Voor de mensen die het nog niet weten via vrienden of familie, facebook of e-mail, het sprookje is gedaan (nee, niet het sprookje van de prins en de prinses, wees gerust =p), we verlaten Newcastle vandaag. Binnen een anderhalf uur, meerbepaald. De koffers zijn na veel gezucht en gesteun gepakt (en zullen met nog meer gezucht en gesteun versleurd worden van t ene land naar t andere land via taxi, trein, bus, boot in de auto van ons liefje/ouders...) Veel heb ik dus niet te vertellen behalve misschien dit: een klein bedankje voor iedereen die dit heeft mogelijk gemaakt. T kan wat sentimenteel worden, dus wie vreemde neigingen krijgt bij het woordje 'sentimenteel', gelieve zich te onthouden.
Zoals bijvoorbeeld mijn ouders. Ik ben misschien niet altijd de modeldochter geweest en toch hebben ze mij deze kans gegeven en zoiets zal ik nooit vergeten. Ik ben ook geen knuffels- en kusjesmens, dus geef ik liever hier meteen al een knuffel *knuffel*. De kus mogen jullie wel nog verwachten =).
Mijn prins, die, ondanks het feit dat we toch niet al te best functioneren op afstand, mij toch heeft laten gaan en dat met een kusje erbovenop. O, en het ondenkbare is gebeurd: we zijn er nog beter uitgekomen =).
Onze vriendjes, die ons toch wel misten en die ons op tijd en stond entertainden met mailtjes en leuke facebookberichtjes =). K zou niet weten wat zonder jullie gedaan =).
Lisa, omdat ze mij, na drie maanden constant op mijn gezicht gekeken te hebben, nog altijd niet beu is, raar maar waar en er altijd met een glimlach was voor mij op makkelijke en minder makkelijke momentjes.
Marie, omdat ze al mn boeken al heeft meegebracht naar België en zo mij gered heeft van een nog pijnlijker rug. En voor de heerlijke week die ze ons bezorgd heeft, zonder haar waren onze laatste dagen iets meer als een zwart gat geweest =).
Stijn, omdat een vent mee hebben ook wel zn voordelen heeft.
Zo, ik ga eens ontbijten, zodat ik toch wat stevig in mn schoenen sta, want geloof t of niet, dit wordt toch best een zware reis.
vrijdag 22 april 2011
zondag 10 april 2011
Fantastisch toch? (of toch 90% van dit verhaal)
Hellooooooo, world! Ha, jullie waren al van plan om mij te belagen met enorm boze e-mails en sms'jes en facebookberichten en weetikveelwaaroverjullieallemaalbeschikkenvancommunicatiemiddelenommensenmeeteambeteren, omdat jullie ervan overtuigd waren dat ik t niet ging halen e, mn andere berichtje van de week?? Wrong! I made it! 'Cause here I am, baby!
Haha, jullie denken waarschijnlijk, man, die Maaike staat actief en yes, totally true, ik BEN superactief. Het zonnetje schijnt nu al drie dagen superduperheerlijk en niets kan mijn humeur verpesten! Of toch bijna niets (als Prins me opeens zou dumpen, zouden hier heel wat minder vrolijke berichtjes staan... =p).
Goed, best een bewogen weekje achter de rug, dus ik zal er maar eens aan beginnen, denk je ook niet?
Hmmmmm, ik moet al diep nadenken om te bedenken wat we maandag gedaan hebben, maar goed, mn hersencelletjes zijn nu ook niet helemaal afgestorven (en oke, eerlijk is eerlijk, k heb Lisa toch wel even moeten vragen wat we dinsdag en woensdag gedaan hebben, maar goed, t was niet zoooo interessant, dus dan kan je mij dat niet kwalijk nemen e), dus ik weet nog dat we maandag naar Morpeth zijn geweest, een klein stadje op een half uurtje bus van Newcastle (langer zou de rit niet mogen duren, want als er één iets is dat k nog altijd niet gewoon ben, dan is t wel de rijstijl van de buschauffeurs (en nee, t is niet in de positive way)). Daar was de school met al de cute kindjes waar k jullie in t vorige berichtje over verteld heb, maar toen we erdoor reden, vonden we t best leuk, dus besloten we het dorpje zelf even te verkennen. T was best leuk, klein maar gezellig met een supermooi park (vraag me niet wat er met mij scheelt, maar ik ben opeens volledig pro-parken... Hopelijk ben ik vlug genezen van dat virus. Of wait, mss ook niet, want k vind t best leuk (daaaaaaaaaaamn, who am I and where is Maaike?)). Helaas hebben we alles gezien onder een heerlijk laagje nattigheid, want de weergoden waren ons helaas niet goedgezind. O well, we lieten t niet aan ons hart komen en ons fototoestel moest weer een paar overuren doen.
