er zat maar één iemand. Hmmm, de andere studenten raakten wss hun bed niet uit, kan eens gebeuren (ook hier is de donderdag geen slechte uitgangsdag, maar de vrijdag en de zaterdag blijven hier de top. Studenten gaan hier (door de hoge kosten van openbaar vervoer) niet elke week naar huis, dus moeten ze zich tijdens de weekends ook bezig houden, right?). Toen er vijf minuten voor de les nog altijd maar zes man stond te wachten, werden we toch best wel bang. En idd, na een vlugge blik op het jaaroverzicht (dat wij niet hebben) bleek dat de allerlaatste les van het jaar helemaal niet doorging. Ongelofelijk, ze hebben hier al vier maand half vakantie (van half mei tot eind september) en dan kunnen ze niet eens de laatste week afmaken. Best wat teneergeslagen gingen we dan maar het stad in waar we ons trakteerden op een paar ballerina's. Wees gerust, we hebben er geen fortuinen aan gegeven, elk paar kostte zes pond en toen ik aan de kassa mijn mooi gepaste 'klutters' (aka 'enkel', aka 'kleingeld', aka 'muntjes') aan mevrouw de kassierster wilde geven, wilde ze er maar vier pond negentig van. Tja, je ziet mij niet treuren over een vrouw die mijn geld niet wil =p. En ze zitten best goed, want ik heb ze al heel de dag aan (ik moet ze toch 'inlopen', right? (bestest excuse EVER)).
Anyways, daarna gingen we op ons gemak naar de bushalte, want gisteren hadden we ook onze allereerste observatie-opdracht (volgende week volgt er nog eentje) en daarvoor moesten we naar het kleine en gezellige Morpeth. Toen we in de grote hall aankwamen waar iedereen op zijn respectievelijke bus kan staan of zitten wachten, keken we op het grote bord waar die bussen allemaal mooi gerangschikt stonden. Hmm, de bus die Lisa had opgezocht stond daar niet tussen. De directeur van de school zou ons staan opwachten en de volgende bus die op het scherm stond, was pas een uur later. Gelukkig zagen we een vroegere bus, maar die ging binnen dertig seconden vertrekken. Een sprintje redde ons van een boze directeur en we konden opgelucht op adem komen op de bus. Eenmaal aangekomen was er natuurlijk de zoektocht naar die eerder vermelde directeur. Hoe zag die eruit. Ging hij een boek en een bloem vasthouden? Niets was geweten, maar na wat gesakker in het Nederlands, kwam een vriendelijke man ons tegemoet en vroeg ons of wij 'the Belgian students' waren. Na een beamend knikje mochten we in zijn auto plaatsnemen (een BMW!!!! wel wat weinig beenruimte in de achterbank, zal k toch op letten als k de mijne ooit koop =p) en werden we in klasse naar de school vervoerd.
De school had enorm veel groen en was best groot. Vijfhonderd leerlingen voor een middenschool (negen- tot vijftienjarigen), daar is 't college' van Diksmuide niets bij. Na een snelle lunch (heerlijke quiche!) kregen we te horen dat we bij de jongsten les mochten volgen. Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik daar helemaal niet zo blij mee was. Ik ben al geen kindjesmens en dan mag ik daar tussen negenjarige pagadders gaan zitten? Right... Gelukkig kan een mens van gedacht veranderen, want wauw, die middag was zoooo super e. Die kinderen waren zo lief en enthousiast en ik heb wss duizend vragen moeten beantwoorden, zo nieuwsgierig waren ze naar ons. Mss zit die carrière in het lager onderwijs er toch nog in =p?
Daarna zette de dikke deur ons weer af aan de bushalte en besloten we de stad nog even te verkennen. In de Waterstone's (ja, ik ga in ELKE Waterstone's binnen, so?), kreeg ik de wijselijke tip een bepaalde serie te lezen, anders stond ik volledig onterecht in de sectie Fantasy. Mn liefje zal de reeks wss wel kennen, maar ik heb die jongeman gezegd dat ik nog maar net mijn eerste babystapjes in de fantasy-wereld had gezet, dus toen was hij iets begrijpender (was wss ook wat teleurgesteld door het woordje 'boyfriend' =p) en liet hij me wat door de boeken browsen. We vonden ook een heerlijke winkeltje vol prutsdingetjes en ik zag er zo'n heerlijk paar schoenen! Helaas was dit de eerste maat 37 in Engeland die te groot was, dus geen superduper openteenschoentjesinoranjemetwittestippenvoortwaalfpond voor Maaike... (Daar zal Prins wel blij mee zijn =p)
Hierna namen we op ons gemak de bus terug en liepen we nog wat in Newcastle rond (schoolbus rijdt niet tussen vijf en zeven...). Daarna een paar geroosterde boterhammetjes (wat ik niet zou geven voor een klein wit blokje van bij de bakker...) en een filmpje (Percy Jackson and the Lightning Thief, een heerlijke film (hopelijk is het boek even goed, want dat lees ik na 'I am number four' (heeeeeeeerlijkkkkkk!)). Nog een kort mailtje naar een mailtjesverslaafd liefje en dan mijn bed in tot veel te laat deze morgen.
Vandaag werd dan weer een bachelorpaperdagje (mijn Cluedo is af!), maar morgen blijven we niet binnen, want we gaan naar een kunstmarktje dat elke zondag plaatsvindt op een mooie gietijzeren brug van driehonderd meter lang. Daar kijk k best naar uit, wie weet welke kunstigheden k daar kan scoren? 's Middags trakteren we ons dan op een lunch van twee voor acht pond en wandelen we op ons gemak terug om een lazy Sunday te beleven (of mss toch nog even aan de BP te werken?).
Nog geen idee wat we volgende week doen, maar we hebben ons voorgenomen om elke markt van Newcastle eens te bezoeken en ik wil ook elk museum gezien hebben. En hopelijk waait dat mooi weer van jullie over naar ons en kunnen we eens een dagje naar zee =).
Zo, jullie shotje blog is in orde. Verwacht je deze week nog maar aan eentje =). Echtig beloofd.
Zoen
Maaike
Oke oke, ik geef het toe, ik heb jullie TE erg verwaarloosd. En ik schaam me rot! Ik had mezelf deze week verplicht om aan de bachelorpaper te werken en na al dat getyp was k niet echt in de mood om nog wat meer te typen en das erg, want dit getyp is natuurlijk helemaal anders dan het getokkel voor de BP... Dus, ik ZWEER t, vanaf nu krijgen jullie weer regelmatig een postje vol Newcastlenieuws. Echtig. En als ik echtig zeg, dan wil t zeggen dat ik de waarheid zeg, echtig!
Nog een reden voor de stilte is dat er eigenlijk helemaal niet veel gebeurd is in de afgelopen week. Het was de laatste week op school en dat werd toch even slikken. Ik was alles en iedereen nu eindelijk gewoon en ik moest afscheid nemen? God, dat deed toch wel zeer. Het gaf me deze week echt het gevoel van afscheid en gemis en ik zit hier verdikke nog drie weken. Veel mensen vragen ons waarom we niet vroeger naar huis komen, maar aangezien we helemaal niet wisten dat we drie weken vakantie gingen hebben (nog maar een van de vele dingen die ons verzwegen werden door de *** van internationalisering (wiens baas een heel gepeperd mailtje zal krijgen eens ik mn diploma in handen zal hebben)), hadden we dus een bootticketje terug geboekt voor de vrijdag voor Pasen, kwestie van toch zeker bijna drie maand hier te zitten e.
Om ons klasje te bedanken voor hun gastvrijheid (want zo evident is dat toch niet; opeens twee blonde Belgjes verwelkomen in je groep, we hadden evengoed als indringers beschouwd kunnen worden), gaven we die schatjes een paar Merci'tjes. We hadden ze evengoed honderd pond kunnen geven, zo blij waren ze er mee =D. Ook onze Nederlandse, ietwat excentrieke (wat wil je, hij is van Amsterdam), docent kon de chocola zeker smaken (en hij had t verdiend, want hij mixte nog altijd onze namen up =p). Uit dankbaarheid wilde hij zelfs een foto van ons maken en die wordt toch best gekoesterd =).
Gisteren was de interessantste dag van de week. Opgetogen (maar ook best verdrietig) omdat we onze laatste les hadden kwamen we toe bij het auditorium. Er zat maar één iemand. Hmmm, de andere studenten raakten wss hun bed niet uit, kan eens gebeuren (ook hier is de donderdag geen slechte uitgangsdag, maar de vrijdag en de zaterdag blijven hier de top. Studenten gaan hier (door de hoge kosten van openbaar vervoer) niet elke week naar huis, dus moeten ze zich tijdens de weekends ook bezig houden, right?). Toen er vijf minuten voor de les nog altijd maar zes man stond te wachten, werden we toch best wel bang. En idd, na een vlugge blik op het jaaroverzicht (dat wij niet hebben) bleek dat de allerlaatste les van het jaar helemaal niet doorging. Ongelofelijk, ze hebben hier al vier maand half vakantie (van half mei tot eind september) en dan kunnen ze niet eens de laatste week afmaken. Best wat teneergeslagen gingen we dan maar het stad in waar we ons trakteerden op een paar ballerina's. Wees gerust, we hebben er geen fortuinen aan gegeven, elk paar kostte zes pond en toen ik aan de kassa mijn mooi gepaste 'klutters' (aka 'enkel', aka 'kleingeld', aka 'muntjes') aan mevrouw de kassierster wilde geven, wilde ze er maar vier pond negentig van. Tja, je ziet mij niet treuren over een vrouw die mijn geld niet wil =p. En ze zitten best goed, want ik heb ze al heel de dag aan (ik moet ze toch 'inlopen', right? (bestest excuse EVER)).