Geen zorgen, we laten het beestje ook genoeg rusten, want dinsdag bleven we lekker ouderwets aan onze haard en het enige dat een klein beetje meldenswaardig is (ik zei, een klein beetje e, dus niet teleurgesteld zijn), was de afspraak met onze 'mama' hier. Gewoon even zien of we nog leefden (which is the case), niet depressief waren door het gemis van ons kikkerlandje (which is NOT the case, hell no!) en of we nog altijd heel gelukkig waren met alles wat we hadden en deden in Newcastle (ow, yeah, baby!).
Woensdag had de zon eindelijk haar andere batterij gevonden, want opeens zagen we dingen die verdacht veel leken op zonnestralen! Tja, konden we moeilijk negeren, dus gingen we naar t stad voor een rondje cultuur. We deden de musea die we nog niet bezocht hadden, bekeken een middeleeuws huis en liepen wat door t stad. Man, we zullen t hier toch wel missen, hoor. Altijd zie je wel iets nieuws en altijd is er wel iets te beleven/te zien/te bezoeken/te horen/te kopen... Het zal een gemis worden, elke dood momentje kunnen opvullen met een bezoekje aan t stad.
Donderdag hadden we dan de allerlaatste schoolse verplichting van onze universiteitscarrière. We mochten eens in een secundaire school gaan observeren. De belangrijkste vaststellingen:
Jongeren zijn jongeren, of ze nu Belgisch zijn of Brits, ze zien er hetzelfde uit, ze klinken hetzelfde (niet van taal, maar van intonatiepatronen (bored tijdens de les, keiluid tijdens de pauze)) en ze ruiken hetzelfde.
Het Belgische systeem en het Britse systeem: slightly different, same results. In de Engelse scholen doen ze al veel meer hun best omtrent het activeren van de leerlingen, maar de resultaten zijn even slecht (of goed) als bij ons waar je gewoon een les doceert (alli, onze leerkrachten van in t secundair deden dat e, wij gaan t uiteraard allemaal helemaal anders aanpakken (=p)).
Britse scholen met geld = wauw. ELK klaslokaal heeft een smartboard, een computer en kilo's didactisch materiaal. Wauw. En dan heb je nog altijd leerkrachten die zeggen, Meh, valt wel mee. Kom eens naar t college in Diksmuide, schatjes...
Vrijdag scheen de zon NOG meer, dus hijsten Lisa en ik ons in ons zomerste jurkje (I confess, mine is new... (70% af! KON k niet laten liggen!!)) en gingen we op de city campus iets drinken. Alcohol in t midden van de uni? No problem! Iedereen zat met een pintje of wodkamix te genieten van de zon op het binnenplein van de uni. Iets waar de Katho iets van zou kunnen leren? Mss... Als ze de studenten ertoe zouden kunnen aanzetten om hun viezigheid zelf op te ruimen...
Daarna gingen we naar t stad. Ik had een leuk cadeautje bedacht voor mn zusje (die deze blog leest, dus ik kan jullie niet verklappen wat t is (sorry, Sietske =p)) en daarvoor moest ik in de Primark zijn. Primark = C&A, maar dan superduperpopulair bij ALLE lagen van de bevolking en ALLE leeftijdsgroepen. Anyways, wat ik mee had, kostte £6 (ja, ik kan leuke cadeaus vinden voor weinig geld =p). Goed, nu heb ik een fobische angst voor muntjes en laat dat nu even mijn dood zijn (alli, ni echt DOOD dood e, gw, dodelijk... lees gewoon verder als je wil weten wat k bedoel). Goed, dus ik GAF de sympathieke-mevrouw-aan-de-kassa-die-mij-binnen-de-paar-minuten-niet-meer-zo-sympathiek-leek mijn blaadje van £10 (ORANJE van kleur (heel belangrijk detail, let op t vervolg van mn story-without-happy-end)) en een stukje van een pond. ZODAT ik dan een BLAADJE van £5 terug zou krijgen (GROEN van kleur). MAdam-de-niet-meer-zo-sympathieke-kassierster BEKIJKT nog mijn blaadje om te zien of t wel echt is (it was), stopt t in haar kassa samen met mn muntje van een pond en sluit dat ding. Huh? Waar is mijn mooi shiny blaadje van £5? Welk shiny blaadje van £5, vraagt de helemaal-niet-meer-zo-vriendelijke-kassierster mij. Mevrouw-de-niet-zo-snuggere-kassierster dacht dus dat ik £6 had gegeven ipv £10. Verantwoordelijke erbij, geld tellen, vertellen dat ik echt wel een blaadje van 5 gegeven heb (ja, want oranje en groen, dat is dezelfde kleur (en ja, ik zal ECHT WEL een half uur wachten als k niet 150% overtuigd was van mn gelijkà). Vragen voor een tweede telling, tweede telling, alweer geen vijf pond teveel in de kassa (want ja, de klant geloven, dat is toch echt wel teveel gevraagd). Anyways, mijn goedkope cadeautje werd opeens toch wat duurder en na een half uur discussiëren en geld tellen en mij niet geloven ben k t afgetrapt. Je bent maar beter blij met je cadeautje, zusje van me! Goed, UITERAARD was ik niet echt meer het lieve, vrolijke meisje van een half uur ervoor, maar goed, ik heb t overleefd. Hoewel k me er toch best slecht over voelde, das like 40 minuten werken voor mij en das zomaar weggesmeten door een stomme kassierster. En k bedoel, een telling van de kassa is zo'n zever e, de kans dat ze like vijf pond teveel heeft meegegeven aan mensen in een volledige dag is superreëel (en een MIStelling is nog reëler, want ze kwamen bij beide tellingen volledig andere getallen uit)... Grrrr. En seriously... Zie ik er ECHT uit alsof ik zou liegen over £5??