Anyways, daarna gingen we op ons gemak naar de bushalte, want gisteren hadden we ook onze allereerste observatie-opdracht (volgende week volgt er nog eentje) en daarvoor moesten we naar het kleine en gezellige Morpeth. Toen we in de grote hall aankwamen waar iedereen op zijn respectievelijke bus kan staan of zitten wachten, keken we op het grote bord waar die bussen allemaal mooi gerangschikt stonden. Hmm, de bus die Lisa had opgezocht stond daar niet tussen. De directeur van de school zou ons staan opwachten en de volgende bus die op het scherm stond, was pas een uur later. Gelukkig zagen we een vroegere bus, maar die ging binnen dertig seconden vertrekken. Een sprintje redde ons van een boze directeur en we konden opgelucht op adem komen op de bus. Eenmaal aangekomen was er natuurlijk de zoektocht naar die eerder vermelde directeur. Hoe zag die eruit. Ging hij een boek en een bloem vasthouden? Niets was geweten, maar na wat gesakker in het Nederlands, kwam een vriendelijke man ons tegemoet en vroeg ons of wij 'the Belgian students' waren. Na een beamend knikje mochten we in zijn auto plaatsnemen (een BMW!!!! wel wat weinig beenruimte in de achterbank, zal k toch op letten als k de mijne ooit koop =p) en werden we in klasse naar de school vervoerd.
De school had enorm veel groen en was best groot. Vijfhonderd leerlingen voor een middenschool (negen- tot vijftienjarigen), daar is 't college' van Diksmuide niets bij. Na een snelle lunch (heerlijke quiche!) kregen we te horen dat we bij de jongsten les mochten volgen. Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik daar helemaal niet zo blij mee was. Ik ben al geen kindjesmens en dan mag ik daar tussen negenjarige pagadders gaan zitten? Right... Gelukkig kan een mens van gedacht veranderen, want wauw, die middag was zoooo super e. Die kinderen waren zo lief en enthousiast en ik heb wss duizend vragen moeten beantwoorden, zo nieuwsgierig waren ze naar ons. Mss zit die carrière in het lager onderwijs er toch nog in =p?
Daarna zette de dikke deur ons weer af aan de bushalte en besloten we de stad nog even te verkennen. In de Waterstone's (ja, ik ga in ELKE Waterstone's binnen, so?), kreeg ik de wijselijke tip een bepaalde serie te lezen, anders stond ik volledig onterecht in de sectie Fantasy. Mn liefje zal de reeks wss wel kennen, maar ik heb die jongeman gezegd dat ik nog maar net mijn eerste babystapjes in de fantasy-wereld had gezet, dus toen was hij iets begrijpender (was wss ook wat teleurgesteld door het woordje 'boyfriend' =p) en liet hij me wat door de boeken browsen. We vonden ook een heerlijke winkeltje vol prutsdingetjes en ik zag er zo'n heerlijk paar schoenen! Helaas was dit de eerste maat 37 in Engeland die te groot was, dus geen superduper openteenschoentjesinoranjemetwittestippenvoortwaalfpond voor Maaike... (Daar zal Prins wel blij mee zijn =p)
Hierna namen we op ons gemak de bus terug en liepen we nog wat in Newcastle rond (schoolbus rijdt niet tussen vijf en zeven...). Daarna een paar geroosterde boterhammetjes (wat ik niet zou geven voor een klein wit blokje van bij de bakker...) en een filmpje (Percy Jackson and the Lightning Thief, een heerlijke film (hopelijk is het boek even goed, want dat lees ik na 'I am number four' (heeeeeeeerlijkkkkkk!)). Nog een kort mailtje naar een mailtjesverslaafd liefje en dan mijn bed in tot veel te laat deze morgen.
Vandaag werd dan weer een bachelorpaperdagje (mijn Cluedo is af!), maar morgen blijven we niet binnen, want we gaan naar een kunstmarktje dat elke zondag plaatsvindt op een mooie gietijzeren brug van driehonderd meter lang. Daar kijk k best naar uit, wie weet welke kunstigheden k daar kan scoren? 's Middags trakteren we ons dan op een lunch van twee voor acht pond en wandelen we op ons gemak terug om een lazy Sunday te beleven (of mss toch nog even aan de BP te werken?).
Nog geen idee wat we volgende week doen, maar we hebben ons voorgenomen om elke markt van Newcastle eens te bezoeken en ik wil ook elk museum gezien hebben. En hopelijk waait dat mooi weer van jullie over naar ons en kunnen we eens een dagje naar zee =).
Zo, jullie shotje blog is in orde. Verwacht je deze week nog maar aan eentje =). Echtig beloofd.
Zoen
Maaike
donderdag 31 maart 2011
De avonturen van een weekendje mama en papa
Het is alweer een poosje geleden, maar dat heeft allemaal te maken met mijn dagboek… Ja, je leest het goed, dat is inderdaad een reden waarom er geen berichtje op de blog kwam, want ik had het voorbije weekend (van vrijdag t.e.m. maandag) het genoegen om hier in Newcastle mijn mama en papa te verwelkomen.