Soit, de zaterdag was ALWEER een heerlijke dag vol bloemengeur en zonneschijn (heb je m? Heb je m? Rozengeur en maneschijn, bloemengeur en... O well...). We besloten onszelf eens tot het uiterste te brengen en... we. wandelden. naar. het centrum. Ongelofelijk maar waar. Toegegeven, ik had een paar leuke blaren waar toen k er in stekte wat water uit kwam, maar t was echt heel erg leuk. Iedereen is in zo'n heerlijke stemming e, als de zon schijnt. De vriendelijke Geordies (inwoners van Newcastle, remember?) zijn nog vriendelijker dan anders!
En dan zijn we toegekomen op het dagverslag van vandaag! Op het menu stond een metroritje als voorgerechtje. Vervolgens een soepje van markt, zon, hotdogs en cupcakes. Hoofdgerecht werd alweer een metroritje, met als dessert nog een ander marktje in het metrostation van een heerlijk dorpje aan de zee. Koffie werd gereserveerd met nog maar eens een metroritje. Alles overgoten met een vleugje zon en een heel goedgezinde Maaike en Lisa. Fantastisch toch?
Haha, jullie denken waarschijnlijk, man, die Maaike staat actief en yes, totally true, ik BEN superactief. Het zonnetje schijnt nu al drie dagen superduperheerlijk en niets kan mijn humeur verpesten! Of toch bijna niets (als Prins me opeens zou dumpen, zouden hier heel wat minder vrolijke berichtjes staan... =p).
Goed, best een bewogen weekje achter de rug, dus ik zal er maar eens aan beginnen, denk je ook niet?
Hmmmmm, ik moet al diep nadenken om te bedenken wat we maandag gedaan hebben, maar goed, mn hersencelletjes zijn nu ook niet helemaal afgestorven (en oke, eerlijk is eerlijk, k heb Lisa toch wel even moeten vragen wat we dinsdag en woensdag gedaan hebben, maar goed, t was niet zoooo interessant, dus dan kan je mij dat niet kwalijk nemen e), dus ik weet nog dat we maandag naar Morpeth zijn geweest, een klein stadje op een half uurtje bus van Newcastle (langer zou de rit niet mogen duren, want als er één iets is dat k nog altijd niet gewoon ben, dan is t wel de rijstijl van de buschauffeurs (en nee, t is niet in de positive way)). Daar was de school met al de cute kindjes waar k jullie in t vorige berichtje over verteld heb, maar toen we erdoor reden, vonden we t best leuk, dus besloten we het dorpje zelf even te verkennen. T was best leuk, klein maar gezellig met een supermooi park (vraag me niet wat er met mij scheelt, maar ik ben opeens volledig pro-parken... Hopelijk ben ik vlug genezen van dat virus. Of wait, mss ook niet, want k vind t best leuk (daaaaaaaaaaamn, who am I and where is Maaike?)). Helaas hebben we alles gezien onder een heerlijk laagje nattigheid, want de weergoden waren ons helaas niet goedgezind. O well, we lieten t niet aan ons hart komen en ons fototoestel moest weer een paar overuren doen.
Geen zorgen, we laten het beestje ook genoeg rusten, want dinsdag bleven we lekker ouderwets aan onze haard en het enige dat een klein beetje meldenswaardig is (ik zei, een klein beetje e, dus niet teleurgesteld zijn), was de afspraak met onze 'mama' hier. Gewoon even zien of we nog leefden (which is the case), niet depressief waren door het gemis van ons kikkerlandje (which is NOT the case, hell no!) en of we nog altijd heel gelukkig waren met alles wat we hadden en deden in Newcastle (ow, yeah, baby!).