Nu kan je denken: ‘Zou er dan niet net wél een berichtje moeten komen, met wat je tijdens die dagen gedaan hebt?’ en daarop kan ik enkel zeggen dat je groot gelijk hebt, want de dagen waren goed gevuld. Dit is echter het punt waar het dagboek tussenbeide komt. Ik was ’s avonds (tegen dat ik terug op mijn kamer was) meestal zo moe dat ik nog snel een verslagje van de dag typte, maar het niet neerschreef in mijn boek. Zo komt het dus dat ik de voorbije dagen heel wat inhaalwerk te gaan had en de blog wat uitgesteld werd (shame on me). Nu ik weer (of toch bijna) op schema zit, kan ik jullie nu helemaal inlichten!
De vrijdag was ik na iets meer dan zeven weken uiteraard heel blij om mijn ouders terug te zien! Na die tijd hadden we natuurlijk ook wel wat te vertellen en dat konden we doen in hun hotelkamer, maar ook in de straten van Newcastle en tijdens het eten in de New York Italian. Ze brachten voor mij ook een voorraad snoepjes en chocolade mee, genoeg om de rest van de tijd hier door te komen! (Een dankjewel aan moe en paps, zus en meme .) Na een korte rondleiding in mijn Hall en de kamer waar ik dezer dagen verblijf, zat de eerste dag (ofja, avond) er al op!
De zaterdag namen we in de voormiddag de tijd om het shopping centre te doorkruisen en daarna sprongen we op de trein naar Haltwhistle, want Hadrian’s Wall stond op het programma (jej!). Eenmaal daar toegekomen hadden we een uurtje speling vooraleer de bus kwam. Waar hij precies ging stoppen, wisten we echter niet en dus brachten we eerst een bezoekje aan de Tourist Information. Daar kwamen we net op tijd toe, want ze stonden op het punt om te sluiten. We hadden veel geluk dat we onze vraag nog konden stellen, want de informatie die ik in Newcastle gekregen had, klopte niet. De bus die we hadden doorgekregen rijdt niet meer, maar gelukkig hadden we een alternatief.
Tegenover die Tourist Information was er een winkeltje en dus gingen we naar daar om pistolets en beleg. We hadden ook nog wat extra drank nodig, want we hadden enkel een literfles water mee. We kwamen bij de drankafdeling, zagen appelsap staan en namen dat mee. Terwijl we op de bus wachtten, begonnen we te eten. Paps nam een paar slokken van het appelsap. Zijn conclusie: ‘wel heel erg gesuikerd’. Ik nam de fles over, rook er eens aan (inderdaad, dat rook best suikerachtig) en nam ook een slok. Mijn conclusie: ‘het is precies siroop’. Tot slot is was mama aan de beurt en zij kon enkel bevestigen. Dan namen we maar een kijkje op de achterkant van de fles en daar vonden we een hokje ‘bereidingswijze’ terug… Hetgeen we mee hadden bleek geen appelsap te zijn, maar een soort grenadine… Heel erg gesuikerd en behoorlijk siroopachtig waren dus de juiste conclusies…
In elk geval, om over te springen naar het meest belangrijkste van de dag: iets voor tweeën konden we dan beginnen aan onze verkenning van Hadrian’s Wall! We kwamen eerst lans the Housesteads Roman Fort en konden dan genieten van de fantastische verzichten aan de muur! Uiteraard staan heel wat van die beelden vereeuwigd op foto (mijn fototoestel had heel wat werk en heeft zo’n 240 keer mogen flitsen).
Helaas ging ik die avond een vreselijke nacht tegemoet (heel veel lawaai van 4:00 tot 5:30 en sowieso al een uur minder slaap door de overschakeling op zomeruur) en dus was ik de dag erna net iéts minder wakker…
Gelukkig hadden we ook op zondag weer voldoende om handen om me wakker te houden! In de voormiddag bracht ik mijn mama en papa naar het marktje aan de quayside en kon ik hen zo ook meteen de bruggen tonen. We kwamen er langs het kraampje waar ik van Nick een sleutelhanger gekregen had (die twee dagen later helaas kapot was) en ik kreeg een nieuwe! Het is identiek dezelfde, maar alleen de grotere versie (in de hoop dat deze langer intact blijft).
Daarna gingen we naar een elektronicawinkel. Paps kon geen foto’s meer trekken, doordat het kleine kaartje vol was en dus gingen we een groter kopen. Eenmaal hij opnieuw foto’s wou trekken, merkte hij echter dat er een error werd weergegeven… Het fototoestel is waarschijnlijk te oud en hij kon het kaartje niet lezen…
In de namiddag was het plan om naar de zee te gaan. En daar hebben we toch wel wat voor mogen rondlopen… We wilden metroticketjes kopen, maar dat kan enkel met muntstukken die wij niet hadden. Normaalgezien kan je je briefjes wisselen aan een automaat, maar die was ‘out of order’ en dus werden we naar de winkels in het station gestuurd. Daar wou niemand onze vijftien pond wisselen en dus was onze laatste hoop het hotel. Gelukkig waren ze daar meteen bereid om ons van de nodige muntjes te voorzien!