Woensdag had de zon eindelijk haar andere batterij gevonden, want opeens zagen we dingen die verdacht veel leken op zonnestralen! Tja, konden we moeilijk negeren, dus gingen we naar t stad voor een rondje cultuur. We deden de musea die we nog niet bezocht hadden, bekeken een middeleeuws huis en liepen wat door t stad. Man, we zullen t hier toch wel missen, hoor. Altijd zie je wel iets nieuws en altijd is er wel iets te beleven/te zien/te bezoeken/te horen/te kopen... Het zal een gemis worden, elke dood momentje kunnen opvullen met een bezoekje aan t stad.
Donderdag hadden we dan de allerlaatste schoolse verplichting van onze universiteitscarrière. We mochten eens in een secundaire school gaan observeren. De belangrijkste vaststellingen:
Jongeren zijn jongeren, of ze nu Belgisch zijn of Brits, ze zien er hetzelfde uit, ze klinken hetzelfde (niet van taal, maar van intonatiepatronen (bored tijdens de les, keiluid tijdens de pauze)) en ze ruiken hetzelfde.
Het Belgische systeem en het Britse systeem: slightly different, same results. In de Engelse scholen doen ze al veel meer hun best omtrent het activeren van de leerlingen, maar de resultaten zijn even slecht (of goed) als bij ons waar je gewoon een les doceert (alli, onze leerkrachten van in t secundair deden dat e, wij gaan t uiteraard allemaal helemaal anders aanpakken (=p)).
Britse scholen met geld = wauw. ELK klaslokaal heeft een smartboard, een computer en kilo's didactisch materiaal. Wauw. En dan heb je nog altijd leerkrachten die zeggen, Meh, valt wel mee. Kom eens naar t college in Diksmuide, schatjes...
Vrijdag scheen de zon NOG meer, dus hijsten Lisa en ik ons in ons zomerste jurkje (I confess, mine is new... (70% af! KON k niet laten liggen!!)) en gingen we op de city campus iets drinken. Alcohol in t midden van de uni? No problem! Iedereen zat met een pintje of wodkamix te genieten van de zon op het binnenplein van de uni. Iets waar de Katho iets van zou kunnen leren? Mss... Als ze de studenten ertoe zouden kunnen aanzetten om hun viezigheid zelf op te ruimen...
Daarna gingen we naar t stad. Ik had een leuk cadeautje bedacht voor mn zusje (die deze blog leest, dus ik kan jullie niet verklappen wat t is (sorry, Sietske =p)) en daarvoor moest ik in de Primark zijn. Primark = C&A, maar dan superduperpopulair bij ALLE lagen van de bevolking en ALLE leeftijdsgroepen. Anyways, wat ik mee had, kostte £6 (ja, ik kan leuke cadeaus vinden voor weinig geld =p). Goed, nu heb ik een fobische angst voor muntjes en laat dat nu even mijn dood zijn (alli, ni echt DOOD dood e, gw, dodelijk... lees gewoon verder als je wil weten wat k bedoel). Goed, dus ik GAF de sympathieke-mevrouw-aan-de-kassa-die-mij-binnen-de-paar-minuten-niet-meer-zo-sympathiek-leek mijn blaadje van £10 (ORANJE van kleur (heel belangrijk detail, let op t vervolg van mn story-without-happy-end)) en een stukje van een pond. ZODAT ik dan een BLAADJE van £5 terug zou krijgen (GROEN van kleur). MAdam-de-niet-meer-zo-sympathieke-kassierster BEKIJKT nog mijn blaadje om te zien of t wel echt is (it was), stopt t in haar kassa samen met mn muntje van een pond en sluit dat ding. Huh? Waar is mijn mooi shiny blaadje van £5? Welk shiny blaadje van £5, vraagt de helemaal-niet-meer-zo-vriendelijke-kassierster mij. Mevrouw-de-niet-zo-snuggere-kassierster dacht dus dat ik £6 had gegeven ipv £10. Verantwoordelijke erbij, geld tellen, vertellen dat ik echt wel een blaadje van 5 gegeven heb (ja, want oranje en groen, dat is dezelfde kleur (en ja, ik zal ECHT WEL een half uur wachten als k niet 150% overtuigd was van mn gelijkà). Vragen voor een tweede telling, tweede telling, alweer geen vijf pond teveel in de kassa (want ja, de klant geloven, dat is toch echt wel teveel gevraagd). Anyways, mijn goedkope cadeautje werd opeens toch wat duurder en na een half uur discussiëren en geld tellen en mij niet geloven ben k t afgetrapt. Je bent maar beter blij met je cadeautje, zusje van me! Goed, UITERAARD was ik niet echt meer het lieve, vrolijke meisje van een half uur ervoor, maar goed, ik heb t overleefd. Hoewel k me er toch best slecht over voelde, das like 40 minuten werken voor mij en das zomaar weggesmeten door een stomme kassierster. En k bedoel, een telling van de kassa is zo'n zever e, de kans dat ze like vijf pond teveel heeft meegegeven aan mensen in een volledige dag is superreëel (en een MIStelling is nog reëler, want ze kwamen bij beide tellingen volledig andere getallen uit)... Grrrr. En seriously... Zie ik er ECHT uit alsof ik zou liegen over £5??