Eenmaal we dan aankwamen in Tynemouth, zagen we dat er daar een rommelmarktje was en dus liepen we eerst daar even rond. Daarna kwamen we langs the Castle and Priory en liepen we wat verder naar een vuurtoren. Na een heerlijk warm drankje in een leuke taverne, keerden we dan terug richting centrum.
En toen zaten de dagen met mijn ouders er al bijna op! Maar gelukkig had ik nog de maandag om hen mee te nemen naar Edinburgh!
Terwijl mijn papa al wat ging wandelen, bezochten mijn mama en ik het kasteel (dat zeer zeker de moeite waard was) en daarna volgden we The Royal Mile tot aan het Schotse ‘buitenverblijfje’ van de Queen (dat er ook zeer zeker mag zijn). We gingen ook een winkeltje binnen met kasjmieren sjaals, paps paste een jas (maar die had een te moeilijke rits ) en we namen een kleine doedelzak mee (waar we later jammer genoeg geen geluid uit kregen, geen idee of het aan de doedelzak lag of aan ons )! Daarna liepen we nog een klein beetje verder vooraleer we weer op de trein stapten.
De dagen zijn heel snel gegaan en ik heb er van genoten!
Dus dankjewel moe en paps voor het bezoekje en de zeer aangename tijd!
Zoen
Lisa
Nu kan je denken: ‘Zou er dan niet net wél een berichtje moeten komen, met wat je tijdens die dagen gedaan hebt?’ en daarop kan ik enkel zeggen dat je groot gelijk hebt, want de dagen waren goed gevuld. Dit is echter het punt waar het dagboek tussenbeide komt. Ik was ’s avonds (tegen dat ik terug op mijn kamer was) meestal zo moe dat ik nog snel een verslagje van de dag typte, maar het niet neerschreef in mijn boek. Zo komt het dus dat ik de voorbije dagen heel wat inhaalwerk te gaan had en de blog wat uitgesteld werd (shame on me). Nu ik weer (of toch bijna) op schema zit, kan ik jullie nu helemaal inlichten!
De vrijdag was ik na iets meer dan zeven weken uiteraard heel blij om mijn ouders terug te zien! Na die tijd hadden we natuurlijk ook wel wat te vertellen en dat konden we doen in hun hotelkamer, maar ook in de straten van Newcastle en tijdens het eten in de New York Italian. Ze brachten voor mij ook een voorraad snoepjes en chocolade mee, genoeg om de rest van de tijd hier door te komen! (Een dankjewel aan moe en paps, zus en meme .) Na een korte rondleiding in mijn Hall en de kamer waar ik dezer dagen verblijf, zat de eerste dag (ofja, avond) er al op!
De zaterdag namen we in de voormiddag de tijd om het shopping centre te doorkruisen en daarna sprongen we op de trein naar Haltwhistle, want Hadrian’s Wall stond op het programma (jej!). Eenmaal daar toegekomen hadden we een uurtje speling vooraleer de bus kwam. Waar hij precies ging stoppen, wisten we echter niet en dus brachten we eerst een bezoekje aan de Tourist Information. Daar kwamen we net op tijd toe, want ze stonden op het punt om te sluiten. We hadden veel geluk dat we onze vraag nog konden stellen, want de informatie die ik in Newcastle gekregen had, klopte niet. De bus die we hadden doorgekregen rijdt niet meer, maar gelukkig hadden we een alternatief.
Tegenover die Tourist Information was er een winkeltje en dus gingen we naar daar om pistolets en beleg. We hadden ook nog wat extra drank nodig, want we hadden enkel een literfles water mee. We kwamen bij de drankafdeling, zagen appelsap staan en namen dat mee. Terwijl we op de bus wachtten, begonnen we te eten. Paps nam een paar slokken van het appelsap. Zijn conclusie: ‘wel heel erg gesuikerd’. Ik nam de fles over, rook er eens aan (inderdaad, dat rook best suikerachtig) en nam ook een slok. Mijn conclusie: ‘het is precies siroop’. Tot slot is was mama aan de beurt en zij kon enkel bevestigen. Dan namen we maar een kijkje op de achterkant van de fles en daar vonden we een hokje ‘bereidingswijze’ terug… Hetgeen we mee hadden bleek geen appelsap te zijn, maar een soort grenadine… Heel erg gesuikerd en behoorlijk siroopachtig waren dus de juiste conclusies…
In elk geval, om over te springen naar het meest belangrijkste van de dag: iets voor tweeën konden we dan beginnen aan onze verkenning van Hadrian’s Wall! We kwamen eerst lans the Housesteads Roman Fort en konden dan genieten van de fantastische verzichten aan de muur! Uiteraard staan heel wat van die beelden vereeuwigd op foto (mijn fototoestel had heel wat werk en heeft zo’n 240 keer mogen flitsen).