Soit, de zaterdag was ALWEER een heerlijke dag vol bloemengeur en zonneschijn (heb je m? Heb je m? Rozengeur en maneschijn, bloemengeur en... O well...). We besloten onszelf eens tot het uiterste te brengen en... we. wandelden. naar. het centrum. Ongelofelijk maar waar. Toegegeven, ik had een paar leuke blaren waar toen k er in stekte wat water uit kwam, maar t was echt heel erg leuk. Iedereen is in zo'n heerlijke stemming e, als de zon schijnt. De vriendelijke Geordies (inwoners van Newcastle, remember?) zijn nog vriendelijker dan anders!
En dan zijn we toegekomen op het dagverslag van vandaag! Op het menu stond een metroritje als voorgerechtje. Vervolgens een soepje van markt, zon, hotdogs en cupcakes. Hoofdgerecht werd alweer een metroritje, met als dessert nog een ander marktje in het metrostation van een heerlijk dorpje aan de zee. Koffie werd gereserveerd met nog maar eens een metroritje. Alles overgoten met een vleugje zon en een heel goedgezinde Maaike en Lisa. Fantastisch toch?
zaterdag 2 april 2011
Een shotje blog
*verlegen* 'Hoi... Ik ben euh *wriemelt aan trui* (denk: een universiteitstrui uit de films, maar dan in t grasgroen en ipv 'Harvard University' staat er 'Northumbria University' op (much cooler!)(en gekregen van mn liefje, waardoor hij NOG cooler is))... Maaike... ik weet niet of jullie eu... mij nog herinneren, maar euh... ik schreef een paar weken geleden jullie favo blog? Wel euh... k zou dat graag opnieuw beginnen. Als jullie dat euh... niet erg vinden?
Oke oke, ik geef het toe, ik heb jullie TE erg verwaarloosd. En ik schaam me rot! Ik had mezelf deze week verplicht om aan de bachelorpaper te werken en na al dat getyp was k niet echt in de mood om nog wat meer te typen en das erg, want dit getyp is natuurlijk helemaal anders dan het getokkel voor de BP... Dus, ik ZWEER t, vanaf nu krijgen jullie weer regelmatig een postje vol Newcastlenieuws. Echtig. En als ik echtig zeg, dan wil t zeggen dat ik de waarheid zeg, echtig!
Nog een reden voor de stilte is dat er eigenlijk helemaal niet veel gebeurd is in de afgelopen week. Het was de laatste week op school en dat werd toch even slikken. Ik was alles en iedereen nu eindelijk gewoon en ik moest afscheid nemen? God, dat deed toch wel zeer. Het gaf me deze week echt het gevoel van afscheid en gemis en ik zit hier verdikke nog drie weken. Veel mensen vragen ons waarom we niet vroeger naar huis komen, maar aangezien we helemaal niet wisten dat we drie weken vakantie gingen hebben (nog maar een van de vele dingen die ons verzwegen werden door de *** van internationalisering (wiens baas een heel gepeperd mailtje zal krijgen eens ik mn diploma in handen zal hebben)), hadden we dus een bootticketje terug geboekt voor de vrijdag voor Pasen, kwestie van toch zeker bijna drie maand hier te zitten e.
Om ons klasje te bedanken voor hun gastvrijheid (want zo evident is dat toch niet; opeens twee blonde Belgjes verwelkomen in je groep, we hadden evengoed als indringers beschouwd kunnen worden), gaven we die schatjes een paar Merci'tjes. We hadden ze evengoed honderd pond kunnen geven, zo blij waren ze er mee =D. Ook onze Nederlandse, ietwat excentrieke (wat wil je, hij is van Amsterdam), docent kon de chocola zeker smaken (en hij had t verdiend, want hij mixte nog altijd onze namen up =p). Uit dankbaarheid wilde hij zelfs een foto van ons maken en die wordt toch best gekoesterd =).