Helaas ging ik die avond een vreselijke nacht tegemoet (heel veel lawaai van 4:00 tot 5:30 en sowieso al een uur minder slaap door de overschakeling op zomeruur) en dus was ik de dag erna net iéts minder wakker…
Gelukkig hadden we ook op zondag weer voldoende om handen om me wakker te houden! In de voormiddag bracht ik mijn mama en papa naar het marktje aan de quayside en kon ik hen zo ook meteen de bruggen tonen. We kwamen er langs het kraampje waar ik van Nick een sleutelhanger gekregen had (die twee dagen later helaas kapot was) en ik kreeg een nieuwe! Het is identiek dezelfde, maar alleen de grotere versie (in de hoop dat deze langer intact blijft).
Daarna gingen we naar een elektronicawinkel. Paps kon geen foto’s meer trekken, doordat het kleine kaartje vol was en dus gingen we een groter kopen. Eenmaal hij opnieuw foto’s wou trekken, merkte hij echter dat er een error werd weergegeven… Het fototoestel is waarschijnlijk te oud en hij kon het kaartje niet lezen…
In de namiddag was het plan om naar de zee te gaan. En daar hebben we toch wel wat voor mogen rondlopen… We wilden metroticketjes kopen, maar dat kan enkel met muntstukken die wij niet hadden. Normaalgezien kan je je briefjes wisselen aan een automaat, maar die was ‘out of order’ en dus werden we naar de winkels in het station gestuurd. Daar wou niemand onze vijftien pond wisselen en dus was onze laatste hoop het hotel. Gelukkig waren ze daar meteen bereid om ons van de nodige muntjes te voorzien!
Eenmaal we dan aankwamen in Tynemouth, zagen we dat er daar een rommelmarktje was en dus liepen we eerst daar even rond. Daarna kwamen we langs the Castle and Priory en liepen we wat verder naar een vuurtoren. Na een heerlijk warm drankje in een leuke taverne, keerden we dan terug richting centrum.
En toen zaten de dagen met mijn ouders er al bijna op! Maar gelukkig had ik nog de maandag om hen mee te nemen naar Edinburgh!
Terwijl mijn papa al wat ging wandelen, bezochten mijn mama en ik het kasteel (dat zeer zeker de moeite waard was) en daarna volgden we The Royal Mile tot aan het Schotse ‘buitenverblijfje’ van de Queen (dat er ook zeer zeker mag zijn). We gingen ook een winkeltje binnen met kasjmieren sjaals, paps paste een jas (maar die had een te moeilijke rits ) en we namen een kleine doedelzak mee (waar we later jammer genoeg geen geluid uit kregen, geen idee of het aan de doedelzak lag of aan ons )! Daarna liepen we nog een klein beetje verder vooraleer we weer op de trein stapten.
De dagen zijn heel snel gegaan en ik heb er van genoten!
Dus dankjewel moe en paps voor het bezoekje en de zeer aangename tijd!
Zoen
Lisa
vrijdag 25 maart 2011
Om jullie geduld niet langer op de proef te stellen...
Ik merkte dat jullie al een week zonder lectuur zitten en daar wil ik nu snel even verandering in brengen, voor ik later op de dag mijn mama en papa mag verwelkomen! (Jej!)
Zaterdag werd een fantastisch shoppingdagje! Ze hebben hier heel veel redenen om solden te geven en degene die nu aan de orde is, is ‘mid term’. Geen bezwaar voor ons natuurlijk! En hoewel je misschien zou denken dat mid term solden er zijn om de overige winterkledij kwijt te spelen, vergeet het maar! Natuurlijk lagen wollen truien afgeprezen, maar ook de helft van de T-shirts en zelfs zomerjurkjes vonden we aan -50 tot -70% in onze (recent verklaarde) favoriete winkel: Jane Norman.
Eenmaal het duister begon te vallen (niet letterlijk natuurlijk), trokken Maaike en ik naar de quayside. Je zou kunnen zeggen: ‘Heb je nu nog niet genoeg van al die bruggen?’, maar het antwoord daarop is volmondig ‘nee’! Bovendien waren de bruggen nu heerlijk verlicht én ging de Millennium Bridge open! Geef toe, dat moesten we toch eens gezien hebben!
Woensdag waren we dan uitgenodigd door onze klasgenootjes om mee uit te gaan! ‘Great!’, dachten we. Het zou de ideale gelegenheid worden om hen beter te leren kennen!