Gisteren was de interessantste dag van de week. Opgetogen (maar ook best verdrietig) omdat we onze laatste les hadden kwamen we toe bij het auditorium. Er zat maar één iemand. Hmmm, de andere studenten raakten wss hun bed niet uit, kan eens gebeuren (ook hier is de donderdag geen slechte uitgangsdag, maar de vrijdag en de zaterdag blijven hier de top. Studenten gaan hier (door de hoge kosten van openbaar vervoer) niet elke week naar huis, dus moeten ze zich tijdens de weekends ook bezig houden, right?). Toen er vijf minuten voor de les nog altijd maar zes man stond te wachten, werden we toch best wel bang. En idd, na een vlugge blik op het jaaroverzicht (dat wij niet hebben) bleek dat de allerlaatste les van het jaar helemaal niet doorging. Ongelofelijk, ze hebben hier al vier maand half vakantie (van half mei tot eind september) en dan kunnen ze niet eens de laatste week afmaken. Best wat teneergeslagen gingen we dan maar het stad in waar we ons trakteerden op een paar ballerina's. Wees gerust, we hebben er geen fortuinen aan gegeven, elk paar kostte zes pond en toen ik aan de kassa mijn mooi gepaste 'klutters' (aka 'enkel', aka 'kleingeld', aka 'muntjes') aan mevrouw de kassierster wilde geven, wilde ze er maar vier pond negentig van. Tja, je ziet mij niet treuren over een vrouw die mijn geld niet wil =p. En ze zitten best goed, want ik heb ze al heel de dag aan (ik moet ze toch 'inlopen', right? (bestest excuse EVER)).
Anyways, daarna gingen we op ons gemak naar de bushalte, want gisteren hadden we ook onze allereerste observatie-opdracht (volgende week volgt er nog eentje) en daarvoor moesten we naar het kleine en gezellige Morpeth. Toen we in de grote hall aankwamen waar iedereen op zijn respectievelijke bus kan staan of zitten wachten, keken we op het grote bord waar die bussen allemaal mooi gerangschikt stonden. Hmm, de bus die Lisa had opgezocht stond daar niet tussen. De directeur van de school zou ons staan opwachten en de volgende bus die op het scherm stond, was pas een uur later. Gelukkig zagen we een vroegere bus, maar die ging binnen dertig seconden vertrekken. Een sprintje redde ons van een boze directeur en we konden opgelucht op adem komen op de bus. Eenmaal aangekomen was er natuurlijk de zoektocht naar die eerder vermelde directeur. Hoe zag die eruit. Ging hij een boek en een bloem vasthouden? Niets was geweten, maar na wat gesakker in het Nederlands, kwam een vriendelijke man ons tegemoet en vroeg ons of wij 'the Belgian students' waren. Na een beamend knikje mochten we in zijn auto plaatsnemen (een BMW!!!! wel wat weinig beenruimte in de achterbank, zal k toch op letten als k de mijne ooit koop =p) en werden we in klasse naar de school vervoerd.
De school had enorm veel groen en was best groot. Vijfhonderd leerlingen voor een middenschool (negen- tot vijftienjarigen), daar is 't college' van Diksmuide niets bij. Na een snelle lunch (heerlijke quiche!) kregen we te horen dat we bij de jongsten les mochten volgen. Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik daar helemaal niet zo blij mee was. Ik ben al geen kindjesmens en dan mag ik daar tussen negenjarige pagadders gaan zitten? Right... Gelukkig kan een mens van gedacht veranderen, want wauw, die middag was zoooo super e. Die kinderen waren zo lief en enthousiast en ik heb wss duizend vragen moeten beantwoorden, zo nieuwsgierig waren ze naar ons. Mss zit die carrière in het lager onderwijs er toch nog in =p?
Daarna zette de dikke deur ons weer af aan de bushalte en besloten we de stad nog even te verkennen. In de Waterstone's (ja, ik ga in ELKE Waterstone's binnen, so?), kreeg ik de wijselijke tip een bepaalde serie te lezen, anders stond ik volledig onterecht in de sectie Fantasy. Mn liefje zal de reeks wss wel kennen, maar ik heb die jongeman gezegd dat ik nog maar net mijn eerste babystapjes in de fantasy-wereld had gezet, dus toen was hij iets begrijpender (was wss ook wat teleurgesteld door het woordje 'boyfriend' =p) en liet hij me wat door de boeken browsen. We vonden ook een heerlijke winkeltje vol prutsdingetjes en ik zag er zo'n heerlijk paar schoenen! Helaas was dit de eerste maat 37 in Engeland die te groot was, dus geen superduper openteenschoentjesinoranjemetwittestippenvoortwaalfpond voor Maaike... (Daar zal Prins wel blij mee zijn =p)
Hierna namen we op ons gemak de bus terug en liepen we nog wat in Newcastle rond (schoolbus rijdt niet tussen vijf en zeven...). Daarna een paar geroosterde boterhammetjes (wat ik niet zou geven voor een klein wit blokje van bij de bakker...) en een filmpje (Percy Jackson and the Lightning Thief, een heerlijke film (hopelijk is het boek even goed, want dat lees ik na 'I am number four' (heeeeeeeerlijkkkkkk!)). Nog een kort mailtje naar een mailtjesverslaafd liefje en dan mijn bed in tot veel te laat deze morgen.
Vandaag werd dan weer een bachelorpaperdagje (mijn Cluedo is af!), maar morgen blijven we niet binnen, want we gaan naar een kunstmarktje dat elke zondag plaatsvindt op een mooie gietijzeren brug van driehonderd meter lang. Daar kijk k best naar uit, wie weet welke kunstigheden k daar kan scoren? 's Middags trakteren we ons dan op een lunch van twee voor acht pond en wandelen we op ons gemak terug om een lazy Sunday te beleven (of mss toch nog even aan de BP te werken?).
Nog geen idee wat we volgende week doen, maar we hebben ons voorgenomen om elke markt van Newcastle eens te bezoeken en ik wil ook elk museum gezien hebben. En hopelijk waait dat mooi weer van jullie over naar ons en kunnen we eens een dagje naar zee =).
Zo, jullie shotje blog is in orde. Verwacht je deze week nog maar aan eentje =). Echtig beloofd.
Zoen
Maaike
Oke oke, ik geef het toe, ik heb jullie TE erg verwaarloosd. En ik schaam me rot! Ik had mezelf deze week verplicht om aan de bachelorpaper te werken en na al dat getyp was k niet echt in de mood om nog wat meer te typen en das erg, want dit getyp is natuurlijk helemaal anders dan het getokkel voor de BP... Dus, ik ZWEER t, vanaf nu krijgen jullie weer regelmatig een postje vol Newcastlenieuws. Echtig. En als ik echtig zeg, dan wil t zeggen dat ik de waarheid zeg, echtig!
Nog een reden voor de stilte is dat er eigenlijk helemaal niet veel gebeurd is in de afgelopen week. Het was de laatste week op school en dat werd toch even slikken. Ik was alles en iedereen nu eindelijk gewoon en ik moest afscheid nemen? God, dat deed toch wel zeer. Het gaf me deze week echt het gevoel van afscheid en gemis en ik zit hier verdikke nog drie weken. Veel mensen vragen ons waarom we niet vroeger naar huis komen, maar aangezien we helemaal niet wisten dat we drie weken vakantie gingen hebben (nog maar een van de vele dingen die ons verzwegen werden door de *** van internationalisering (wiens baas een heel gepeperd mailtje zal krijgen eens ik mn diploma in handen zal hebben)), hadden we dus een bootticketje terug geboekt voor de vrijdag voor Pasen, kwestie van toch zeker bijna drie maand hier te zitten e.
Om ons klasje te bedanken voor hun gastvrijheid (want zo evident is dat toch niet; opeens twee blonde Belgjes verwelkomen in je groep, we hadden evengoed als indringers beschouwd kunnen worden), gaven we die schatjes een paar Merci'tjes. We hadden ze evengoed honderd pond kunnen geven, zo blij waren ze er mee =D. Ook onze Nederlandse, ietwat excentrieke (wat wil je, hij is van Amsterdam), docent kon de chocola zeker smaken (en hij had t verdiend, want hij mixte nog altijd onze namen up =p). Uit dankbaarheid wilde hij zelfs een foto van ons maken en die wordt toch best gekoesterd =).
Gisteren was de interessantste dag van de week. Opgetogen (maar ook best verdrietig) omdat we onze laatste les hadden kwamen we toe bij het auditorium. Er zat maar één iemand. Hmmm, de andere studenten raakten wss hun bed niet uit, kan eens gebeuren (ook hier is de donderdag geen slechte uitgangsdag, maar de vrijdag en de zaterdag blijven hier de top. Studenten gaan hier (door de hoge kosten van openbaar vervoer) niet elke week naar huis, dus moeten ze zich tijdens de weekends ook bezig houden, right?). Toen er vijf minuten voor de les nog altijd maar zes man stond te wachten, werden we toch best wel bang. En idd, na een vlugge blik op het jaaroverzicht (dat wij niet hebben) bleek dat de allerlaatste les van het jaar helemaal niet doorging. Ongelofelijk, ze hebben hier al vier maand half vakantie (van half mei tot eind september) en dan kunnen ze niet eens de laatste week afmaken. Best wat teneergeslagen gingen we dan maar het stad in waar we ons trakteerden op een paar ballerina's. Wees gerust, we hebben er geen fortuinen aan gegeven, elk paar kostte zes pond en toen ik aan de kassa mijn mooi gepaste 'klutters' (aka 'enkel', aka 'kleingeld', aka 'muntjes') aan mevrouw de kassierster wilde geven, wilde ze er maar vier pond negentig van. Tja, je ziet mij niet treuren over een vrouw die mijn geld niet wil =p. En ze zitten best goed, want ik heb ze al heel de dag aan (ik moet ze toch 'inlopen', right? (bestest excuse EVER)).