Helaas strooide een misverstand behoorlijk wat roet in het eten… Hieronder een kort scenario…
Wij hadden geen idee van waar we moesten zijn, dus hadden we met Rose afgesproken aan de Millennium Bridge. Maaike en ikzelf nemen dus de bus en wandelen (een klein halfuurtje, OP hakjes) naar de quayside. Eenmaal daar toegekomen krijgen we een telefoontje van Rose om te zeggen dat ze er bijna is, dat ze al aan het modern gebouw van de campus staat. -Hé, wacht eens even, de campus is de andere kant van de stad; de kant waar we net vandaan kwamen- Inderdaad, we hadden het hele eind gewandeld om nu aan de misse brug te staan… Blijkbaar noemt iedereen in onze klas de Northumbria Bridge (ja, onze unief heeft een brug :D) ook de Millennium Bridge (kwestie van verwarring te scheppen) en dus stonden wij verkeerd… Rose ging me dan het nummer van Phil doorsms’en, zodat we konden laten weten als we aan de juiste brug stonden en dan ging hij ons komen oppikken. Helaas, daar stopt het niet: Rose haar gsm begaf het en daar stonden wij zonder nummer (het enige nummer dat we hadden was dat van Rose en ook zij was de enige met onze nummers). We hebben zo’n drie kwartier gewacht aan de Northumbria Bridge en besloten toen (koud, met pijnlijke voetjes en heel teleurgesteld) terug te keren naar onze Hall.
Eenmaal daar terug toegekomen merken we de berichtjes van onze klasgenootjes op facebook: Phil stond ons op te wachten aan de brug (maar daar moeten we hem dus mislopen hebben) en we kregen ook het telefoonnummer van een ander meisje, maar het was dus te laat…
In elk geval zorgden deze berichtjes er wel voor dat onze ontgoocheling wat verdween, want ze hadden dus best wel moeite gedaan voor ons en waren ons niet vergeten!
Bovendien hebben ze beloofd om het nog eens over te doen, dus daar kijken we alvast naar uit!
Nu is het tijd om naar de volgende lecture te vertrekken, dus tot binnenkort!
Zoen
Lisa
Zaterdag werd een fantastisch shoppingdagje! Ze hebben hier heel veel redenen om solden te geven en degene die nu aan de orde is, is ‘mid term’. Geen bezwaar voor ons natuurlijk! En hoewel je misschien zou denken dat mid term solden er zijn om de overige winterkledij kwijt te spelen, vergeet het maar! Natuurlijk lagen wollen truien afgeprezen, maar ook de helft van de T-shirts en zelfs zomerjurkjes vonden we aan -50 tot -70% in onze (recent verklaarde) favoriete winkel: Jane Norman.
Eenmaal het duister begon te vallen (niet letterlijk natuurlijk), trokken Maaike en ik naar de quayside. Je zou kunnen zeggen: ‘Heb je nu nog niet genoeg van al die bruggen?’, maar het antwoord daarop is volmondig ‘nee’! Bovendien waren de bruggen nu heerlijk verlicht én ging de Millennium Bridge open! Geef toe, dat moesten we toch eens gezien hebben!
Woensdag waren we dan uitgenodigd door onze klasgenootjes om mee uit te gaan! ‘Great!’, dachten we. Het zou de ideale gelegenheid worden om hen beter te leren kennen!
Helaas strooide een misverstand behoorlijk wat roet in het eten… Hieronder een kort scenario…
Wij hadden geen idee van waar we moesten zijn, dus hadden we met Rose afgesproken aan de Millennium Bridge. Maaike en ikzelf nemen dus de bus en wandelen (een klein halfuurtje, OP hakjes) naar de quayside. Eenmaal daar toegekomen krijgen we een telefoontje van Rose om te zeggen dat ze er bijna is, dat ze al aan het modern gebouw van de campus staat. -Hé, wacht eens even, de campus is de andere kant van de stad; de kant waar we net vandaan kwamen- Inderdaad, we hadden het hele eind gewandeld om nu aan de misse brug te staan… Blijkbaar noemt iedereen in onze klas de Northumbria Bridge (ja, onze unief heeft een brug :D) ook de Millennium Bridge (kwestie van verwarring te scheppen) en dus stonden wij verkeerd… Rose ging me dan het nummer van Phil doorsms’en, zodat we konden laten weten als we aan de juiste brug stonden en dan ging hij ons komen oppikken. Helaas, daar stopt het niet: Rose haar gsm begaf het en daar stonden wij zonder nummer (het enige nummer dat we hadden was dat van Rose en ook zij was de enige met onze nummers). We hebben zo’n drie kwartier gewacht aan de Northumbria Bridge en besloten toen (koud, met pijnlijke voetjes en heel teleurgesteld) terug te keren naar onze Hall.
Eenmaal daar terug toegekomen merken we de berichtjes van onze klasgenootjes op facebook: Phil stond ons op te wachten aan de brug (maar daar moeten we hem dus mislopen hebben) en we kregen ook het telefoonnummer van een ander meisje, maar het was dus te laat…
In elk geval zorgden deze berichtjes er wel voor dat onze ontgoocheling wat verdween, want ze hadden dus best wel moeite gedaan voor ons en waren ons niet vergeten!
Bovendien hebben ze beloofd om het nog eens over te doen, dus daar kijken we alvast naar uit!
Nu is het tijd om naar de volgende lecture te vertrekken, dus tot binnenkort!