Anyways, daarna gingen we op ons gemak naar de bushalte, want gisteren hadden we ook onze allereerste observatie-opdracht (volgende week volgt er nog eentje) en daarvoor moesten we naar het kleine en gezellige Morpeth. Toen we in de grote hall aankwamen waar iedereen op zijn respectievelijke bus kan staan of zitten wachten, keken we op het grote bord waar die bussen allemaal mooi gerangschikt stonden. Hmm, de bus die Lisa had opgezocht stond daar niet tussen. De directeur van de school zou ons staan opwachten en de volgende bus die op het scherm stond, was pas een uur later. Gelukkig zagen we een vroegere bus, maar die ging binnen dertig seconden vertrekken. Een sprintje redde ons van een boze directeur en we konden opgelucht op adem komen op de bus. Eenmaal aangekomen was er natuurlijk de zoektocht naar die eerder vermelde directeur. Hoe zag die eruit. Ging hij een boek en een bloem vasthouden? Niets was geweten, maar na wat gesakker in het Nederlands, kwam een vriendelijke man ons tegemoet en vroeg ons of wij 'the Belgian students' waren. Na een beamend knikje mochten we in zijn auto plaatsnemen (een BMW!!!! wel wat weinig beenruimte in de achterbank, zal k toch op letten als k de mijne ooit koop =p) en werden we in klasse naar de school vervoerd.
De school had enorm veel groen en was best groot. Vijfhonderd leerlingen voor een middenschool (negen- tot vijftienjarigen), daar is 't college' van Diksmuide niets bij. Na een snelle lunch (heerlijke quiche!) kregen we te horen dat we bij de jongsten les mochten volgen. Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik daar helemaal niet zo blij mee was. Ik ben al geen kindjesmens en dan mag ik daar tussen negenjarige pagadders gaan zitten? Right... Gelukkig kan een mens van gedacht veranderen, want wauw, die middag was zoooo super e. Die kinderen waren zo lief en enthousiast en ik heb wss duizend vragen moeten beantwoorden, zo nieuwsgierig waren ze naar ons. Mss zit die carrière in het lager onderwijs er toch nog in =p?
Daarna zette de dikke deur ons weer af aan de bushalte en besloten we de stad nog even te verkennen. In de Waterstone's (ja, ik ga in ELKE Waterstone's binnen, so?), kreeg ik de wijselijke tip een bepaalde serie te lezen, anders stond ik volledig onterecht in de sectie Fantasy. Mn liefje zal de reeks wss wel kennen, maar ik heb die jongeman gezegd dat ik nog maar net mijn eerste babystapjes in de fantasy-wereld had gezet, dus toen was hij iets begrijpender (was wss ook wat teleurgesteld door het woordje 'boyfriend' =p) en liet hij me wat door de boeken browsen. We vonden ook een heerlijke winkeltje vol prutsdingetjes en ik zag er zo'n heerlijk paar schoenen! Helaas was dit de eerste maat 37 in Engeland die te groot was, dus geen superduper openteenschoentjesinoranjemetwittestippenvoortwaalfpond voor Maaike... (Daar zal Prins wel blij mee zijn =p)
Hierna namen we op ons gemak de bus terug en liepen we nog wat in Newcastle rond (schoolbus rijdt niet tussen vijf en zeven...). Daarna een paar geroosterde boterhammetjes (wat ik niet zou geven voor een klein wit blokje van bij de bakker...) en een filmpje (Percy Jackson and the Lightning Thief, een heerlijke film (hopelijk is het boek even goed, want dat lees ik na 'I am number four' (heeeeeeeerlijkkkkkk!)). Nog een kort mailtje naar een mailtjesverslaafd liefje en dan mijn bed in tot veel te laat deze morgen.
Vandaag werd dan weer een bachelorpaperdagje (mijn Cluedo is af!), maar morgen blijven we niet binnen, want we gaan naar een kunstmarktje dat elke zondag plaatsvindt op een mooie gietijzeren brug van driehonderd meter lang. Daar kijk k best naar uit, wie weet welke kunstigheden k daar kan scoren? 's Middags trakteren we ons dan op een lunch van twee voor acht pond en wandelen we op ons gemak terug om een lazy Sunday te beleven (of mss toch nog even aan de BP te werken?).
Nog geen idee wat we volgende week doen, maar we hebben ons voorgenomen om elke markt van Newcastle eens te bezoeken en ik wil ook elk museum gezien hebben. En hopelijk waait dat mooi weer van jullie over naar ons en kunnen we eens een dagje naar zee =).
Zo, jullie shotje blog is in orde. Verwacht je deze week nog maar aan eentje =). Echtig beloofd.
Zoen
Maaike
Abonneren op:
Reacties (Atom)