Zoen
Lisa
vrijdag 18 maart 2011
En NOG een postje (hoe mini t ook is)
Jullie worden verwend deze week! Niet alleen kregen jullie DRIE verschillende schrijvers te lezen, jullie krijgen ook nog eens een update van foto's van de afgelopen drie weken. Met bijschrift om het geheel nog wat meer cachet te geven. Enjoy, my dears, you totally deserved it after all that waiting for some news.
https://picasaweb.google.com/118248717829336720739/DropBox?authkey=Gv1sRgCLzcjouOkLjt0QE#
Kissie
Maaike
https://picasaweb.google.com/118248717829336720739/DropBox?authkey=Gv1sRgCLzcjouOkLjt0QE#
Kissie
Maaike
Sunderland and Barbie
Nadat ik Nick donderdag aan de juiste bus naar de luchthaven had uitgezwaaid, stond een werkweekend voor de deur, maar de week erna had ik alweer wat ademruimte, want er vielen twee lesdagen weg (doordat onze medestudenten mock exams hadden). Het was hier echter behoorlijk mistig en dus had ik maar weinig zin om buiten te kruipen, als dit niet strikt noodzakelijk was.
Vandaag kwam de zon dan weer tevoorschijn en dat was voor mij het ideale moment om de bus te nemen naar het centrum en van daaruit met de trein te vertrekken naar Sunderland. Zo kwam het dat ik na een busrit eerst tussen de koeien liep (geen zorgen, ik deed niets illegaal, het paadje liep door de wei) en daarna iets meer dan 100 ‘trappen’ opklauterde om het Penshaw Monument en het uitzicht van daaruit te kunnen bewonderen. Daarna keerde ik terug naar het centrum om tot de conclusie te komen dat je niet veel hebt aan een kaartje, als je nergens straatnamen ziet staan. Gelukkig is ook hier het ‘volg de pijltjes’ principe goed ingeburgerd en dus maakte ik daar goed gebruik van! Dan waren het Museum en de Winter Gardens aan de beurt, waarna ik in het nabijgelegen Mowbray park kon eten terwijl ik van de zon aan het genieten was. Na nog wat te hebben rondgekuierd, besloot ik terug huiswaarts te keren, maar dat bleek niet zo eenvoudig als het wel lijkt… De metro en de trein vertrekken daar allebei ondergronds en nadat ik een metro zag toekomen, merkte ik dat ik overduidelijk verkeerd zat. Wat bleek: om bij de treinsporen terecht te komen (die er identiek uitzien), moet je gewoon wat verder lopen! Logisch toch? (Of euhm, toch niet…)
Nu, ik raakte dus toch op mijn trein richting Newcastle en zag -geloof het of niet- de echte Barbie! Fel roze handtas, roze lippenstift en zo geblondeerd als maar kan. Natuurlijk mocht ook de dikke laag schmink niet ontbreken. Sommige mensen zijn hier echt gewoon té roze. (En voor mensen die denken ‘té roze, dat kan niet’, zak eens af naar Newcastle and change your mind!
Zoen en tot een volgend bericht!
Lisa
Vandaag kwam de zon dan weer tevoorschijn en dat was voor mij het ideale moment om de bus te nemen naar het centrum en van daaruit met de trein te vertrekken naar Sunderland. Zo kwam het dat ik na een busrit eerst tussen de koeien liep (geen zorgen, ik deed niets illegaal, het paadje liep door de wei) en daarna iets meer dan 100 ‘trappen’ opklauterde om het Penshaw Monument en het uitzicht van daaruit te kunnen bewonderen. Daarna keerde ik terug naar het centrum om tot de conclusie te komen dat je niet veel hebt aan een kaartje, als je nergens straatnamen ziet staan. Gelukkig is ook hier het ‘volg de pijltjes’ principe goed ingeburgerd en dus maakte ik daar goed gebruik van! Dan waren het Museum en de Winter Gardens aan de beurt, waarna ik in het nabijgelegen Mowbray park kon eten terwijl ik van de zon aan het genieten was. Na nog wat te hebben rondgekuierd, besloot ik terug huiswaarts te keren, maar dat bleek niet zo eenvoudig als het wel lijkt… De metro en de trein vertrekken daar allebei ondergronds en nadat ik een metro zag toekomen, merkte ik dat ik overduidelijk verkeerd zat. Wat bleek: om bij de treinsporen terecht te komen (die er identiek uitzien), moet je gewoon wat verder lopen! Logisch toch? (Of euhm, toch niet…)
Nu, ik raakte dus toch op mijn trein richting Newcastle en zag -geloof het of niet- de echte Barbie! Fel roze handtas, roze lippenstift en zo geblondeerd als maar kan. Natuurlijk mocht ook de dikke laag schmink niet ontbreken. Sommige mensen zijn hier echt gewoon té roze. (En voor mensen die denken ‘té roze, dat kan niet’, zak eens af naar Newcastle and change your mind!
Zoen en tot een volgend bericht!
Lisa
Abonneren op:
Reacties (Atom)